Utrzymanie przez sąd odwoławczy w mocy kary pozbawienia wolności wymierzonej za występek z art. 216 § 1 k.k., mimo że ustawowe zagrożenie obejmuje wyłącznie grzywnę albo ograniczenie wolności, jest rażąco niesprawiedliwe i narusza art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. Uchylenie rozstrzygnięcia o jednej karze jednostkowej skutkuje rozwiązaniem kary łącznej z mocy prawa.

Wydanie wyroku przez sąd rejonowy w sprawie, która z mocy przepisów o właściwości powinna zostać rozpoznana w pierwszej instancji przez sąd okręgowy, wymaga uchylenia tego wyroku w postępowaniu kasacyjnym i przekazania sprawy sądowi właściwemu do ponownego rozpoznania jako sądowi pierwszej instancji.

Grzywna orzeczona na podstawie art. 71 § 1 k.k., po zarządzeniu wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności albo ograniczenia wolności, nie podlega wykonaniu na mocy art. 71 § 2 k.k. i jako kara akcesoryjna nie może zostać objęta wyrokiem łącznym. Jeżeli spełnione są przesłanki zbiegu realnego, sąd ma obowiązek połączyć tożsame rodzajowo środki karne zakazu prowadzenia pojazdów.

Wydanie wyroku nakazowego w sprawie o wykroczenie jest niedopuszczalne, jeżeli materiał zgromadzony w czynnościach wyjaśniających nie pozwala na niewątpliwe ustalenie sprawstwa i winy obwinionego. Skazanie oparte wyłącznie na notatce urzędowej, bez przesłuchania dostępnych świadków i przy braku wyjaśnień obwinionego, stanowi rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.w., uzasadniające uchylenie wyroku.

Wydanie drugiego wyroku łącznego wobec tego samego skazanego, obejmującego te same skazania jednostkowe i środki karne, mimo wcześniejszego prawomocnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, narusza powagę rzeczy osądzonej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Uchybienie to stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. i wymaga uchylenia późniejszego wyroku oraz umorzenia postępowania

Jeżeli środek odwoławczy wniesiono wyłącznie na korzyść oskarżonego, sąd odwoławczy nie może w miejsce jednego przypisanego przestępstwa przypisać kilku czynów pozostających w zbiegu realnym ani uzupełnić ustaleń faktycznych o okoliczności realizujące znamiona nowych typów czynów zabronionych. Zakaz reformationis in peius obejmuje wszelkie pogorszenie sytuacji prawnej oskarżonego, także wynikające

Orzeczenie świadczenia pieniężnego określonego w art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest dopuszczalne wyłącznie przy skazaniu za przestępstwa wyraźnie wymienione w tym przepisie. Po zmianie kwalifikacji czynu z art. 62 ust. 1 na art. 62 ust. 3 tej ustawy sąd odwoławczy ma obowiązek uchylić uprzednio orzeczone świadczenie, ponieważ typ uprzywilejowany nie został objęty ustawowym katalogiem

W razie skazania osoby uzależnionej na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania za przestępstwo pozostające w związku z używaniem substancji psychoaktywnych, art. 71 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii obliguje sąd do orzeczenia leczenia lub rehabilitacji oraz dozoru. Sąd nie może uwzględnić wniosku z art. 335 § 2 k.p.k., który pomija te obligatoryjne rozstrzygnięcia

Jeżeli przestępstwo jest zagrożone kumulatywnie karą ograniczenia wolności oraz karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi 2 lata, kara ograniczenia wolności nie może zostać wymierzona na okres krótszy niż 3 miesiące. Wymierzenie za taki czyn kary 2 miesięcy ograniczenia wolności narusza art. 34 § 1aa pkt 2 k.k. i uzasadnia uchylenie orzeczenia w części dotyczącej kary.

Jeżeli stroną umowy zlecenia stanowiącej tytuł do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych jest gmina jako osoba prawna, to ona, a nie urząd gminy będący jedynie aparatem pomocniczym jej organów, jest płatnikiem składek jako „jednostka organizacyjna” w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Definicja płatnika składek ma charakter autonomiczny, a art. 8 Ordynacji podatkowej

Orzeczenie wyrokiem nakazowym grzywny w liczbie stawek dziennych przekraczającej limit 200, określony w art. 502 § 1 k.p.k., stanowi rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia. Przekroczenie ustawowych granic sankcji właściwych dla postępowania nakazowego uzasadnia uchylenie wyroku nakazowego w postępowaniu kasacyjnym i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W sprawie o zadośćuczynienie z art. 8 ust. 1 ustawy lutowej, gdy po represjonowanym pozostaje więcej niż jedna osoba uprawniona, podział świadczenia może nastąpić dopiero po jednoznacznym ustaleniu globalnej kwoty należnej po tej osobie. Uzasadnienie musi wskazywać weryfikowalną metodę określenia wysokości zadośćuczynienia oraz przesądzać, czy zasądzona suma jest kwotą globalną, czy kwotą należną konkretnemu

Jeżeli konkretne okoliczności związane z nominacją sędziego oraz jego szczególnymi relacjami funkcjonalnymi z władzą wykonawczą, organami KRS i strukturami dyscyplinarnymi obiektywnie uzasadniają wątpliwości co do instytucjonalnej bezstronności i niezależności, udział takiego sędziego powoduje nienależytą obsadę sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i wymaga uchylenia zapadłego orzeczenia.

