Nienależyta obsada sądu odwoławczego uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, gdy orzekał w składzie trzech sędziów wbrew przepisom umożliwiającym orzekanie w składzie jednoosobowym w okolicznościach nadzwyczajnych.

W zakresie art. 129 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, szkoda wynikająca z ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania obejmuje obniżenie wartości nieruchomości powstałe w wyniku legalizacji hałasu oraz immisji, które właściciel musi znosić bez możliwości ich zaprzestania, co jest następstwem samego aktu ustanawiającego OOU.

Naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy wymaga wykazania bezprawnego, kolizyjnego korzystania z oznaczenia w obrocie gospodarczym. Zmiana wyroku sprowadzająca się do merytorycznych kwestii podmiotowych wykracza poza kompetencje sprostowania wyroku.

Nie można skazać tej samej osoby za ten sam czyn w dwóch odrębnych postępowaniach. W sytuacji prawomocności wcześniejszego wyroku, późniejsze postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w.

Roszczenia uzupełniające właściciela rzeczy, takie jak wynagrodzenie za korzystanie, są ściśle powiązane z roszczeniem windykacyjnym i nie mogą być dochodzone samodzielnie. Niewystąpienie z roszczeniem windykacyjnym uniemożliwia skuteczne dochodzenie roszczeń uzupełniających.

Wyrok Sądu Apelacyjnego został uchylony z powodu istotnych błędów proceduralnych, w tym niedostatecznej oceny kluczowych dowodów oraz wadliwego uzasadnienia wiarygodności świadka, co nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, obniżający karę łączną poniżej najwyższej z kar jednostkowych, narusza przepisy prawa karnego materialnego i wymaga ponownego rozpoznania w celu dostosowania wysokości kary łącznej do obowiązujących norm.

W ramach odpowiedzialności na zasadzie ryzyka z art. 435 § 1 k.c. wystarczy istnienie normalnego związku przyczynowego między funkcjonowaniem przedsiębiorstwa jako całości a powstałą szkodą, przy czym zastosowanie ma art. 361 § 1 k.c. dotyczący normalnych następstw zdarzenia, a wadliwa konstrukcja lub utrzymanie elementów mających kontakt z przedsiębiorstwem poruszanym siłami przyrody nie stanowi nova

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II AKa 351/22, uchyla się z powodu nienależytej obsady sądu; sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy podkreśla znaczenie prawidłowej oceny dowodów oraz respektowania zasad proceduralnych.

Zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, jako środek karny przewidziany w art. 42 § 1a pkt 2 k.k., nie może być stosowany do osób skazanych za naruszenie zakazu prowadzenia rowerów, ponieważ rowery nie są pojazdami mechanicznymi.

Klauzule umowne w postaci jednostronnego określania kursów walut przez bank są abuzywne. Niedozwolone postanowienia niweczą wiążący charakter umowy kredytowej, nie dopuszczając zastąpienia ich normami dyspozytywnymi. Umowa w takim wypadku w całości traci ważność, co implikuje obowiązek zwrotu świadczeń.

Uchylenie wyroku sądu okręgowego w zakresie nieprawidłowości związanych z dwukrotnym skazaniem za ten sam czyn oraz naruszeniem standardów postępowania odwoławczego, powodujące przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Umowa sprzedaży nieruchomości, która nie spełniała warunków wynikających z decyzji administracyjnej oraz prowadziła do ograniczenia korzystania z tej nieruchomości przez wspólnoty mieszkaniowe, jest nieważna z uwagi na rażące naruszenie prawa. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok, uznając go za naruszający konstytucyjne zasady ochrony praw własności.

Główny księgowy zatrudniony w podmiocie objętym tzw. ustawą kominową, który został ujęty w wykazie podmiotów o istotnym znaczeniu dla polityki transportowej państwa, nie jest "członkiem organu zarządzającego" w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami, a zatem nie jest uprawniony do otrzymywania wynagrodzenia według zasad określonych w

Jeżeli materiał dowodowy, w tym zeznania kluczowego świadka, jest niewystarczający i obarczony wątpliwościami, sąd odwoławczy jest zobowiązany do szczegółowej weryfikacji ustaleń faktycznych oraz do ponownego przeanalizowania materiału dowodowego w celu zagwarantowania prawa do rzetelnego procesu.

Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok pierwszej instancji w zakresie uznania oskarżonego Z.C. za winnego kierowania korupcyjnym działaniem związanym z przyjęciem korzyści majątkowej przez funkcjonariusza publicznego oraz przypisaniem mu przestępstwa z art. 229 § 1 k.k.

Z art. 299 § 1 k.s.h. wynika domniemanie szkody po stronie wierzyciela w wysokości odpowiadającej niewyegzekwowanemu długowi spółki, obejmujące również domniemanie związku przyczynowego między szkodą a niezłożeniem we właściwym czasie przez członka zarządu wniosku o ogłoszenie upadłości oraz domniemanie zawinienia. Ciężar udowodnienia braku szkody w rozumieniu art. 299 § 2 k.s.h. spoczywa na pozwanym

Zamiarem jest określenie, iż rozwiązanie umowy sprzedaży skutkujące ex tunc eliminuje możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych, a zatem potrącenie wierzytelności wskutek rozwiązania umowy nie znajduje podstawy prawnej.

Przyjęcie przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej propozycji zatrudnienia na podstawie stosunku pracy (art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy wprowadzającej KAS) powoduje ustanie stosunku służbowego. Nieprzedstawienie propozycji dalszej służby stanowi załatwienie sprawy administracyjnej w sposób władczy, które musi uwzględniać ustawowe kryteria (kwalifikacje, przebieg służby, miejsce zamieszkania) i podlega

W razie uznania postanowienia umowy kredytu indeksowanego odnoszącego się do sposobu określania kursu waluty obcej za niedozwolone postanowienie umowne, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć zastąpienia tego postanowienia innym sposobem określenia kursu waluty obcej wynikającym z przepisów prawa lub zwyczajów, co prowadzi do nieważności całej umowy kredytu. Klauzula przewidująca jednostronne

Postanowienia umowy kredytu indeksowanego pozwalające bankowi na jednostronne ustalanie kursu waluty obcej, nawet w oparciu o kursy z rynku międzybankowego, są niedozwolone w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., a w świetle wiążącej uchwały Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22) po ich wyeliminowaniu nie można zastąpić ich innymi sposobami określenia kursu, co prowadzi do nieważności umowy

Sąd Najwyższy stwierdza, że nakaz zapłaty wydany z naruszeniem zasad ochrony konsumenta oraz w sytuacji oczywistej bezzasadności roszczenia, narusza zaufanie obywatela do państwa i jego bezpieczeństwo prawne, co uzasadnia odstąpienie od jego ostateczności.

W przypadku przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., zmieniony przez ustawę z dnia 7 lipca 2022 r. art. 37a k.k. nie znajduje zastosowania, co oznacza, że sądy nie mogą orzekać kary ograniczenia wolności zamiast pozbawienia wolności. Każde odstępstwo od tej reguły stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Zaskarżony nakaz zapłaty, zasądzający wysokoń odsetki o charakterze lichwiarskim, sprzeczny z zasadami praworządności i ochrony konsumenta, został uchylony z powodu naruszenia demokratycznego porządku prawnego, zasady pewności prawa oraz kontraktowej równowagi stron.