Wymagalność roszczenia konsumenta o zwrot nienależnych świadczeń spełnionych na podstawie umowy kredytu nieważnej wskutek abuzywności jej postanowień następuje zgodnie z art. 455 k.c. po doręczeniu bankowi skonkretyzowanego wezwania do zapłaty i upływie odpowiedniego terminu do spełnienia świadczenia. Nie może być ona uzależniona od złożenia przez konsumenta przed sądem odrębnego oświadczenia o odmowie

Wniosek o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy, złożony na podstawie art. 156 § 1 k.k.s., nie może być utożsamiany z wnioskiem o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności ani stanowić podstawy zastosowania art. 145–148 k.k.s. Udzielenie takiego zezwolenia bez wymaganych wniosków, bez spełnienia przesłanek finansowych oraz w sprawie wyłączonej przez art. 17 § 2 pkt 1 k.k.s. stanowi rażące

Jeżeli przed wydaniem wyroku przez sąd odwoławczy upłynie okres próby i termin umożliwiający odwołanie warunkowego przedterminowego zwolnienia, karę uznaje się za odbytą na podstawie art. 82 § 1 k.k.; nie może ona wówczas stanowić podstawy wyroku łącznego. Pominięcie tej okoliczności z urzędu narusza art. 433 § 1 w zw. z art. 440 k.p.k., jeżeli prowadzi do utrzymania oczywiście niesprawiedliwego orzeczenia

Prawomocne zasądzenie na rzecz osoby represjonowanej odszkodowania i zadośćuczynienia na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy lutowej za określone represje stanowi powagę rzeczy osądzonej, wyłączającą dochodzenie za ten sam tytuł świadczenia uzupełniającego na podstawie art. 8 ust. 4 tej ustawy. Przepis art. 8 ust. 4 ma zastosowanie wyłącznie, gdy wcześniejsze rozstrzygnięcie kompensacyjne zapadło na podstawie

Wniosek restytucyjny z art. 338 § 1 k.p.c. nie podlega uwzględnieniu wyłącznie dlatego, że uchylono orzeczenie stanowiące podstawę egzekucji i umorzono postępowanie po cofnięciu pozwu. Jeżeli wyegzekwowane świadczenie odpowiadało rzeczywiście istniejącemu zobowiązaniu materialnoprawnemu, jego spełnienie nie jest nienależne, a późniejsze zrzeczenie się przez powoda już zaspokojonego roszczenia nie wywołuje

Postanowienia umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, odsyłające do kursów ustalanych jednostronnie przez bank bez wskazania obiektywnych i weryfikowalnych reguł ich wyznaczania, są niedozwolone w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. Ich eliminacja nie może zostać zastąpiona kursem wynikającym z przepisów dyspozytywnych, zwyczaju ani ingerencji sądu; jeżeli bez tych postanowień nie można określić kursu

Zasada specjalności określona w art. 607e § 1 k.p.k. wyłącza możliwość objęcia karą łączną kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyn nieobjęty podstawą przekazania skazanego w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania. Odstępstwo wymaga uprzedniego, jednoznacznego i świadomego zrzeczenia się tej zasady przez skazanego albo zgody właściwego organu sądowego państwa wykonania nakazu; sam wniosek

Postanowienia umowy kredytu denominowanego do waluty obcej, które uzależniają wysokość świadczeń stron od kursów ustalanych jednostronnie przez bank bez wskazania obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów, są abuzywne, jeżeli konsument nie otrzymał rzetelnej informacji o ryzyku walutowym. Jeżeli po ich eliminacji nie można ustalić wiążącego strony kursu waluty, umowa nie wiąże w całości i nie może zostać

W postępowaniu nakazowym przewidziany w art. 502 § 1 k.p.k. limit grzywny do 200 stawek dziennych odnosi się zarówno do kar jednostkowych, jak i do kary łącznej orzekanej wyrokiem nakazowym. Wymierzenie w tym trybie kary łącznej przekraczającej 200 stawek dziennych jest rażącym naruszeniem prawa procesowego, skutkującym orzeczeniem sankcji surowszej niż dopuszczalna ustawowo.

Orzekając na podstawie art. 42 § 2 k.k. zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju wobec sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, sąd nie może wyłączyć z jego zakresu uprawnień do kierowania pojazdem, którym sprawca posługiwał się podczas czynu. Orzeczenie wobec kierującego samochodem osobowym jedynie zakazu prowadzenia motorowerów stanowi rażące naruszenie art. 42 § 2 k.k.

Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał dowodowy nie usuwa rzeczywistych wątpliwości co do osoby sprawcy, a zwłaszcza gdy istnieją niesprawdzone rozbieżności między dowodami wskazującymi na różne osoby kierujące pojazdem. Rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.s.w. uzasadnia uchylenie wyroku nakazowego, jednak po ustaniu karalności wykroczenia postępowanie podlega umorzeniu

Prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. wyłącza ponowne prowadzenie postępowania i orzekanie za zachowanie dotyczące tego samego obowiązku alimentacyjnego oraz tego samego pokrzywdzonego, jeżeli okres czynu zarzuconego w późniejszej sprawie w całości mieści się w okresie objętym wcześniejszym wyrokiem. W takiej sytuacji zachodzi przesłanka rei iudicatae z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., skutkująca

Dolną granicę stawki dziennej grzywny za przestępstwo skarbowe, określoną w art. 23 § 3 k.k.s., ustala się według minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w czasie popełnienia czynu. Orzeczenie stawki niższej niż jedna trzydziesta tego wynagrodzenia stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie rozstrzygnięcia o karze.

Kara ograniczenia wolności wymierzona na podstawie art. 20–21 k.w., także gdy jej zastosowanie nastąpiło w następstwie kontrawencjonalizacji kary orzeczonej pierwotnie za przestępstwo, nie jest karą tego samego rodzaju co kara ograniczenia wolności z art. 34–35 k.k. Nie może zatem zostać połączona z tą ostatnią w wyroku łącznym na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k.

Śmierć oskarżonego zaistniała przed prawomocnym zakończeniem postępowania stanowi przesłankę z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., nakazującą umorzenie procesu. Wydanie przez sąd odwoławczy wyroku po śmierci oskarżonego, także przy braku wiedzy o tym fakcie, wypełnia bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i wymaga uchylenia orzeczeń nieprawomocnie kończących sprawę.

Wymierzenie za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. kary pozbawienia wolności poniżej ustawowego minimum, bez zastosowania podstawy prawnej uzasadniającej nadzwyczajne złagodzenie kary, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego. Warunkowe zawieszenie wykonania takiej kary jest niedopuszczalne, jeżeli sprawca w czasie czynu był skazany, także przez sąd państwa członkowskiego UE, na karę pozbawienia wolności

Odpowiedzialność za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. nie może zostać przypisana osobie, która uzyskała ustawowo wymagane uprawnienie do kierowania pojazdami przez zdanie egzaminu państwowego, lecz nie dopełniła formalności dotyczących wydania lub odbioru dokumentu prawa jazdy. Brak dokumentu stwierdzającego uprawnienie nie jest tożsamy z brakiem uprawnienia, a wątpliwości w tym zakresie wyłączają możliwość

Odpowiedzialność za występek z art. 244 k.k. może ponosić wyłącznie osoba, która nie stosuje się do środka karnego prawomocnie orzeczonego wobec niej przez sąd. Jeżeli wyrok pierwszej instancji orzekający nakaz i zakazy został zmieniony przez warunkowe umorzenie postępowania, bez ich ponownego orzeczenia, środki te nie obowiązują, a ich naruszenie nie realizuje znamion art. 244 k.k.; wyklucza to również

Wewnętrzna sprzeczność sentencji wyroku nakazowego co do wysokości grzywny, wynikająca z niezgodności zapisu cyfrowego i słownego, jeżeli każda z podanych kwot mieści się w ustawowym zagrożeniu, uniemożliwia ustalenie treści orzeczonej kary i wykonanie orzeczenia. Nie jest ona oczywistą omyłką pisarską podlegającą sprostowaniu, lecz stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia z art. 104 § 1

Udział w składzie sądu odwoławczego sędziów powołanych przy udziale KRS ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. może prowadzić do nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jeżeli indywidualny test niezawisłości ujawnia uzasadnione, obiektywne wątpliwości co do ich niezależności od władzy wykonawczej i instytucjonalnej bezstronności.

Świadczenie pieniężne orzekane na podstawie art. 43a k.k. nie jest środkiem karnym podlegającym łączeniu w trybie art. 90 § 2 k.k. W razie zbiegu przestępstw świadczenia pieniężne orzeczone za każde z nich podlegają kumulatywnemu wykonaniu, a nie zastąpieniu jednym świadczeniem łącznym.

Orzekając zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zbliżania się do nich na podstawie art. 39 pkt 2b k.k., sąd jest zobowiązany określić czas jego obowiązywania w granicach przewidzianych w art. 43 § 1 k.k., chyba że zachodzą przesłanki do orzeczenia zakazu dożywotnio z art. 41a § 3 k.k. Pominięcie tego elementu stanowi rażącą obrazę prawa materialnego, niepodlegającą usunięciu w postępowaniu

Jeżeli przed wydaniem orzeczenia przez sąd odwoławczy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia w rozumieniu art. 45 § 1 k.w., zachodzi ujemna przesłanka procesowa z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. Sąd ma obowiązek uwzględnić ją z urzędu, uchylić zapadłe wyroki i umorzyć postępowanie na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.

Dla oceny nieważności czynności prawnej na podstawie art. 82 k.c. sąd ma obowiązek odrębnie ustalić i ocenić zarówno zdolność osoby składającej oświadczenie woli do świadomego podjęcia decyzji, jak i zachowanie przez nią swobody powzięcia oraz wyrażenia woli. Pominięcie przesłanki swobody w tezie dowodowej dla biegłego i w rozważaniach sądu stanowi istotne uchybienie procesowe.