Zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych na 2 lata, zamiast wymaganego minimum 3 lat, stanowi rażące naruszenie art. 42 § 2 k.k., co uzasadnia jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w zakresie orzeczenia o karze, uznając kasację Prokuratora Generalnego za zasadną, z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego, w tym niewłaściwe zastosowanie art. 178a § 1 k.k. oraz brak uwzględnienia art. 37a § 1 k.k.

Przepadek równowartości pojazdu prowadzonego pod wpływem alkoholu poniżej 0,75 mg/dm3 w wydychanym powietrzu nie jest uzasadniony, gdyż nie spełnia przesłanek art. 44b § 2 k.k. w zw. z art. 178a § 5 k.k. na korzyść oskarżonego.

Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił orzeczenie dotyczące kary łącznej grzywny za rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, celem dostosowania jej do ustawowych ograniczeń postępowania nakazowego.

Sąd Najwyższy stwierdził, że wymierzenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum bez zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary jest rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego, wymagającym uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o rozprawie skazanemu osadzonemu za granicą stanowi rażące naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku łącznego oraz koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Uchylając zaskarżony wyrok częściowo, Sąd Najwyższy wskazuje, że ponowne przeprowadzenie całego przewodu sądowego nie było uzasadnione, a Sąd Odwoławczy powinien samodzielnie usunąć braki w ustaleniach dotyczących obowiązku naprawienia szkody.

Kara zamieniona w wyniku kontrawencjonalizacji na podstawie art. 2a k.w. nie podlega łączeniu z karami orzeczonymi według Kodeksu karnego, co uzasadnia uchylenie wyroku łącznego w odpowiedniej części i ponowne rozpoznanie sprawy.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Tarnowie w zakresie uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy w trybie art. 572 k.p.k., stwierdzając rażące naruszenie prawa przez nieuwzględnienie wyeliminowanego wyroku skazującego.

Rażące naruszenie prawa do obrony oskarżonego, polegające na wadliwym doręczeniu wezwań, skutkuje koniecznością uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy z zapewnieniem pełnych gwarancji procesowych.

Sąd Najwyższy uchyla wyrok łączny celem prawidłowego wymierzenia kary łącznej, wskazując na konieczność stosowania współczynnika redukcyjnego dla zbiegu kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bezwzględnego pozbawienia wolności.

Nienależyta obsada sądu odwoławczego zachodzi przy uczestnictwie sędziego powołanego przez KRS ukształtowaną przepisami z 2017 r., której powołanie wzbudza wątpliwości co do niezawisłości sądu, naruszając art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Orzeczenie sądu o przepadku pojazdu wymaga uwzględnienia statusu własności w chwili wyrokowania, a w przypadku zbycia pojazdu po popełnieniu przestępstwa należy orzec przepadek jego równowartości.

Wyrok nakazowy wydany w sprawie K.S. podlega uchyleniu z powodu braku spełnienia znamion wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. Brak uprawnień do kierowania pojazdem nie zaistniał w dacie zarzucanego czynu, gdyż obwiniony posiadał ważne prawo jazdy.

W wydaniu wyroku łącznego obejmującego kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami poprzedzającymi wykonanie europejskiego nakazu aresztowania dochodzi do rażącego naruszenia art. 607e § 1 k.p.k., gdy skazany nie zrzeka się zasady specjalności.

Zebrane dowody nie potwierdzają winy obwinionego wobec stanu przedłużenia ważności prawa jazdy wpływającego na uniewinnienie obwinionego oraz uchylenie wyroku ze względu na przedawnienie karalności.

Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, iż w przypadku nieuzasadnionego uchylenia wyroku sądu I instancji, sąd odwoławczy powinien wykorzystać swoje kompetencje do merytorycznego orzekania, uzupełniając postępowanie dowodowe, zamiast przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania.

Orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego na rzecz Skarbu Państwa, gdy pojazd nie stanowi wyłącznej własności sprawcy, jest naruszeniem art. 44b k.k.; w takim przypadku powinien być orzeczony przepadek równowartości pojazdu.

Umowa, której przedmiotem jest prowadzenie audycji radiowych, nie może być zakwalifikowana jako umowa o dzieło w rozumieniu art. 627 k.c., jeżeli strony nie określiły w sposób dostateczny parametrów oczekiwanego rezultatu umożliwiających poddanie go sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych, w szczególności nie wskazały liczby audycji ani konkretnych właściwości indywidualnie oznaczonego efektu. Fakt

Odwołanie od decyzji organu rentowego podpisane przez osobę niemogącą być pełnomocnikiem procesowym na podstawie art. 87 § 1 k.p.c. jest dotknięte brakiem formalnym w postaci braku podpisu osoby uprawnionej i podlega wezwaniu do uzupełnienia tego braku w trybie art. 130 § 1 k.p.c. w związku z art. 47710 § 1 k.p.c., nie zaś odrzuceniu na podstawie art. 199 § 1 k.p.c. stosowanego per analogiam. Przesłanki

Przepis art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nakazujący pomniejszenie podstawy obliczenia emerytury z powszechnego wieku emerytalnego o sumę kwot pobranych emerytur wcześniejszych, znajduje zastosowanie do ubezpieczonej urodzonej w 1953 r., która wniosek o emeryturę w obniżonym wieku złożyła po dniu 1 stycznia 2013 r., tj. w czasie

Brak przesłanek do uznania, że zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza w postaci braku obrońcy w przypadku uzasadnionych wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, o ile nie są one obiektywnie uzasadnione.

Wydanie wyroku przez sąd odwoławczy w składzie jednoosobowym, przy kwalifikacji czynu wymagającej orzekania w składzie trzech sędziów, stanowi naruszenie prawa procesowego, będące bezwzględną przesłanką kasacyjną, uzasadniającą uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy.

W przypadku wniesienia środka odwoławczego wyłącznie na korzyść oskarżonego, orzeczenie sądu odwoławczego nie może pogarszać sytuacji prawnej oskarżonego poprzez wymierzenie kary surowszej, co jest zabronione przez pośredni zakaz reformationis in peius (art. 443 k.p.k.).