Przy stosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, jeśli dolna granica zagrożenia ustawowego jest poniżej roku, sąd powinien orzec grzywnę lub ograniczenie wolności (art. 60 § 6 pkt 4 k.k.). Błędne zastosowanie tej zasady stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Kasacja zasadna: konieczność ponownej oceny pełnienia funkcji w Grupie Zwiadowczej WOP przez Z. H. oraz wpływu tego na prawdziwość oświadczenia lustracyjnego.

W postępowaniu nakazowym, kara grzywny nie może przekroczyć 200 stawek dziennych zgodnie z art. 502 § 1 k.p.k.; orzeczenie grzywny w wyższej wysokości stanowi rażące naruszenie procedury, co uzasadnia uchylenie części wyroku dotyczącej kary i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy zostaje uchylony w części dotyczącej czynu zarzucanego oskarżonemu z art. 200 § 1 k.k., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na rażącą obrazę prawa procesowego w ocenie dowodów oraz dokonywaniu ustaleń faktycznych.

Brak prawidłowego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy oskarżonemu narusza jego podstawowe prawo do obrony, uzasadniając konieczność uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Uchybienie w postaci rażącego naruszenia art. 93 § 2 k.p.w. skutkowało uchyleniem wyroku nakazowego i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem właściwej kwalifikacji z art. 95 § 1 k.w. zamiast art. 94 § 1 k.w.

Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. występuje, gdy w sądzie orzeka osoba powołana na sędziego na wniosek KRS ukształtowanej przepisami z 2017 r., co narusza standardy niezawisłości. Wyrok uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Kasacja Prokuratora Generalnego została uwzględniona z powodu błędnej kwalifikacji prawnej czynów jako przestępstw przez Sąd Rejonowy, w kontekście zmiany przepisów prowadzącej do kwalifikacji działań oskarżonego jako wykroczenia, uchylając wyrok i przekazując do ponownego rozpoznania.

Uchybienie w postaci nienależytej obsady sądu, spowodowane udziałem sędziego powołanego przez KRS ukształtowaną w trybie ustawy z 2017 r., stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrok Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim z dnia 21 marca 2024 r., sygn. II K 507/23, w części nieorzeczenia obligatoryjnych środków karnych wobec D.S. skazanego z art. 202 § 3 k.k. i art. 202 § 4a k.k., został uchylony z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego, z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Skład orzekający sądu nie może być uznany za ustanowiony zgodnie z wymogami konstytucyjnymi, jeżeli w jego składzie zasiada sędzia powołany w wadliwej procedurze przed KRS ukształtowaną ustawą z 2017 r. Prowadzenie postępowań przez takie składy skutkuje uchyleniem orzeczeń z uwagi na nienależytą obsadę.

Wniosek strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie, złożony w apelacji lub odpowiedzi na apelację zgodnie z art. 374 zdanie drugie k.p.c., jest dla sądu odwoławczego wiążący i nie podlega merytorycznej ocenie. Rozpoznanie sprawy przez sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym pomimo złożenia przez stronę wyraźnego wniosku o przeprowadzenie rozprawy stanowi naruszenie przepisów postępowania skutkujące

Rażące naruszenie art. 500 § 1 i 3 k.p.k. przez wydanie wyroku nakazowego pomimo wątpliwości dotyczących okresu czynu skłoniło Sąd Najwyższy do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Kara zamieniona na areszt w wyniku kontrawencjonalizacji przestępstwa nie podlega połączeniu w wyroku łącznym. W razie błędnego połączenia kar, zaskarżony wyrok łączny podlega uchyleniu i ponownemu rozpoznaniu.

Kasacja wniesiona przez Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się oczywiście zasadna i doprowadziła do uchylenia wyroku w części dotyczącej orzeczenia łącznej kary grzywny, z uwagi na naruszenie reguły chronologii przy jej wymiarze, co skutkowało błędnym połączeniem wyroków.

Orzeczenie Sądu Najwyższego potwierdza, iż wymierzenie w postaci grzywny w wyroku nakazowym kary przewyższającej limit 200 stawek dziennych stanowi naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wydanie wyroku uniewinniającego bez uprzedniego poinformowania stron o zmianie kwalifikacji prawnej czynu narusza przepisy art. 399 § 1 k.p.k. Obliguje to sąd do ponownego rozpoznania sprawy przy zachowaniu prawidłowej procedury zmiany kwalifikacji.

W przypadku wątpliwości co do zatarcia zagranicznego skazania, sąd musi ustalić jego aktualny status, gdyż wpływa to na kwalifikację czynu z art. 178a k.k. oraz na zasadność orzeczenia przepadku pojazdu.

Sąd Najwyższy w sytuacji uchybienia przepisom postępowania materialnego, polegającego na niezweryfikowaniu przez sąd istotnych dowodów przy wydawaniu wyroku nakazowego, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwagi na rażące naruszenia prawa procesowego przez Sąd odwoławczy, które dotyczyły błędnej oceny dowodów oraz braku właściwej analizy kwestii obrony koniecznej i jej granic.

Członek korpusu służby cywilnej pobierający wcześniej ustaloną emeryturę (np. policyjną) nabywa prawo do odprawy emerytalnej na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej wyłącznie wówczas, gdy na skutek rozwiązania stosunku pracy rezygnuje z dotychczasowego życia zawodowego, wybierając świadczenie emerytalne jako podstawowe źródło utrzymania i nabywając status wyłącznie emeryta. Nie zachodzi

Przewidziany w art. 52 § 2 k.p. miesięczny termin do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w przypadku spółdzielni rozpoczyna bieg z chwilą uzyskania wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy przez Radę Nadzorczą jako organ kolegialny uprawniony do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy, a nie z momentem powzięcia tej informacji przez pojedynczego członka

Orzeczenie Sądu Najwyższego stwierdza, że naruszenie składu sądu apelacyjnego, wbrew art. 29 § 1 k.p.k., prowadzi do bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., skutkując uchyleniem wyroku i zwrotem sprawy do ponownego rozpoznania.

Obowiązek pracodawcy szanowania dóbr osobistych pracownika (art. 111 k.p. w związku z art. 448 § 1 k.c.) obejmuje nie tylko powstrzymywanie się od ich naruszania, ale również aktywne zapobieganie i przeciwdziałanie naruszaniu tych dóbr przez innych, podległych mu pracowników. Tolerowanie przez pracodawcę będącego osobą prawną naruszeń dóbr osobistych pracownika przez współpracowników stanowi przyczynienie