Objęcie wyrokiem łącznym kary jednostkowej, która przed jego wydaniem została prawomocnie uchylona i zastąpiona inną karą przez sąd odwoławczy, stanowi rażące naruszenie przepisów regulujących orzekanie kary łącznej oraz uchybienie mające istotny wpływ na treść orzeczenia. Wadliwość ta uzasadnia uchylenie wyroku łącznego, także gdy orzeczona kara formalnie mieści się w granicach właściwych dla rzeczywiście

Skazanie za przestępstwo oszustwa z art. 286 § 1 k.k. jest niedopuszczalne, jeżeli opis czynu przypisanego w wyroku nie obejmuje wskazania, że sprawca doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu albo niezdolności do należytego pojmowania działania. Sąd rozpoznający wniosek z art. 387 k.p.k. ma obowiązek zweryfikować kompletną realizację

Wydanie wyroku nakazowego za czyn z art. 180a k.k. jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał rodzi wątpliwości, czy w dacie czynu obowiązywała decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja wydana w wykonaniu zakazu prowadzenia pojazdów nie może przedłużać okresu obowiązywania tego środka karnego ani ustanawiać bezterminowego cofnięcia uprawnień.

W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego sąd ma obowiązek orzec zakaz określony w art. 41 § 1a k.k., niezależnie od wykonywania przez sprawcę działalności związanej z małoletnimi i związku czynu z taką działalnością. Przy zbiegu takich przestępstw zakaz należy orzec za każdy czyn, a następnie wymierzyć łączny środek karny.

Przedmiotem kary łącznej na podstawie art. 85 § 1 k.k. mogą być wyłącznie istniejące w dniu wyrokowania, prawomocnie orzeczone kary za zbiegające się przestępstwa. Sąd wydający wyrok łączny ma obowiązek wszechstronnie ustalić aktualny stan prawny wszystkich skazań; objęcie węzłem kary uchylonej i zastąpionej grzywną za wykroczenie stanowi rażące naruszenie art. 85 § 1 k.k.

Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku stanowi bezwzzględną przeszkodę procesową z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.; wydanie mimo niej wyroku skazującego powoduje zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Okoliczność, że sąd nie wiedział o śmierci oskarżonego, nie wyłącza obowiązku uchylenia orzeczenia i umorzenia postępowania.

Jeżeli sąd, stosując art. 37a § 1 k.k., wymierza za występek karę grzywny zamiast kary pozbawienia wolności, jest obowiązany orzec ją w wymiarze nie niższym niż 150 stawek dziennych. Wymierzenie grzywny w niższej liczbie stawek stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia.

Orzekając środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym na podstawie art. 41a § 1 k.k., sąd jest obowiązany oznaczyć w wyroku okres jego obowiązywania zgodnie z art. 43 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, którego nie można konwalidować w postępowaniu wykonawczym; sąd odwoławczy powinien usunąć je z urzędu w trybie art. 440 k.p.k., także

W sporze wynikającym z nieważności konsumenckiej umowy kredytu zawierającej klauzule abuzywne bank nie może skutecznie powołać się na prawo zatrzymania w zakresie pełnej kwoty wypłaconego kapitału, jeżeli konsument dokonał już częściowych spłat. Zarzut zatrzymania może obejmować co najwyżej nierozliczoną różnicę świadczeń i nie może, z naruszeniem skuteczności ochrony z dyrektywy 93/13, pozbawiać konsumenta

Jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie śledztwa, rozprawę apelacyjną sąd odwoławczy rozpoznaje w składzie trzech sędziów na podstawie art. 29 § 1 k.p.k. Wyjątek z art. 449 § 2 k.p.k., dopuszczający skład jednoosobowy, dotyczy wyłącznie spraw zakończonych dochodzeniem. Rozpoznanie apelacji przez sąd w składzie jednoosobowym w sprawie po śledztwie stanowi nienależytą obsadę sądu w

Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy udział sędziego powołanego na wniosek KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r., oceniony w świetle konkretnych powiązań nominacyjnych, funkcjonalnych i osobowych z przedstawicielami władzy wykonawczej oraz procedurą KRS, prowadzi do obiektywnie uzasadnionego podważenia standardu niezależności i bezstronności sądu.

Podwyższenie odszkodowania z art. 552 § 4 k.p.k. z tytułu utraconych korzyści w postaci hipotetycznego wynagrodzenia za dalsze zatrudnienie wymaga ustalenia, opartego na całokształcie ujawnionych dowodów, że zatrudnienie to z odpowiednio wysokim stopniem pewności nastąpiłoby. Sama obietnica zawarcia umowy na czas nieokreślony nie uzasadnia przyjęcia pewności jej zawarcia; odmienne ustalenie stanowi

W razie skazania za przestępstwo z art. 244 k.k., także popełnione w zbiegu z innym przepisem na podstawie art. 11 § 2 k.k., sąd jest obowiązany orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej na podstawie art. 43a § 2 k.k. Zaniechanie tego rozstrzygnięcia stanowi rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wyroku.

