Nienależyta obsada sądu stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą zgodnie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., prowadzącą do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd II instancji.

Przy stosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, jeśli dolna granica zagrożenia ustawowego jest poniżej roku, sąd powinien orzec grzywnę lub ograniczenie wolności (art. 60 § 6 pkt 4 k.k.). Błędne zastosowanie tej zasady stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Okręgowego z powodu rażącego naruszenia przepisów procesowych, wskazując na konieczność pełnego rozpoznania wszystkich zarzutów apelacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy w Sądzie Okręgowym.

Kasacja zasadna: konieczność ponownej oceny pełnienia funkcji w Grupie Zwiadowczej WOP przez Z. H. oraz wpływu tego na prawdziwość oświadczenia lustracyjnego.

Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy zostaje uchylony w części dotyczącej czynu zarzucanego oskarżonemu z art. 200 § 1 k.k., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na rażącą obrazę prawa procesowego w ocenie dowodów oraz dokonywaniu ustaleń faktycznych.

W postępowaniu nakazowym, kara grzywny nie może przekroczyć 200 stawek dziennych zgodnie z art. 502 § 1 k.p.k.; orzeczenie grzywny w wyższej wysokości stanowi rażące naruszenie procedury, co uzasadnia uchylenie części wyroku dotyczącej kary i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. występuje, gdy w sądzie orzeka osoba powołana na sędziego na wniosek KRS ukształtowanej przepisami z 2017 r., co narusza standardy niezawisłości. Wyrok uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Kasacja Prokuratora Generalnego została uwzględniona z powodu błędnej kwalifikacji prawnej czynów jako przestępstw przez Sąd Rejonowy, w kontekście zmiany przepisów prowadzącej do kwalifikacji działań oskarżonego jako wykroczenia, uchylając wyrok i przekazując do ponownego rozpoznania.

Brak prawidłowego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy oskarżonemu narusza jego podstawowe prawo do obrony, uzasadniając konieczność uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Uchybienie w postaci rażącego naruszenia art. 93 § 2 k.p.w. skutkowało uchyleniem wyroku nakazowego i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem właściwej kwalifikacji z art. 95 § 1 k.w. zamiast art. 94 § 1 k.w.

Uchybienie w postaci nienależytej obsady sądu, spowodowane udziałem sędziego powołanego przez KRS ukształtowaną w trybie ustawy z 2017 r., stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrok Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim z dnia 21 marca 2024 r., sygn. II K 507/23, w części nieorzeczenia obligatoryjnych środków karnych wobec D.S. skazanego z art. 202 § 3 k.k. i art. 202 § 4a k.k., został uchylony z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego, z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Skład orzekający sądu nie może być uznany za ustanowiony zgodnie z wymogami konstytucyjnymi, jeżeli w jego składzie zasiada sędzia powołany w wadliwej procedurze przed KRS ukształtowaną ustawą z 2017 r. Prowadzenie postępowań przez takie składy skutkuje uchyleniem orzeczeń z uwagi na nienależytą obsadę.

Wniosek strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie, złożony w apelacji lub odpowiedzi na apelację zgodnie z art. 374 zdanie drugie k.p.c., jest dla sądu odwoławczego wiążący i nie podlega merytorycznej ocenie. Rozpoznanie sprawy przez sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym pomimo złożenia przez stronę wyraźnego wniosku o przeprowadzenie rozprawy stanowi naruszenie przepisów postępowania skutkujące

Rażące naruszenie art. 500 § 1 i 3 k.p.k. przez wydanie wyroku nakazowego pomimo wątpliwości dotyczących okresu czynu skłoniło Sąd Najwyższy do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Kasacja wniesiona przez Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się oczywiście zasadna i doprowadziła do uchylenia wyroku w części dotyczącej orzeczenia łącznej kary grzywny, z uwagi na naruszenie reguły chronologii przy jej wymiarze, co skutkowało błędnym połączeniem wyroków.

Kara zamieniona na areszt w wyniku kontrawencjonalizacji przestępstwa nie podlega połączeniu w wyroku łącznym. W razie błędnego połączenia kar, zaskarżony wyrok łączny podlega uchyleniu i ponownemu rozpoznaniu.

Orzeczenie Sądu Najwyższego potwierdza, iż wymierzenie w postaci grzywny w wyroku nakazowym kary przewyższającej limit 200 stawek dziennych stanowi naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wydanie wyroku uniewinniającego bez uprzedniego poinformowania stron o zmianie kwalifikacji prawnej czynu narusza przepisy art. 399 § 1 k.p.k. Obliguje to sąd do ponownego rozpoznania sprawy przy zachowaniu prawidłowej procedury zmiany kwalifikacji.

Członek korpusu służby cywilnej pobierający wcześniej ustaloną emeryturę (np. policyjną) nabywa prawo do odprawy emerytalnej na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej wyłącznie wówczas, gdy na skutek rozwiązania stosunku pracy rezygnuje z dotychczasowego życia zawodowego, wybierając świadczenie emerytalne jako podstawowe źródło utrzymania i nabywając status wyłącznie emeryta. Nie zachodzi

Uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwagi na rażące naruszenia prawa procesowego przez Sąd odwoławczy, które dotyczyły błędnej oceny dowodów oraz braku właściwej analizy kwestii obrony koniecznej i jej granic.

Sąd Najwyższy w sytuacji uchybienia przepisom postępowania materialnego, polegającego na niezweryfikowaniu przez sąd istotnych dowodów przy wydawaniu wyroku nakazowego, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

W przypadku wątpliwości co do zatarcia zagranicznego skazania, sąd musi ustalić jego aktualny status, gdyż wpływa to na kwalifikację czynu z art. 178a k.k. oraz na zasadność orzeczenia przepadku pojazdu.

Przewidziany w art. 52 § 2 k.p. miesięczny termin do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w przypadku spółdzielni rozpoczyna bieg z chwilą uzyskania wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy przez Radę Nadzorczą jako organ kolegialny uprawniony do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy, a nie z momentem powzięcia tej informacji przez pojedynczego członka