Sąd Najwyższy uchyla wyrok nakazowy Sądu Rejonowego z powodu braku obligatoryjnego orzeczenia o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia braku zgodnie z art. 43a § 2 k.k.

Dla ustalenia biegu i upływu przedawnienia karalności miarodajny jest okres czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku, a nie okres wskazany w zarzucie aktu oskarżenia. Skazanie za występek, którego karalność ustała przed wszczęciem postępowania przeciwko sprawcy, następuje mimo negatywnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. i jest dotknięte bezwzględną przyczyną odwoławczą z art. 439 § 1

W sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych granice rozstrzygnięcia sądu wyznacza treść zaskarżonej decyzji organu rentowego. Jeżeli decyzja dotyczy wyłącznie podlegania ubezpieczeniom społecznym, sąd – także przy uwzględnieniu odwołania – nie może samodzielnie orzec o podstawie wymiaru składek, ponieważ kwestia ta nie została objęta uprzednim rozstrzygnięciem organu. Takie orzeczenie narusza art.

Postanowienia kredytu denominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, które pozwalają bankowi jednostronnie i bez wskazania obiektywnych kryteriów ustalać kurs waluty służący określeniu świadczeń kredytobiorcy, są abuzywne. Jeżeli po ich eliminacji nie można ustalić wiążącego strony kursu waluty, umowa nie wiąże w całości; niedopuszczalne jest jej uzupełnienie kursem średnim NBP lub innym mechanizmem

Brak zapewnienia obligatoryjnej obrony w przypadku przesłanek psychicznych to naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; sprawa do ponownego rozpoznania.

Wydanie przez sąd drugiej instancji wyroku w składzie jednego sędziego, ukształtowanym na podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, w okresie po dniu 26 kwietnia 2023 r., tj. po podjęciu przez skład siedmiu sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego uchwały III

W razie pojednania się stron postępowania prywatnoskargowego art. 492 § 1 k.p.k. nakłada na sąd obowiązek umorzenia postępowania postanowieniem. Wydanie mimo tego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie stanowi rażące naruszenie wskazanego przepisu, niezależnie od tego, czy oskarżony spełniał materialnoprawne przesłanki warunkowego umorzenia z art. 66 k.k.

Wydanie wyroku nakazowego w sprawie o wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. jest niedopuszczalne, jeżeli wynik badania alkoholu uzyskany ze znacznym odstępem od chwili kierowania nie pozwala wykluczyć, że w czasie czynu sprawca znajdował się w stanie nietrzeźwości realizującym znamiona art. 178a § 1 k.k. Wątpliwość ta wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego na rozprawie.

W postępowaniu nakazowym sąd nie może wymierzyć kary łącznej grzywny powyżej 200 stawek dziennych, zgodnie z art. 502 § 1 k.p.k., a jego naruszenie skutkuje koniecznością uchylenia wyroku nakazowego i jego ponownego rozpoznania.

Jeżeli sąd odwoławczy, rozpoznając apelację na niekorzyść oskarżonego, stwierdza pominięcie przez sąd pierwszej instancji obligatoryjnego środka karnego z art. 41 § 1a k.k., jest obowiązany usunąć to uchybienie w orzeczeniu. Utrzymanie wyroku w mocy mimo uznania zasadności zarzutu apelacyjnego stanowi rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., mające istotny wpływ na treść prawomocnego rozstrzygnięcia.

W sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego granice rozpoznania wyznaczają przedmiot tej decyzji oraz zakres wniesionego odwołania. Sąd ubezpieczeń społecznych nie może, zmieniając decyzję dotyczącą podlegania ubezpieczeniom za oznaczony okres, ustalić podlegania tym ubezpieczeniom również za okres nieobjęty decyzją i żądaniem odwołującego. Takie rozstrzygnięcie narusza art. 321 § 1 k.p.c.

Przedawnienie należności z tytułu składek, uregulowane w art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, skutkuje wygaśnięciem zobowiązania składkowego w całości lub w części z mocy prawa (art. 31 tej ustawy w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej), a nie jedynie powstaniem zarzutu dłużnika. Przy ustalaniu wysokości zobowiązania przenoszonego na spadkobiercę

Z tych samych skazań nie można ponownie orzekać wspólnej kary łącznej wyrokiem łącznym, gdy już wcześniej wydano prawomocne orzeczenie w tej materii. Ponowne wydanie wyroku łącznego przy zachowaniu tożsamości skazań narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej.

