Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak udokumentowanego prawa zarządu nieruchomością przez PKP na dzień 27 maja 1990 r. skutkuje jej przekształceniem w mienie komunalne z mocy prawa, zgodnie z ustawą komunalizacyjną, co wyklucza pretensje PKP do tej nieruchomości.

Nieruchomości pozostające we władaniu przedsiębiorstwa PKP bez udokumentowanego prawa w sposób przewidziany w u.g.g.w.n. podlegają komunalizacji według art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej; oddalenie kasacji PKP.

Nieruchomość Skarbu Państwa z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przeszła na własność gminy, jako że PKP nie dysponowało udokumentowanym prawem zarządu na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, co wykluczało wyłączenie nieruchomości spod komunalizacji.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość ustaleń organów administracji, uznając brak zmiany stosunków wodnych i szkód na gruntach sąsiednich. Oddalona została skarga kasacyjna zarzucająca błędne ustalenia faktyczne oraz brak dowodu z opinii biegłego w zakresie zmian stanu wody na gruncie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wykorzystywanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w biogazowni bez wymaganego zezwolenia stanowi naruszenie przepisów o odpadach, co uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej.

Prowadzenie wizyjnego systemu kontroli magazynowania odpadów w sposób niezgodny z ustawą o odpadach uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Odstąpienie od kary możliwe jest jedynie przy spełnieniu wszystkich przesłanek określonych w art. 189f k.p.a.

Obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc składowania odpadów trwa do zakończenia procesu rekultywacji składowiska, niezależnie od ustania przyjmowania odpadów, a każda interpretacja ograniczająca ten obowiązek do fazy przyjmowania odpadów jest błędna.

Umowa o pracę i związane z nią dokumenty dotyczące osoby zatrudnionej na stanowisku niewiążącym się z pełnieniem funkcji publicznej nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wnioski o wpisy do rejestru kształcenia podyplomowego lekarzy są informacją publiczną i podlegają udostępnieniu zgodnie z ustawą, zaś brak decyzji administracyjnej Naczelnej Rady Lekarskiej o odmowie udostępnienia skutkował bezczynnością.

Uchwała rady gminy w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zawiera obowiązkowe elementy określone w ustawie o ochronie praw lokatorów. Warunki obniżania czynszu powinny być ustalone w odrębnej uchwale dotyczącej zasad wynajmowania lokali.

Dokumenty wewnętrzne organów administracyjnych, nie wpływające bezpośrednio na zewnętrzną działalność ani formę realizacji zadań publicznych, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rozstrzygnięcie potwierdza ich wykluczenie z udostępniania obywatelom.

Prawo do informacji publicznej ulega ograniczeniu z mocy art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w przypadku, gdy wnioskowane dokumenty mają nadaną klauzulę "Zastrzeżone" z uwagi na zawartość związaną z bezpieczeństwem narodowym, co uzasadnia odmowę ich udostępnienia.

Informacja publiczna uznana za prostą wymaga udostępnienia, jeśli organ nie wykazuje, że jej przetworzenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie wystarczą ogólne twierdzenia organu o skomplikowaniu działań przygotowawczych.

Regulamin pracy jednostki organizacyjnej stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p., gdyż dotyczy organizacji pracy i może być udostępniony zgodnie z prawidłowo zastosowanymi normami prawnymi w zakresie jawności informacji publicznej.

Działania Konsula RP nie stanową aktów administracyjnych podlegających kontroli sądów administracyjnych. Właściwość skarg względem takich działań określa Kodeks postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uchylenie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa własności nieruchomości pod drogę publiczną, z uwagi na niekompletny materiał dowodowy, jest zgodne z prawem. Weryfikacja przesłanek nabycia własności wymaga rzetelnego postępowania wyjaśniającego w pierwszej instancji.

Uchwała Rady Gminy Prażmów nie jest zgodna z ustawą o systemie oświaty z powodu braku uprzedniego programu wspierania edukacji uzdolnionych dzieci, co skutkuje jej nieważnością.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza rażące naruszenie prawa przez Prezesa UODO w postaci bezczynności w rozpatrywaniu skargi, co uzasadnia przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., podtrzymując wyrok WSA w tym zakresie.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia już zrealizowanego jest dopuszczalne, jeżeli znajduje oparcie w orzecznictwie i nie spełnia przesłanek rażącego naruszenia prawa zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a.

Przewlekłość postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zachodzi, gdy działania organu są nieefektywne, lecz nie stwierdza się rażącego naruszenia prawa, co wyklucza sankcję pieniężną.

Okoliczności faktyczne nie spełniają przesłanek "szczególnie uzasadnionego przypadku" z art. 66 ust. 1 pkt 2 u.p.o., więc nie uzasadniały nadzwyczajnego odwołania dyrektora szkoły.

Skarga kasacyjna spółki P. sp. z o.o. na decyzję GIOŚ o karze biegnącej za przekroczenie poziomu hałasu została oddalona z uwagi na brak zasadności zarzutów oraz niewystarczające podstawy prawne, służące kwestionowaniu ustaleń organów.

Zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, opierające się na ustaleniach kontroli, jest zgodne z prawem i nie narusza przepisów materialnych ani proceduralnych, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA.

Decyzja o zmianie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia przeciwpowodziowego, oparta na art. 87 u.i.o.ś. oraz art. 155 k.p.a., jest zgodna z prawem, gdy przemawiają za nią interes społeczny i słuszny interes strony, przy jednoczesnym zapewnieniu bieżącego nadzoru przyrodniczego.