Prawomocne skazanie oskarżonego za określony czyn wyłącza ponowne wszczęcie i prowadzenie postępowania o zachowanie tożsame podmiotowo i przedmiotowo, choćby zostało ono objęte odrębnym aktem oskarżenia. Wydanie wyroku mimo powagi rzeczy osądzonej, o której mowa w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. i wymaga uchylenia wyroku oraz umorzenia

Wyjątek z art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o ograniczeniu handlu dotyczy placówki handlowej usytuowanej w zakładzie prowadzącym działalność kulturalną, sportową, oświatową, turystyczną lub wypoczynkową, a nie placówki handlowej, w której ubocznie uruchomiono taką działalność. Przedsiębiorca świadomy kontrowersji interpretacyjnych i utrwalonego orzecznictwa nie działa w usprawiedliwionym błędzie co do karalności

W sprawie o zwrot świadczeń spełnionych na podstawie niewiążącej umowy kredytu zawierającej abuzywne klauzule walutowe bankowi nie przysługuje prawo zatrzymania z art. 496 i 497 k.c. Roszczenie konsumenta o zwrot nienależnego świadczenia staje się wymagalne po wezwaniu banku do zapłaty, a od tej chwili bank może pozostawać w opóźnieniu, niezależnie od złożenia przez konsumenta formalnego oświadczenia

Wydanie wyroku łącznego z naruszeniem art. 85 § 1 k.k. skutkuje jego uchyleniem i umorzeniem postępowania, gdy brak przesłanek do zbiegu przestępstw wyklucza prawne połączenie kar jednostkowych.

Obowiązek badania zdolności kredytowej z art. 70 ust. 1 Prawa bankowego nie obejmuje weryfikacji zdrowia psychicznego kredytobiorcy, lecz dotyczy jego sytuacji majątkowej i zdolności do spłaty zobowiązania. Jeżeli kredytobiorca w chwili zawarcia umowy zachowywał świadomość i swobodę decyzji, sama później ujawniona choroba psychiczna nie stanowi podstawy nieważności umowy kredytu.

Postanowienie umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, odsyłające do kursu ustalanego jednostronnie przez bank bez wskazania obiektywnych i sprawdzalnych kryteriów, jest niedozwolone także wtedy, gdy dotyczy głównego świadczenia stron. Jeżeli po jego bezskutecznym usunięciu nie można ustalić wiążącego kursu waluty, umowa nie wiąże w pozostałym zakresie, a luka nie może zostać uzupełniona przez

W razie zbiegu ciągu przestępstw z innym przestępstwem karę łączną orzeka się na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. Jej górna granica nie może przekraczać sumy kar wymierzonych za ciąg przestępstw i za przestępstwo pozostające z nim w zbiegu; jej przekroczenie stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Przypisanie recydywy specjalnej wielokrotnej z art. 64 § 2 k.k. wymaga, aby uprzednie skazanie w warunkach art. 64 § 1 lub art. 64a k.k. dotyczyło jednego z przestępstw enumeratywnie określonych w art. 64 § 2 k.k. Nie wystarcza podobieństwo uprzedniego czynu do czynu aktualnie osądzanego w rozumieniu art. 115 § 3 k.k.; oszustwo z art. 286 § 1 k.k. nie spełnia tej przesłanki.

Przy wymiarze kary łącznej obejmującej karę jednostkową oraz karę wymierzoną za ciąg przestępstw, art. 86 § 1 k.k. w związku z art. 91 § 2 k.k. nie pozwala na orzeczenie kary przekraczającej sumę tych kar. Wymierzenie kary łącznej ograniczenia wolności ponad tę sumę stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia.

Dla przypisania przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. nie jest bezwzględnie konieczne uprzednie wydanie orzeczenia stwierdzającego wierzytelność, jeżeli w chwili rozporządzenia mieniem zachodzi obiektywne, rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie jego zajęciem, a sprawca działa w celu udaremnienia przyszłego wykonania spodziewanego orzeczenia. Uniewinnienie oparte na odmiennej przesłance, przy równoczesnym

Prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie wyroku łącznego obejmującego określone skazania wyłącza możliwość wydania lub utrzymania w mocy kolejnego wyroku łącznego wobec tej samej osoby i w odniesieniu do tego samego zakresu skazań. Stanowi to powagę rzeczy osądzonej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. oraz bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.