Kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne w oparciu o art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w odniesieniu do decyzji administracyjnych wydanych na podstawie art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej, czyli takich, jak zaskarżona w tej sprawie, obejmuje także poprawność merytoryczną interpretacji prawa podatkowego dokonanej przez organy podatkowe.

Brakuje podstaw do tego by odstąpić od wykładni literalnej przepisów ordynacji podatkowej, która prowadzi do wniosku, że uprawnionymi do wniosku o zwrot nadpłaty podatkowej są ci, którzy dokonali zapłaty podatku nienależnego i prawidłowo tak przyjęto w zaskarżonym wyroku.

Zarzut naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

Podstawową przesłanką wyodrębniającą z zakresu produktów rafinacji ropy naftowej oraz wszystkich towarów było w przeznaczenie do użycia jako dodatku lub domieszki do paliw.

Odmowa zwrotu podatku od komponentów prowadzi w efekcie do obciążenia tym podatkiem eksportu wyrobów akcyzowych. Komponenty będące wyrobami akcyzowymi, które weszły w skład innego wyrobu akcyzowego, zostały faktycznie wyeksportowane jako część składowa wyrobu gotowego. Zatem jeżeli od komponentów została zapłacona akcyza na terytorium kraju, to akcyza ta zawarta jest w wartości wyrobu gotowego. Jeśli

W sprawie o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego, prowadzonej na podstawie art.17 ust.4 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353 ze zm.), w przypadku gdy ma być wydana decyzja odmawiająca potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego osobie, która obywatelstwo polskie posiadała, istota rozstrzygnięcia sprawy podlega na stwierdzeniu, kiedy

Projekt, który zawiera elementy komercyjne i świadczy usługi mogące zakłócać konkurencję oraz wpływać na handel między państwami członkowskimi UE, podlega ograniczeniom wynikającym z art. 87 ust. 1 Traktatu WE i nie może uzyskać dofinansowania ze środków funduszy unijnych.

Trzyletni termin, o którym mowa w art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dotyczy rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

Usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia jest czynem, za który nakładana jest administracyjna kara pieniężna, niezależnie od stanu zdrowotnego czy estetycznego drzewa, oraz bez względu na zasadzenie nowych drzew w miejscu usuniętego.

Art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody nakłada bezwzględny obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie drzewa, bez względu na stan zdrowotny drzewa i potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa, a odpowiedzialność za naruszenie tego obowiązku jest obiektywna i niemożliwe jest odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z tego powodu.

Podział quoad usum nieruchomości nie wyłącza współwłaściciela z możliwości ubiegania się o zezwolenie na usunięcie drzew oraz z odpowiedzialności administracyjnej za ich usunięcie bez wymaganego zezwolenia.

O potencjalnie korupcyjnym wykorzystywaniu mienia jednostki samorządowej przez radnego można mówić wtedy, gdy radny, uczestnicząc w pracach organów właściwej jednostki samorządu, może wpływać na treść uchwał i decyzji podejmowanych przez te organy (art. 24f ust. 1 u.s.g.).

Rada gminy ma prawo odmówić zatwierdzenia taryf na zbiorowe zaopatrzenie w wodę jeżeli wnioskodawca nie posiada zezwolenia na prowadzenie takiej działalności, zgodnie z art. 16 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę.

Posiadacz nieruchomości odpowiada za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia, a usunięcie takie skutkuje wymierzeniem kary administracyjnej na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, niezależnie od przyczyn samowolnego działania na terenie objętym ochroną przyrody.

Odpowiedzialność za usunięcie drzew bez zezwolenia jest odpowiedzialnością obiektywną, jednakże brak właściwego pouczenia oraz jednoznacznego wskazania przez organ prowadzący postępowanie w sprawie zezwolenia na wycięcie drzew może wpływać na przyjęcie braku naruszenia normy z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego zarządzenia, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Zgodnie z art. 88 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, termin płatności kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia może być odroczony na okres 3 lat, jeśli stopień uszkodzenia drzew nie wyklucza zachowania ich żywotności oraz możliwości odtworzenia korony, a posiadacz nieruchomości podjął działania w celu zachowania ich żywotności. Brak spełnienia tych przesłanek powoduje, że organ

Zgodnie z ustawą o ochronie przyrody (art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 1) odpowiedzialność za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia spoczywa na posiadaczu nieruchomości, niezależnie od tego, kto faktycznie dokonał wycinki, o ile posiadacz wiedział o tym działaniu lub na nie zezwolił.

Choć literalnego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika wymóg "dostępności z tej samej drogi publicznej", to jednak niespełnienie go nie może być a limine przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji w sytuacji, gdy w okolicy tworzącej urbanistyczną całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy. Decyzja odmowna z tej przyczyny, że okoliczne zabudowania mają

Odpowiedzialność administracyjna za usunięcie drzew bez zezwolenia jest zobiektywizowana i nie wymaga ustalenia winy właściciela, wystarczy wykazanie związku przyczynowego pomiędzy jego działaniem (zaniechaniem), a usunięciem drzew, aby nałożyć karę administracyjną.

1. Brak możliwości dokonania czynności doręczenia decyzji administracyjnej osobie, która zmarła w trakcie toczącego się postępowania, będąc jedyną jego stroną, nie sprawia, że decyzja ta jest aktem nieistniejącym. 2. Śmierć osoby, która wystąpiła z wnioskiem, o którym mowa w art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r., Nr 28, poz. 353 ze zm.), pomimo niezaistnienia

Uchwała o odmowie zatwierdzenia taryf musi wskazywać konkretne naruszenia przepisów prawnych przy ich sporządzaniu, a brak uzasadnienia takiej uchwały stanowi o jej nieważności w kontekście zasady praworządności.

Art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. stanowiąc o wydatkach "nieznajdujących pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania" - wyznacza zakres poszukiwań faktów istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie nieujawnionych źródeł przychodów. Chodzi mianowicie o określenie z jednej strony wysokości nakładów

Za zaległości podatkowe stowarzyszenia, jako osoby prawnej innej niż wymienione w art. 116 O.p., odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami, bez względu na czy faktycznie stowarzyszenie prowadziło działalność gospodarczą czy nie, jest to w tym kontekście bez znaczenia.