Jeżeli pojazd mechaniczny prowadzony przez sprawcę czynu z art. 178a § 1 k.k. nie stanowi jego wyłącznej własności, niedopuszczalne jest orzeczenie jego przepadku. Na gruncie art. 44b § 2 k.k. w poprzednim brzmieniu należało orzec przepadek równowartości pojazdu, zaś przy ponownym orzekaniu konieczne jest zbadanie względności ustawy nowej przewidującej obligatoryjną nawiązkę.

Popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wyczerpuje samodzielny, alternatywny zespół znamion określony w art. 178a § 4 k.k., niezależnie od tego, za jakie przestępstwo orzeczono ów zakaz. W takim wypadku zbieg art. 178a § 4 k.k. z art. 244 k.k. ma charakter pomijalny, a sąd obowiązany jest zastosować konsekwencje sankcyjne przewidziane

Zakaz prowadzenia pojazdów przewidziany w art. 94 § 3 k.w. może zostać orzeczony wyłącznie wobec sprawcy wykroczenia określonego w art. 94 § 1 k.w. Przepis ten nie stanowi podstawy do zastosowania tego środka karnego wobec osoby ukaranej za wykroczenie z art. 94 § 2 k.w. lub art. 97 k.w.; w braku innej podstawy ustawowej orzeczenie zakazu jest rażącym naruszeniem prawa materialnego.

Wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. art. 37a § 1 k.k. nie może stanowić podstawy zastąpienia kary pozbawienia wolności karą ograniczenia wolności albo grzywną, gdyż zastosowanie tego przepisu wyłącza art. 37a § 2 k.k. Konsekwencją tego wyłączenia jest niedopuszczalność wydania wyroku nakazowego na podstawie art. 500 § 1 k.p.k.

Przy łączeniu, na podstawie art. 90 § 2 k.k. w związku z art. 86 § 1 k.k., zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych tego samego rodzaju, łączny środek karny musi zostać orzeczony powyżej najwyższego z zakazów jednostkowych, nie zaś w jego wysokości. Jeżeli zakazy wynoszą 3 i 4 lata, dopuszczalny wymiar zakazu łącznego mieści się w granicach od 5 do 7 lat.

Po upływie okresu zatrzymania prawa jazdy określonego w decyzji administracyjnej kierujący odzyskuje uprawnienie do prowadzenia pojazdów, jeżeli ustawa nie uzależnia jego przywrócenia od spełnienia dalszych warunków. Nieodebranie dokumentu prawa jazdy nie stanowi braku uprawnień w rozumieniu art. 94 § 1 k.w. i nie może uzasadniać ukarania za prowadzenie pojazdu bez uprawnienia.

Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne, gdy materiał dowodowy nie pozwala bez wątpliwości ustalić, czy kierujący pojazdem utracił uprawnienia, czy jedynie nie posiadał ważnego dokumentu je potwierdzającego. Upływ ważności blankietu zagranicznego prawa jazdy nie przesądza sam przez się o realizacji znamion wykroczenia z art. 94 § 1 k.w.; przy zachowaniu uprawnień czyn może podlegać ocenie na

W sprawie o przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. powaga rzeczy osądzonej zachodzi nie tylko przy pełnej identyczności okresów objętych przypisaniem, lecz także wtedy, gdy okres czynu wskazany w późniejszym postępowaniu w całości zawiera się w okresie objętym wcześniejszym prawomocnym skazaniem tej samej osoby za niealimentację na szkodę tej samej osoby uprawnionej. Postępowanie późniejsze podlega wówczas

Jeżeli czyn objęty oskarżeniem publicznym zostaje przypisany jako przestępstwo z art. 212 § 1 k.k., jego przedawnienie ocenia się według art. 101 § 2 i art. 102 § 1 k.k. Upływ tak ustalonego terminu przed wydaniem wyroku odwoławczego obliguje sąd do umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; utrzymanie skazania stanowi uchybienie z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

Limit 200 stawek dziennych grzywny określony w art. 502 § 1 k.p.k. wyznacza maksymalny wymiar także kary łącznej grzywny orzekanej wyrokiem nakazowym. Wymierzenie w tym trybie kary łącznej przekraczającej wskazany limit stanowi rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia; potrzeba wymierzenia surowszej kary wymaga rozpoznania sprawy na rozprawie.

Nienależyta obsada sądu odwoławczego w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy sędzia powołany z udziałem KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r., w świetle konkretnych okoliczności związanych z jego aktywnością i awansem zawodowym, nie zapewnia obiektywnie postrzeganej gwarancji niezawisłości i bezstronności. Uchylenie orzeczenia jest wówczas obligatoryjne.