Orzeczenie Sądu Najwyższego uchyliło wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze w części dotyczącej kary, z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego przez orzeczenie kary ograniczenia wolności zamiast przewidzianej kary grzywny, co nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy.

Dożywotnie środki karne mogą być orzekane wyłącznie w szczególnych przypadkach przewidzianych przez prawo, a ich niezasadne zastosowanie powoduje rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, uzasadniające korektę wyroku w trybie kasacji.

Sąd Najwyższy w związku z nienależytą obsadą Sądu Apelacyjnego w Krakowie, wynikającą z braku gwarancji niezawisłości oraz bezstronności sędziego delegowanego, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

Uchylając zaskarżony wyrok, Sąd Najwyższy wskazał na konieczność wszechstronnego rozważenia i oceny materiału dowodowego w kontekście dostępu do treści z art. 202 § 4a k.k., co może wpłynąć na zmianę rezultatu postępowania.

Powództwo musi opierać się na jednolitej podstawie faktycznej. Sąd nie może wychodzić poza granice zaskarżenia ani orzekać na innej podstawie prawnej niż wskazana w pozwie, co narusza art. 321 § 1 k.p.c. Brak dokładnego określenia podstawy faktycznej skutkuje uchyleniem wyroku.

Klauzule przeliczeniowe zawarte w umowie kredytu indeksowanego do CHF są abuzywne (art. 3851 k.c.), co powoduje ich niewiążący charakter, a ich wyeliminowanie skutkuje upadkiem umowy w całości.

Naruszono przepisy procesowe poprzez niepełną i selektywną ocenę dowodów, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Sprawa S.M. wymaga ponownego rozpoznania pod kątem wszystkich zgromadzonych dowodów, ze szczególnym uwzględnieniem dokumentacji TW 'R.' oraz zeznań świadków.

Uniewinnienie z zarzutu wykroczenia z art. 54 k.w., gdyż przepisy epidemiczne nie stanowią przepisów porządkowych w rozumieniu art. 54 k.w.; umorzenie postępowania w zakresie pozostałych czynów z powodu przedawnienia.

Nakaz zapłaty, który nakłada na konsumenta obowiązek spłaty kwoty obciążonej lichwiarskim oprocentowaniem, wydany bez zbadania okoliczności wskazujących na nieuczciwość umowy, narusza zasady ochrony konsumenta i sprawiedliwości społecznej, co uzasadnia jego uchylenie.

Sąd Najwyższy stwierdził, że w razie stwierdzenia niekompletności dowodów, sąd odwoławczy winien autonomicznie przeprowadzić dowody uzupełniające, zamiast uchylać całe postępowanie na podstawie art. 437 § 2 k.p.k.

Prawo zatrzymania (art. 496 k.c.) nie przysługuje stronie, która może potrącić wzajemne świadczenia pieniężne, w szczególności w kontekście nieważnych umów kredytowych z klauzulami abuzywnymi.

Niedopuszczalne jest rozszerzanie definicji jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w celach ustalenia obowiązku ubezpieczeniowego na wspólnika dominującego. Wspólnik posiadający 99,5% udziałów w spółce z o.o. nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu jako jedyny wspólnik, zgodnie z definicją art. 4 § 1 pkt 3 k.s.h.

Sąd Najwyższy, uznając za uzasadnioną kasację prokuratora, uchylił wyroki sądów obu instancji z powodu błędnej oceny dowodów; sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie, wskazując na konieczność kompleksowej analizy zebranego materiału dowodowego.

Dla skuteczności zmiany umowy zawartej w formie aktu notarialnego wymagana jest zachowanie tej samej formy notarialnej, a udowodnienie dokonania płatności ciąży na stronie, która tego dowodzi. Uchybienia w zakresie dowodzenia autentyczności podpisu mają kluczowe znaczenie i mogą stanowić podstawę do uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Zastrzeżenie w umowie odsetek o charakterze lichwiarskim oraz niedopełnienie przez sąd obowiązku ochrony konsumenta, stanowi podstawę do uchylenia wydanego nakazu zapłaty.

Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 19 lutego 2025 r. uchyla wyrok Sądu Okręgowego podtrzymujący uniewinnienie oskarżonego M.B. i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na naruszenia proceduralne w zakresie kontroli odwoławczej.

Zastrzeżenie w umowie pożyczki postanowień, które przewidują rażąco wygórowane odsetki oraz odszkodowanie sprzeczne z zasadą swobody umów i ochroną konsumentów, prowadzi do nieważności tych postanowień i skutkuje koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy sądowej z uwzględnieniem przepisów chroniących konsumenta.

Kara umowna zastrzeżona w umowie użytkowania wieczystego za niezagospodarowanie działek w terminie jest nieważna, ale Sąd Najwyższy odrzuci skargę nadzwyczajną, jeśli nie spełniono szczególnych przesłanek tej skargi, a rozbieżności w orzecznictwie istnieją.

Roszczenie o jednorazowe odszkodowanie z tytułu śmierci pracownika spowodowanej chorobą zawodową należy rozpatrywać na podstawie przepisów obowiązujących w dniu stwierdzenia choroby zawodowej, a nie w chwili ustania zatrudnienia zmarłego, z uwzględnieniem zasad demokratycznego państwa prawnego.

Orzeczenie sądu jednoosobowego w sprawach o przestępstwa skarbowe, przy zakończeniu postępowania przygotowawczego w formie śledztwa, stanowi błąd proceduralny zachodzący na tle art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wymagający orzecznictwa sądu w składzie trzech sędziów zawodowych.

Uchybienie Sądu Okręgowego polegające na wadliwej ocenie istotności wprowadzenia w błąd organu pracy skutkuje uchyleniem wyroku uniewinniającego i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Wprowadzenie w błąd dotyczące istotnych okoliczności może być objęte znamionami oszustwa z art. 286 § 1 k.k., co wymaga właściwej oceny na etapie postępowania odwoławczego.

Uchwała Sądu Najwyższego uwzględnia wadliwość obsady składu sądu pierwszej instancji, uznając go za nienależycie obsadzony, co skutkuje uchyleniem wyroków i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, spełniającego standardy sądu ustanowionego ustawą.

Postanowienia umowne, które zastrzegają odsetki o charakterze lichwy, są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i ochroną konsumentów, co czyni je nieważnymi i narusza zasady demokratycznego państwa prawnego.

Kredytobiorca ma samodzielną legitymację procesową do dochodzenia ustalenia nieważności umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, nawet gdy kredyt został udzielony kilku osobom. Postanowienia umowy kredytu denominowanego w CHF przyznające bankowi swobodę w ustalaniu kursów przeliczeniowych i przenoszące całe ryzyko walutowe na konsumenta są abuzywne, a ich wyeliminowanie uniemożliwia utrzymanie