W przypadku nieważności umowy kredytu hipotecznego z powodu abuzywności klauzul indeksacyjnych, roszczenie konsumenta o zwrot świadczeń staje się wymagalne z momentem doręczenia bankowi pozwu lub zmiany powództwa stanowiących wezwanie do zapłaty, a skorzystanie przez bank z zarzutu zatrzymania nie może, w świetle orzecznictwa TSUE dotyczącego ochrony konsumentów, pozbawić konsumenta prawa do odsetek

Uchylenie nakazu zapłaty z uwagi na naruszenie zasad ochrony konsumenta i rzetelnej procedury sądowej, z przywróceniem postępowania do trybu ogólnego celem ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy orzekł uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego oraz zniesienie postępowania przed tym sądem z powodu nieważności postępowania wynikającego z wadliwego składu sądu, wyznaczonego przez nieprawidłowo powołanego sędziego na skutek nominacji przez KRS ukształtowaną ustawą z 8 grudnia 2017 r.

W przypadku umowy kredytu hipotecznego zawierającej klauzule waloryzacyjne lub indeksacyjne do waluty obcej uznane za postanowienia niedozwolone, nie jest możliwe utrzymanie umowy bez tych klauzul, co skutkuje nieważnością całej umowy i obowiązkiem wzajemnego zwrotu świadczeń na podstawie art. 410 § 1 i 2 w zw. z art. 405 k.c., przy czym odsetki za opóźnienie od zwrotu świadczenia przysługują od momentu

Udział sędziego powołanego przez niekonstytucyjną KRS w składzie sądu odwoławczego stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., skutkującą koniecznością uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Naruszenie dolnej granicy ustawowego zagrożenia karą w orzeczeniu z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowi rażące naruszenie prawa, wymagające uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Obowiązek naprawienia szkody wynikający z art. 46 § 1 k.k. nie może być orzeczony w postępowaniu karnym, jeżeli prawo cywilne prawomocnie przyznało poszkodowanemu roszczenie odszkodowawcze, będąc tym samym przedmiotem innych orzeczeń.

Sąd Najwyższy, uchylając wyrok Sądu Okręgowego w Sosnowcu i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wskazał na obowiązek rzetelnej, całościowej oceny dowodów w postępowaniu karnym, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości przyjęcia winy lub błędu oskarżonego co do bezprawności jego czynu.

W sytuacji, gdy sąd niższej instancji orzeka co do tego samego czynu, który był już prawomocnie osądzony, jest zobowiązany do uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wcześniejszego orzeczenia, co wynika z zasad res iudicata oraz prawa do rzetelnego postępowania.

Uchybienie w zakresie nienależytej obsady składu orzekającego, będące skutkiem wadliwego powołania sędziego w procedurze naruszającej standard niezawisłości i bezstronności sądu, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, obligującą do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy stwierdził, że przekazanie sprawy Z. W. do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji było nieuzasadnione wskutek nieprzeprowadzenia pełnej oceny dowodowej przez sąd odwoławczy. Wymagana była poprawna realizacja uzupełnienia postępowania dowodowego w trybie art. 437 k.p.k.

Niezłożenie podpisów przez skład orzekający pod sentencją wyroku stwierdzającego niezgodność oświadczenia lustracyjnego z prawdą stanowi bezwzględną przyczynę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.

Wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem w przypadku wykrycia bezwzględnych podstaw odwoławczych, takich jak nienależyta obsada sądu, jest możliwe z urzędu, przy czym w przypadku braku kasacji sąd orzekający powinien podjąć odpowiednie kroki ex officio.

Sąd Najwyższy stwierdza, że sąd odwoławczy popełnił błąd proceduralny, uchylając wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, ignorując swój obowiązek przeprowadzenia dowodów. Kasacja zostaje uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania w sądzie odwoławczym, z zaleceniem samodzielnego przeprowadzenia niezbędnych dowodów.

Uchybienie polegające na rozpoznaniu sprawy przez sąd niewłaściwy rzeczowo powoduje bezwzględną nieważność postępowania, co obliguje sąd odwoławczy do uchylenia zaskarżonego wyroku (art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.).

Sąd Najwyższy uznał, iż prawidłowe rozstrzygnięcie wymaga ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny z uwzględnieniem poprawnej oceny faktycznej i prawnej dotyczącej możliwości zaspokojenia się wierzycieli i przeniesienia majątku celem wyprowadzenia go spod egzekucji.

Skarga na wyrok sądu odwoławczego, oparta na art. 539a § 3 k.p.k., była zasadna; błędne przyjęcie sądu ad quem, iż konieczne było uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy, nie znajdując podstaw w art. 437 § 2 k.p.k.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w zakresie kary, orzekając, że naruszenie zasady reformationis in peius uniemożliwia jego utrzymanie. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania z powodu niezgodności orzeczenia z art. 434 § 1 k.p.k.

Sąd Najwyższy wskazuje, że nienależyte obsadzenie sądu oraz brak obligatoryjnego udziału obrońcy stanowią bezwzględne przyczyny odwoławcze, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd odwoławczy.

Dla zakwalifikowania danej działalności jako pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych istotne znaczenie ma jej ciągłość oraz zorganizowany i zarobkowy charakter, przy czym wszystkie te przesłanki muszą wystąpić kumulatywnie. Prowadzenie regularnych zajęć dydaktycznych (dwa razy w tygodniu

W razie uznania, że klauzule przeliczeniowe w umowie kredytu denominowanego we frankach szwajcarskich stanowią niedozwolone postanowienia umowne, nie jest dopuszczalne zastąpienie tych klauzul innymi mechanizmami przeliczeniowymi wynikającymi z przepisów dyspozytywnych (np. średnim kursem NBP), a umowa po wyeliminowaniu tych klauzul nie może być utrzymana w mocy jako kredyt złotowy oprocentowany według

W przypadku uznania za abuzywne postanowień umowy kredytu denominowanego do waluty obcej, dotyczących mechanizmu przeliczeniowego, niedopuszczalne jest zastąpienie tych postanowień innym sposobem określenia kursu waluty wynikającym z przepisów prawa (w tym art. 358 § 2 k.c.) lub zwyczajów, a umowa kredytu po usunięciu klauzul abuzywnych nie może być utrzymana w mocy ani jako kredyt denominowany, ani

Kryterium "służby na rzecz totalitarnego państwa" określone w art. 13b ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji tworzy domniemanie faktyczne, które może być obalone w procesie cywilnym, a oceny tej służby należy dokonać na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, uwzględniając zarówno aspekt instytucjonalny (formację, w której pełniona była służba), jak i

Zastosowanie art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 708 ze zm.) i obniżenie świadczenia emerytalnego do kwoty przeciętnej emerytury wypłacanej przez ZUS w stosunku do funkcjonariusza, który po pozytywnej weryfikacji kontynuował służbę w Policji po 1990 r. i znaczną część stażu uprawniającego do emerytury policyjnej wypracował