Opóźnienia funduszu inwestycyjnego zamkniętego w wykupie certyfikatów inwestycyjnych, wynikające z postanowień statutu funduszu i przepisów ustawy, nie uzasadniają odstąpienia od umowy ich nabycia na podstawie art. 491 k.c., gdyż stosunek uczestnictwa w funduszu nie podlega reżimowi umowy wzajemnej w rozumieniu art. 487 § 2 k.c.

Okres służby funkcjonariusza może zostać zakwalifikowany jako służba na rzecz totalitarnego państwa tylko po dokładnej analizie wszystkich okoliczności, w tym czynów oraz ich wpływu na podstawowe prawa człowieka, a także w kontekście służby po 1990 r. zasady zmniejszenia emerytury muszą odpowiadać zasadom sprawiedliwości społecznej.

Pracownik wykonujący pracę w co najmniej dwóch państwach członkowskich podlega ustawodawstwu państwa, w którym znajduje się siedziba jego pracodawcy, pod warunkiem, że praca nie jest wykonywana wyłącznie w jednym z tych państw i że istotne więzi z tym państwem zostały odpowiednio ustalone.

Jako pracownik tymczasowo wykonujący pracę w dwóch lub więcej państwach członkowskich podlega się ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym prowadzi się znaczącą działalność, zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. b (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004, które określa zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Klauzule umowne pozwalające bankowi na jednostronne ustalanie kursów walut obcych w umowach denominowanych w walutach obcych, które nie zostały wyrażone w sposób jasny i zrozumiały, mogą podlegać ocenie jako niedozwolone postanowienia umowne zgodnie z art. 3851 § 1 k.c., jeśli nie były indywidualnie uzgodnione z konsumentem.

W elektronicznym postępowaniu upominawczym, sąd, mimo ograniczeń proceduralnych, ma obowiązek z urzędu zbadać, czy dochodzone roszczenie przeciwko konsumentowi wynika z umowy zawierającej nieuczciwe klauzule, uwzględniając konstytucyjną ochronę konsumenta.

Rozwiązanie umowy o pracę wskutek odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych mu w wypowiedzeniu zmieniającym warunków pracy i płacy może być kwalifikowane jako zwolnienie grupowe, jeśli w okresie ustawowym doszło do co najmniej pięciu zwolnień w trybie definitywnym lub poprzez nieprzyjęcie zmian wprowadzających niekorzystną zasadniczą zmianę istotnych warunków umowy.

Odszkodowania z tytułu utraconego zysku powinny być rozpatrywane z zachowaniem zasady pełności naprawienia szkody, z uwzględnieniem przepisów o podatku dochodowym dopiero po faktycznym przyznaniu korzyści majątkowej.

Mandat karny nie może być podstawą do zastosowania recydywy szczególnej, o której mowa w art. 38 k.w., co uniemożliwia nadzwyczajne surowsze orzeczenie kary aresztu za wykroczenie zagrożone łagodniejszą karą.

Orzekanie o stopniu niepełnosprawności wymaga uwzględnienia wszystkich schorzeń osoby zainteresowanej oraz opinii biegłych specjalistów z odpowiednich dziedzin, a także należytej analizy okoliczności związanych z koniecznością pomocy lub opieki w codziennym funkcjonowaniu.

Zakaz ne bis in idem, wynikający z art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen, stoi na przeszkodzie ponownemu ściganiu za ten sam czyn, gdy wcześniejsze orzeczenie zakończyło postępowanie w innym państwie, niezależnie od jego formy (skazanie, uniewinnienie, umorzenie) i przyczyn, o ile doszło do rozstrzygnięcia merytorycznego w odniesieniu do odpowiedzialności.

Wspólnik większościowy spółki z o.o., będący jej prezesem zarządu, nie może być uznany za pracownika tej spółki w zakresie stosunku pracy, jeśli brak jest faktycznego podporządkowania pracowniczego, a działalność wykonywana na rzecz spółki wpisuje się w jego rolę jako właściciela kapitału spółki.

Termin upadku zabezpieczenia hipotecznego na nieruchomości dłużnika (art. 7541 § 1 k.p.c.) nie biegnie, gdy na podstawie art. 312 ust. 4 Prawa restrukturyzacyjnego niedopuszczalne jest skierowanie egzekucji do majątku dłużnika.

Odszkodowanie za niesłuszne skazanie powinno obejmować rzeczywiste a nie hipotetyczne straty finansowe poniesione w wyniku odbycia kary, której skazany nie powinien był ponieść, z uwzględnieniem rzeczywistych przychodów i całego okresu utraty wolności oraz korzyści, które poszkodowany faktycznie by uzyskał.

Pracodawca, wypowiadając umowę o pracę, jest zobowiązany do wskazania rzeczywistych, prawdziwych i konkretnych przyczyn, których zasadność musi zostać udowodniona w postępowaniu sądowym. Nieprecyzyjne lub nierzeczywiste wskazanie przyczyn wypowiedzenia prowadzi do uznania tego wypowiedzenia za nieuzasadnione.

Prawo oskarżonego do obrony wymaga zawiadamiania wszystkich ustanowionych obrońców o terminach rozpraw, a niedochowanie tego obowiązku stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, wpływające na wynik sprawy. Nieuzasadnione wątpliwości co do stanu psychicznego oskarżonego nie powodują potrzeby ustanowienia obrony obligatoryjnej.

Roszczenie o przywrócenie do pracy pracownika objętego szczególną ochroną stosunku pracy może zostać oddalone na podstawie art. 8 k.p., jeżeli zachowanie tego pracownika wobec współpracowników było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i uniemożliwiało jego powrót do pracy na dotychczasowych warunkach.

Przy orzekaniu środków karnych w postaci zakazu kontaktowania się i zbliżania się, sąd jest zobowiązany na podstawie art. 43 § 1 k.k. do określenia czasu trwania zakazów, co jest niezbędne dla zgodności z prawem i uniknięcia rażącej niesprawiedliwości.

Wydanie polecenia zatrzymania pojazdu, aby spełniało znamiona z art. 178b k.k., musi być wykonane przez osobę uprawnioną poruszającą się pojazdem lub na statku wodnym bądź powietrznym oraz przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych; brak spełnienia tych warunków czyni orzeczenie skazujące za ten czyn rażąco niesprawiedliwym.

Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, który jest okolicznością kwalifikującą czyn z art. 178a § 4 k.k., musi być związany ze skazaniem za przestępstwo, a nie z wykroczeniem.

W przypadku postępowania w przedmiocie wyroku łącznego, gdy oskarżony jest pozbawiony wolności i zażąda doprowadzenia na rozprawę, odmowa sprowadzenia go wymaga obligatoryjnej obecności obrońcy; w przeciwnym razie dochodzi do naruszenia prawa procesowego skutkującego bezwzględną przyczyną odwoławczą.

Kara łączna pozbawienia wolności musi zostać wymierzona w granicach wyznaczonych przez art. 86 § 1 k.k., czyli powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy; jej wymierzenie poniżej dolnej granicy stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Przesłanki do wydania wyroku nakazowego zachodzą jedynie wtedy, gdy wina i okoliczności czynu są oczywiste i bezsporne, co nie ma miejsca, gdy specjalne przepisy kwalifikują posługiwanie się obcym dokumentem np. prawem jazdy jako legalne na terytorium RP w specjalnych okolicznościach.

Art. 37a § 1 k.k. nie może być stosowany do przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności przekraczającą 8 lat, nawet jeśli sąd planuje orzec karę ograniczenia wolności zamiast kary pozbawienia wolności.