Infrastruktura uczelni, wykorzystywana w przeważającej mierze na działalność szkoleniową, nie traci zwolnienia z podatku od nieruchomości, nawet jeśli jest częściowo odpłatnie udostępniana podmiotom zewnętrznym, pod warunkiem, że nie narusza to podstawowego przeznaczenia nieruchomości.

Dochody uzyskane przez podatnika z pracy na statku morskim nie eksploatowanym w transporcie międzynarodowym podlegają opodatkowaniu w Polsce, pomimo zastosowania konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania z Norwegią, gdyż statek nie spełnia warunku transportu międzynarodowego.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P.Z. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając, iż WSA w Gdańsku prawidłowo ocenił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zaskarżone czynności zabezpieczające były zgodne z przepisami administracyjnymi.

Zabezpieczające postanowienia organu podatkowego podlegają merytorycznej ocenie pod kątem istnienia przesłanek braku wymagalności zobowiązań, z uwzględnieniem zasad stosowania przepisów dot. postępowania zabezpieczającego według art. 166b u.p.e.a.

Dla zastosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wymagane jest faktyczne udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom. Potencjalne udostępnienie nie spełnia tego wymogu, dlatego grunty nieaktywne kolejowo należy opodatkować w związku z działalnością gospodarczą.

Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, które faktycznie nie są udostępniane przewoźnikom kolejowym, nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Związek gruntu z działalnością gospodarczą uzasadnia jego opodatkowanie najwyższą stawką.

Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, nieużywane faktycznie do przewozów kolejowych, podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą i nie korzystają ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą, w celu skorzystania z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, musi być wpisany do rejestru prowadzonego przez właściwego wojewodę. Fakt prowadzenia punktu szczepień przez aptekę nie uprawnia jej do tej ulgi.

Brak wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego uzasadniał odmowę udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Postępowanie organów podatkowych było zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga kasacyjna została oddalona.

Skargę kasacyjną P.O. na wyrok WSA w Poznaniu należy oddalić, gdyż postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dotyczące zabezpieczenia wierzytelności jest zgodne z prawem, a zastosowany środek zabezpieczający nie był zbyt uciążliwy.

Dyskryminacyjne zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości na podstawie lokalizacji, bez dostatecznego uzasadnienia różnic, może naruszać zasadę równości określoną w art. 32 Konstytucji RP; legalność takich uchwał podlega ścisłej kontroli sądowej.

Zarzucone przez skarżącą naruszenia proceduralne i materialne nie wpłynęły na prawidłowość postanowienia o niedopuszczalności zarzutu w egzekucji. Skarga kasacyjna podlega zatem oddaleniu, a decyzje organów skarbowych pozostają w mocy.

Skarga o wznowienie postępowania oddalona. Wyroki TSUE nie wykazały wpływu na rozstrzygnięcie wobec członków zarządu z tytułu solidarnych zobowiązań podatkowych spółki. Brak przesłanek do zmiany wyroku wobec odpowiedzialności za niewniesienie wniosku upadłościowego.

Członek zarządu spółki odpowiada za zobowiązania podatkowe spółki, jeżeli nie wykazał braku winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, a przesłanki niewypłacalności były spełnione. Skargę kasacyjną oddalono.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że grunty związane z nieaktywnymi liniami kolejowymi nie spełniają przesłanek zwolnienia podatkowego zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., co uzasadnia ich opodatkowanie. Oddzielne opodatkowanie poszczególnych składników majątkowych jest dopuszczalne, zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem.

Grunty związane z nieczynną linią kolejową podlegają opodatkowaniu wyższą stawką, jako związane z działalnością gospodarczą, nawet przy braku ruchu kolejowego. Nie stanowią one części budowli dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Grunt zajęty pod linię kolejową, jako odrębny przedmiot opodatkowania, może być opodatkowany niezależnie od budowli znajdujących się na nim, co potwierdza rozstrzygnięcie NSA podtrzymujące decyzję organu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż grunty związane z nieczynną linią kolejową, wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie kwalifikują się do zwolnienia przewidzianego dla czynnej infrastruktury kolejowej na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. S.A., uznając prawidłowość ustaleń faktycznych i zastosowanej wykładni prawa przez sąd pierwszej instancji. Sporne grunty nie stanowią "obszaru kolejowego" i podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą, bez zwolnień przewidzianych dla infrastruktury kolejowej.

Grunty po zlikwidowanych liniach kolejowych nie kwalifikują się, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1c u.p.o.l., do zwolnienia z podatku od nieruchomości, gdyż nie stanowią "obszaru kolejowego" w rozumieniu prawa. Tym samym skarga kasacyjna została oddalona.

Oddalenie skargi kasacyjnej P. [...] S.A. przez NSA wobec braku naruszenia prawa materialnego i proceduralnego. Podatek od nieruchomości obejmuje opodatkowanie gruntu jako samodzielnego przedmiotu, nie będącego częścią budowli kolejowej.

Odwołując się do art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "ważny interes podatnika" musi być oceniany wszechstronnie, z uwzględnieniem całokształtu sytuacji majątkowej, a nie jedynie jako okoliczność wymagająca nadzwyczajnych rozwiązań.

Zgodnie z ustaleniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, zmiany w ewidencji gruntów mające charakter naprawczy nie mogą mieć zastosowania wstecz do celów podatkowych; wiążące dla organów pozostają dane ewidencyjne obowiązujące w okresie rozliczeniowym.

Postępowanie egzekucyjne było niedopuszczalne, gdyż organ nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 6 § 1 u.p.e.a., szczególnie uchylania się od wykonania obowiązku przez skarżącą. NSA potwierdził prawidłowość oceny WSA, wskazując na brak naruszenia prawa w postępowaniu organu pierwszej instancji.