Orzeczenie kary pozbawienia wolności zamiast łącznej ograniczenia wolności, dla jednorodzajowych kar ograniczenia wolności, stanowi rażące naruszenie art. 87 § 1 k.k. co wymaga uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania.

Przeprowadzenie nowych ustaleń faktycznych przez sąd odwoławczy, prowadzące do surowszej kary, narusza zasadę ne peius. W przypadku przedawnienia karalności wszczętego postępowania wymagane jest jego umorzenie na podstawie przesłanki określonej w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

Orzeczenie Sądu Najwyższego uchyliło wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze w części dotyczącej kary, z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego przez orzeczenie kary ograniczenia wolności zamiast przewidzianej kary grzywny, co nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd Najwyższy w związku z nienależytą obsadą Sądu Apelacyjnego w Krakowie, wynikającą z braku gwarancji niezawisłości oraz bezstronności sędziego delegowanego, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

Dożywotnie środki karne mogą być orzekane wyłącznie w szczególnych przypadkach przewidzianych przez prawo, a ich niezasadne zastosowanie powoduje rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, uzasadniające korektę wyroku w trybie kasacji.

Uchylając zaskarżony wyrok, Sąd Najwyższy wskazał na konieczność wszechstronnego rozważenia i oceny materiału dowodowego w kontekście dostępu do treści z art. 202 § 4a k.k., co może wpłynąć na zmianę rezultatu postępowania.

W sprawach dotyczących nieruchomości objętych przez Skarb Państwa w posiadanie bez tytułu prawnego w związku z akcją „Wisła” politycznie uwarunkowana i obiektywna niemożność skutecznego dochodzenia roszczeń przez wysiedlonych właścicieli lub ich następców może stanowić siłę wyższą w rozumieniu art. 121 pkt 4 w związku z art. 175 k.c. i zawieszać bieg zasiedzenia do czasu przemian ustrojowych w 1989

Powództwo musi opierać się na jednolitej podstawie faktycznej. Sąd nie może wychodzić poza granice zaskarżenia ani orzekać na innej podstawie prawnej niż wskazana w pozwie, co narusza art. 321 § 1 k.p.c. Brak dokładnego określenia podstawy faktycznej skutkuje uchyleniem wyroku.

Klauzule przeliczeniowe zawarte w umowie kredytu indeksowanego do CHF są abuzywne (art. 3851 k.c.), co powoduje ich niewiążący charakter, a ich wyeliminowanie skutkuje upadkiem umowy w całości.

Naruszono przepisy procesowe poprzez niepełną i selektywną ocenę dowodów, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Sprawa S.M. wymaga ponownego rozpoznania pod kątem wszystkich zgromadzonych dowodów, ze szczególnym uwzględnieniem dokumentacji TW 'R.' oraz zeznań świadków.

Uniewinnienie z zarzutu wykroczenia z art. 54 k.w., gdyż przepisy epidemiczne nie stanowią przepisów porządkowych w rozumieniu art. 54 k.w.; umorzenie postępowania w zakresie pozostałych czynów z powodu przedawnienia.

Nakaz zapłaty, który nakłada na konsumenta obowiązek spłaty kwoty obciążonej lichwiarskim oprocentowaniem, wydany bez zbadania okoliczności wskazujących na nieuczciwość umowy, narusza zasady ochrony konsumenta i sprawiedliwości społecznej, co uzasadnia jego uchylenie.

Sąd Najwyższy stwierdził, że w razie stwierdzenia niekompletności dowodów, sąd odwoławczy winien autonomicznie przeprowadzić dowody uzupełniające, zamiast uchylać całe postępowanie na podstawie art. 437 § 2 k.p.k.

Niedopuszczalne jest rozszerzanie definicji jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w celach ustalenia obowiązku ubezpieczeniowego na wspólnika dominującego. Wspólnik posiadający 99,5% udziałów w spółce z o.o. nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu jako jedyny wspólnik, zgodnie z definicją art. 4 § 1 pkt 3 k.s.h.

Prawo zatrzymania (art. 496 k.c.) nie przysługuje stronie, która może potrącić wzajemne świadczenia pieniężne, w szczególności w kontekście nieważnych umów kredytowych z klauzulami abuzywnymi.

Sąd Najwyższy, uznając za uzasadnioną kasację prokuratora, uchylił wyroki sądów obu instancji z powodu błędnej oceny dowodów; sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie, wskazując na konieczność kompleksowej analizy zebranego materiału dowodowego.

Dla skuteczności zmiany umowy zawartej w formie aktu notarialnego wymagana jest zachowanie tej samej formy notarialnej, a udowodnienie dokonania płatności ciąży na stronie, która tego dowodzi. Uchybienia w zakresie dowodzenia autentyczności podpisu mają kluczowe znaczenie i mogą stanowić podstawę do uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Jeżeli strony najmu w umowie lub aneksie odmiennie uregulują los ulepszeń dokonanych przez najemcę, art. 676 k.c. nie znajduje zastosowania. Postanowienie przewidujące przejście wszystkich inwestycji na własność wynajmującego, przy zastrzeżeniu odpłatności jedynie za wyraźnie wskazane składniki, może oznaczać nieodpłatne przejęcie pozostałych nakładów, jeżeli taki sens wynika z wykładni dokonanej zgodnie

Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 19 lutego 2025 r. uchyla wyrok Sądu Okręgowego podtrzymujący uniewinnienie oskarżonego M.B. i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na naruszenia proceduralne w zakresie kontroli odwoławczej.

Zastrzeżenie w umowie odsetek o charakterze lichwiarskim oraz niedopełnienie przez sąd obowiązku ochrony konsumenta, stanowi podstawę do uchylenia wydanego nakazu zapłaty.

Postanowienia umowy kredytu denominowanego, odsyłające do kursów walut jednostronnie ustalanych przez bank i nieprzedstawiające konsumentowi w sposób przejrzysty ekonomicznych skutków ryzyka kursowego, są abuzywne, także gdy kredytobiorca ma ponadprzeciętną wiedzę finansową. Jeżeli po ich eliminacji nie można ustalić kursu waluty, umowa nie wiąże w pozostałym zakresie, a luka nie może zostać uzupełniona

W razie niewiązania umowy kredytu indeksowanego z powodu abuzywności klauzul kursowych roszczenie konsumenta o zwrot nienależnych świadczeń staje się wymagalne na zasadach art. 455 k.c., po wezwaniu banku do zapłaty, a od dnia następnego bank pozostaje w opóźnieniu. Wymagalności tej nie uzależnia się od procesowego oświadczenia konsumenta o odmowie sanowania klauzul ani od prawa zatrzymania, które

Zastrzeżenie w umowie pożyczki postanowień, które przewidują rażąco wygórowane odsetki oraz odszkodowanie sprzeczne z zasadą swobody umów i ochroną konsumentów, prowadzi do nieważności tych postanowień i skutkuje koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy sądowej z uwzględnieniem przepisów chroniących konsumenta.

Kara umowna zastrzeżona w umowie użytkowania wieczystego za niezagospodarowanie działek w terminie jest nieważna, ale Sąd Najwyższy odrzuci skargę nadzwyczajną, jeśli nie spełniono szczególnych przesłanek tej skargi, a rozbieżności w orzecznictwie istnieją.