Sąd Najwyższy stwierdził, że zaskarżony wyrok kasatoryjny Sądu Okręgowego nie spełniał przesłanek proceduralnych wynikających z art. 437 § 2 k.p.k., co nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy przez Sąd Okręgowy w postępowaniu odwoławczym.

Urzeczeniowo naruszenie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., zakazującego powtórnego sądzenia tej samej osoby za ten sam czyn stanowi bezwzględną podstawę uchylenia wyroku; tymczasem istniały dwa równoległe, prawomocnie rozstrzygnięte postępowania wobec D.F. za to samo wykroczenie.

Jeżeli postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego do waluty obcej, określające sposób ustalania kursu tej waluty, stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie wiąże konsumenta, nie może zostać zastąpione średnim kursem NBP, inną normą prawną ani zwyczajem. Brak możliwości ustalenia wiążącego kursu waluty powoduje niewiązanie umowy kredytu w całości.

W sprawie o rozliczenie nieważnej umowy kredytu zawierającej abuzywne klauzule waloryzacyjne odmowa konsumenta związania tymi postanowieniami może być skutecznie wyrażona już w pozwie przez żądanie zwrotu świadczeń oraz jego uzasadnienie. Bank nie może powołać się na prawo zatrzymania z art. 496 w związku z art. 497 k.c., gdy obie strony mają wobec siebie roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych, podlegające

Nieindywidualnie uzgodnione klauzule ryzyka walutowego i przeliczeń według tabel banku w konsumenckim kredycie denominowanym, które nie zapewniają przejrzystej informacji o ekonomicznych skutkach ryzyka kursowego i pozwalają bankowi jednostronnie kształtować wysokość świadczeń, są abuzywne. Jeżeli ich usunięcie uniemożliwia wykonanie umowy zgodnie z jej charakterem, a brak przepisu dyspozytywnego pozwalającego

Postanowienia kredytu indeksowanego lub denominowanego, które odsyłają do kursu waluty ustalanego jednostronnie przez bank bez transparentnych kryteriów jego wyznaczania, są niedozwolone. Jeżeli po ich eliminacji nie można ustalić wiążącego strony kursu waluty, umowa nie wiąże w całości, a świadczenia spełnione przez bank i kredytobiorcę podlegają zwrotowi jako nienależne na podstawie odrębnych, samodzielnych

W umowie kredytu konsumenckiego indeksowanego do waluty obcej postanowienia wiążące saldo i raty z walutą indeksacji oraz postanowienia określające kurs przeliczenia ustalany jednostronnie przez bank stanowią nierozłączny mechanizm indeksacji. Ich abuzywność wyklucza utrzymanie umowy w mocy, jeżeli po ich eliminacji nie może ona być wykonywana bez zasadniczej zmiany jej charakteru; nie jest dopuszczalne

Wydanie wyroku łącznego naruszającego prawomocne wcześniejsze rozstrzygnięcie stanowi uchybienie prawa procesowego w postaci rei iudicatae, co skutkuje umorzeniem postępowania w przedmiocie wydania kolejnego wyroku łącznego (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.).

Sąd nie narusza art. 321 § 1 k.p.c., jeżeli na podstawie faktów przytoczonych przez powoda uznaje dochodzone świadczenie za należne z innej podstawy prawnej niż wskazana w pozwie. Sąd apelacyjny nie może natomiast z urzędu uwzględnić nieobjętego apelacją zarzutu naruszenia prawa procesowego, chyba że uchybienie to prowadzi do nieważności postępowania.

W sprawie o zwrot świadczeń spełnionych na podstawie niewiążącej konsumenta umowy kredytu roszczenie konsumenta staje się wymagalne na zasadach art. 455 k.c. po wezwaniu banku do zapłaty, bez potrzeby złożenia formalnego oświadczenia o świadomości skutków nieważności umowy. Bankowi nie przysługuje prawo zatrzymania z art. 496 w związku z art. 497 k.c., gdyż umowa kredytu nie jest umową wzajemną; zgłoszenie

Prawomocne uznanie środka karnego za wykonany na podstawie art. 84 § 1 k.k. powoduje jego definitywne ustanie jako środka podlegającego wykonaniu. Zachowanie polegające na niestosowaniu się po tej dacie do uprzednio orzeczonego zakazu zbliżania się lub nakazu opuszczenia lokalu nie wypełnia znamion czynu z art. 244 k.k.; wydanie w takiej sprawie wyroku nakazowego stanowi rażące naruszenie art. 500