Sąd drugiej instancji jest związany zawartym w apelacji lub odpowiedzi na apelację wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej. Rozpoznanie sprawy przez sąd odwoławczy na posiedzeniu niejawnym wbrew wnioskowi strony o przeprowadzenie rozprawy, złożonemu w apelacji lub odpowiedzi na apelację, stanowi naruszenie art. 374 zd. 2 k.p.c. prowadzące do nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt

Skazanie za ten sam czyn osoby, której postępowanie karne zostało już wcześniej prawomocnie zakończone, stanowi rażące naruszenie przepisu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., co uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.

Wydanie wyroku nakazowego z karą grzywny przekraczającą 200 stawek dziennych stanowi rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k.; wyrok taki podlega uchyleniu z powodu istotnego wpływu uchybienia na jego treść.

Postępowanie nakazowe nie może być stosowane, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności oskarżenia. Wyrok Sądu Rejonowego uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, uwzględniającego kompletność opisów czynów i zgodność z dodaną kwalifikacją prawną.

Sąd Rejonowy w Suwałkach, rozpoznając wniosek z art. 387 k.p.k., uchybił swemu obowiązkowi kontrola zgodności z prawem karnym materialnym, co skutkowało bezpodstawnym orzeczeniem kary przekraczającej ustawowe granice określone w art. 37b k.k.

W przypadku stwierdzenia wątpliwości co do okoliczności istotnych dla odpowiedzialności karnej, sąd jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co wyklucza możliwość zastosowania art. 387 § 2 k.p.k. o dobrowolne poddanie się karze.

Placówka handlowa nie jest zwolniona z zakazu handlu w niedziele, jeżeli działalność w zakładzie kulturalnym prowadzona jest na jej terenie; wykroczenia dotyczące zakazu handlu muszą być rozpoznawane zgodnie z prawidłową wykładnią art. 6 ustawy o ograniczeniu handlu.

Udział w składzie sądu sędziów powołanych przez KRS w trybie ustawy z 2017 r. skutkuje nienależytą obsadą sądu. W takim przypadku każdorazowo zachodzi przesłanka uchylenia wyroku na podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Wydanie wyroku nakazowego w postępowaniu wykroczeń jest dopuszczalne jedynie przy braku wątpliwości co do winy i okoliczności zdarzenia oraz gdy możliwe jest orzeczenie nagany, grzywny lub kary ograniczenia wolności.

Uchylenie orzeczenia Sądu Okręgowego w wyniku rażącego naruszenia prawa do obrony, z powodu niewłaściwego doręczenia oskarżonemu zawiadomienia o terminie rozprawy odwoławczej.

Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy służb mundurowych, limitujący wysokość emerytury funkcjonariusza do pułapu przeciętnej emerytury z systemu powszechnego, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1-3 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji RP i nie może być stosowany w przypadku funkcjonariusza, który pełnił służbę na rzecz totalitarnego

Sprawa o sygnaturze IV Ka 1888/23 przekazana do ponownego rozpoznania w związku z uchybieniami w zakresie postępowania dowodowego, w tym niedostatkiem pełnej rekonstrukcji zdarzenia. Zdaniem SN doszło do rażącego naruszenia standardów procesowych, co mogło wpływać na prawidłowość przyznania odpowiedzialności za czyn z art. 177 § 2 k.k.

W postępowaniu wykroczeniowym nie można wydać dwóch prawomocnych wyroków nakazowych dla tego samego czynu tej samej osoby; wydanie drugiego wyroku stanowi rażące naruszenie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. i skutkuje uchyleniem oraz umorzeniem postępowania.

Umorzenie postępowania karnego z uwagi na śmierć oskarżonego w toku postępowania odwoławczego uzasadnia uchylenie nieprawomocnego wyroku sądu meriti, co koreluje z niemożnością kontynuacji postępowania (art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.).

Uchylony został wyrok Sądu Okręgowego z uwagi na nienależyty skład, co zadośćuczyniło zasadzie sprawiedliwego procesu i bezstronności sądu. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, zapewniając bezstronny skład sędziowski.

Prawomocny wyrok uwzględniający powództwo przeciwegzekucyjne jednego z dłużników solidarnych może stanowić zdarzenie, o którym mowa w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., uzasadniające pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego wobec innego dłużnika solidarnego, ale tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie przesłanki z art. 375 § 2 k.c., czyli wyrok zapadły na korzyść współdłużnika uwzględnia zarzuty wspólne

Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy służb mundurowych, limitujący wysokość emerytury funkcjonariusza do pułapu przeciętnej emerytury z systemu powszechnego, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1-3 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji RP w sposób oczywisty i nie może być stosowany w przypadku funkcjonariusza, którego wysokość

Nienależyta obsada sądu na etapie odwoławczym stanowi podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia orzeczenia, jeśli w składzie sądu uczestniczył sędzia powołany w procedurze naruszającej standardy konstytucyjne, co implikuje brak niezawisłości i bezstronności sądu.

Sąd Najwyższy orzekł, że możliwość odświeżenia treści wpisów w księdze wieczystej nie może prowadzić do obciążenia nabywcy profesjonalnego obowiązkiem weryfikacji rzeczywistego stanu prawnego bez podstawnego powodu, co chroni stabilność obrotu.

Wydanie wyroku łącznego musi uwzględniać prawne skutki wykonanych kar pozbawienia wolności oraz decyzji o zarządzeniu ich wykonania, prowadząc do obowiązkowego łączenia wszystkich kwalifikujących się wyroków na jednej platformie orzeczniczej.

Wymierzenie kary łącznej ponadto najwyższej z kar jednostkowych stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k., uzasadniające uchylenie wyroku i ponowne rozpatrzenie przez sąd odwoławczy.

Sąd Najwyższy stwierdza, że pominięcie w sentencji wyroku stwierdzenia o winie i precyzyjnego opisu czynu obwinionego narusza art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. w związku z art. 82 § 1 k.p.s.w., co stanowi rażące naruszenie wpływające na treść orzeczenia.

Uchybienie w określeniu wymiaru kary pozbawienia wolności stanowi rażące naruszenie prawa, co obliguje sąd odwoławczy do rzetelnej kontroli odwoławczej, skutkującej uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego ulega uchyleniu z powodu istotnych uchybień proceduralnych i materialnych; sprawa wymaga ponownego rozpoznania celem oceny dowodów zgodnie z art. 94 § 1 k.w. oraz 93 § 2 k.p.w.