Wydanie wyroku nakazowego z karą grzywny przekraczającą 200 stawek dziennych stanowi rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k.; wyrok taki podlega uchyleniu z powodu istotnego wpływu uchybienia na jego treść.

W przypadku stwierdzenia wątpliwości co do okoliczności istotnych dla odpowiedzialności karnej, sąd jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co wyklucza możliwość zastosowania art. 387 § 2 k.p.k. o dobrowolne poddanie się karze.

Postępowanie nakazowe nie może być stosowane, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności oskarżenia. Wyrok Sądu Rejonowego uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, uwzględniającego kompletność opisów czynów i zgodność z dodaną kwalifikacją prawną.

Sąd Rejonowy w Suwałkach, rozpoznając wniosek z art. 387 k.p.k., uchybił swemu obowiązkowi kontrola zgodności z prawem karnym materialnym, co skutkowało bezpodstawnym orzeczeniem kary przekraczającej ustawowe granice określone w art. 37b k.k.

Wydanie wyroku nakazowego w postępowaniu wykroczeń jest dopuszczalne jedynie przy braku wątpliwości co do winy i okoliczności zdarzenia oraz gdy możliwe jest orzeczenie nagany, grzywny lub kary ograniczenia wolności.

Uchylenie orzeczenia Sądu Okręgowego w wyniku rażącego naruszenia prawa do obrony, z powodu niewłaściwego doręczenia oskarżonemu zawiadomienia o terminie rozprawy odwoławczej.

Placówka handlowa nie jest zwolniona z zakazu handlu w niedziele, jeżeli działalność w zakładzie kulturalnym prowadzona jest na jej terenie; wykroczenia dotyczące zakazu handlu muszą być rozpoznawane zgodnie z prawidłową wykładnią art. 6 ustawy o ograniczeniu handlu.

Udział w składzie sądu sędziów powołanych przez KRS w trybie ustawy z 2017 r. skutkuje nienależytą obsadą sądu. W takim przypadku każdorazowo zachodzi przesłanka uchylenia wyroku na podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy służb mundurowych, limitujący wysokość emerytury funkcjonariusza do pułapu przeciętnej emerytury z systemu powszechnego, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1-3 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji RP i nie może być stosowany w przypadku funkcjonariusza, który pełnił służbę na rzecz totalitarnego

Sprawa o sygnaturze IV Ka 1888/23 przekazana do ponownego rozpoznania w związku z uchybieniami w zakresie postępowania dowodowego, w tym niedostatkiem pełnej rekonstrukcji zdarzenia. Zdaniem SN doszło do rażącego naruszenia standardów procesowych, co mogło wpływać na prawidłowość przyznania odpowiedzialności za czyn z art. 177 § 2 k.k.

Prawomocny wyrok uwzględniający powództwo przeciwegzekucyjne jednego z dłużników solidarnych może stanowić zdarzenie, o którym mowa w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., uzasadniające pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego wobec innego dłużnika solidarnego, ale tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie przesłanki z art. 375 § 2 k.c., czyli wyrok zapadły na korzyść współdłużnika uwzględnia zarzuty wspólne

Uchylony został wyrok Sądu Okręgowego z uwagi na nienależyty skład, co zadośćuczyniło zasadzie sprawiedliwego procesu i bezstronności sądu. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, zapewniając bezstronny skład sędziowski.

Umorzenie postępowania karnego z uwagi na śmierć oskarżonego w toku postępowania odwoławczego uzasadnia uchylenie nieprawomocnego wyroku sądu meriti, co koreluje z niemożnością kontynuacji postępowania (art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.).

W postępowaniu wykroczeniowym nie można wydać dwóch prawomocnych wyroków nakazowych dla tego samego czynu tej samej osoby; wydanie drugiego wyroku stanowi rażące naruszenie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. i skutkuje uchyleniem oraz umorzeniem postępowania.

Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy służb mundurowych, limitujący wysokość emerytury funkcjonariusza do pułapu przeciętnej emerytury z systemu powszechnego, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1-3 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji RP w sposób oczywisty i nie może być stosowany w przypadku funkcjonariusza, którego wysokość

Sąd Najwyższy stwierdza, że pominięcie w sentencji wyroku stwierdzenia o winie i precyzyjnego opisu czynu obwinionego narusza art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. w związku z art. 82 § 1 k.p.s.w., co stanowi rażące naruszenie wpływające na treść orzeczenia.

Wydanie wyroku łącznego musi uwzględniać prawne skutki wykonanych kar pozbawienia wolności oraz decyzji o zarządzeniu ich wykonania, prowadząc do obowiązkowego łączenia wszystkich kwalifikujących się wyroków na jednej platformie orzeczniczej.

Wymierzenie kary łącznej ponadto najwyższej z kar jednostkowych stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k., uzasadniające uchylenie wyroku i ponowne rozpatrzenie przez sąd odwoławczy.

Nienależyta obsada sądu na etapie odwoławczym stanowi podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia orzeczenia, jeśli w składzie sądu uczestniczył sędzia powołany w procedurze naruszającej standardy konstytucyjne, co implikuje brak niezawisłości i bezstronności sądu.

Sąd Najwyższy orzekł, że możliwość odświeżenia treści wpisów w księdze wieczystej nie może prowadzić do obciążenia nabywcy profesjonalnego obowiązkiem weryfikacji rzeczywistego stanu prawnego bez podstawnego powodu, co chroni stabilność obrotu.

Brak wniosku o ściganie złożonego przez uprawnioną osobę w sprawach dotyczących przestępstw stypizowanych w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, która prowadzi do uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego z uwagi na nienależytą obsadę sądu wynikającą z nominacji sędziów przez wadliwie ukształtowaną Krajową Radę Sądownictwa, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia wyroku.

Uchybienie w określeniu wymiaru kary pozbawienia wolności stanowi rażące naruszenie prawa, co obliguje sąd odwoławczy do rzetelnej kontroli odwoławczej, skutkującej uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego ulega uchyleniu z powodu istotnych uchybień proceduralnych i materialnych; sprawa wymaga ponownego rozpoznania celem oceny dowodów zgodnie z art. 94 § 1 k.w. oraz 93 § 2 k.p.w.