W sprawie kasacyjnej związanej z art. 286 § 1 k.k., odpowiedzialność karna za oszustwo wymaga stwierdzenia zamiaru bezpośredniego, którego brak w opisie czynu prowadzi do uniewinnienia oskarżonego.

Postępowanie karne nie może być prowadzone względem osoby zmarłej; wyrok skazujący wydany wbrew tej zasadzie podlega uchyleniu, a postępowanie umorzeniu na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.

Śmierć jedynego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, powodująca faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności przez spółkę, nie stanowi dorozumianego oświadczenia woli pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy z pracownikami, jeżeli spółka jako osoba prawna pozbawiona organu uprawnionego do jej reprezentowania nie była w stanie złożyć takiego oświadczenia w żadnym z trybów przewidzianych

Klauzule waloryzacyjne kredytu, które nie zapewniają jasności co do sposobu ustalania kursu waluty, stanowią niedozwolone postanowienia umowne i skutkują nieważnością umowy, jeśli ich eliminacja deformuje jej istotę.

Eliminacja abuzywnych klauzul przeliczeniowych z umowy kredytu indeksowanego uniemożliwia jej dalsze obowiązywanie, gdyż nie ma możliwości ich zastąpienia innymi mechanizmami określenia kursu waluty, co skutkuje nieważnością całej umowy w świetle uchwały SN z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22).

Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu wyroku Sądu Okręgowego, wskazując na obowiązek określenia czasu trwania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, zgodnie z art. 43 § 1 k.k.

Kara łączna pozbawienia wolności nie może przekraczać sumy wymierzonych kar jednostkowych, zgodnie z art. 86 § 1 k.k.; uchybienie tej normie przez sąd skutkuje uchyleniem wyroku w zakresie orzeczonych kar łącznych.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji Prokuratora Generalnego, uchyla wyrok łączny w zaskarżonej części, wytykając rażące naruszenia art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k., zlecając ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd Rejonowy w Bielsku-Białej.

Postępowanie odwoławcze musi uwzględniać pełną analizę zakresu ograniczonej władzy rodzicielskiej w kontekście zarzucanego przestępstwa z art. 211 k.k., aby prawidłowo ocenić aspekt bezprawności działania rodzica.

Sąd Najwyższy orzekł, iż decyzja Sądu Okręgowego o uchyleniu wyroku Sądu Rejonowego była bezpodstawna, ponieważ nie zachodziła rzeczywista konieczność ponownego przeprowadzenia całego przewodu sądowego.

Kasacja od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi została uwzględniona przez Sąd Najwyższy z uwagi na brak spełnienia przez sąd II instancji wymogów niezależności i bezstronności, spowodowany wątpliwymi procedurami nominacyjnymi dotyczącymi sędziego uczestniczącego w sprawie.

Udział w składzie sądu sędziego, powołanego na wniosek KRS ukształtowanej z naruszeniem przepisów prawa, prowadzi do nienależytej obsady sądu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) i niespełnienia standardów niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 6 EKPC.

Oparcie decyzji organu rentowego na wyborze jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa ubezpieczeń społecznych, w tym na wykładni zgodnej z ówczesną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności tej decyzji w trybie art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

Przedawnienie karalności przestępstwa z art. 216 § 1 k.k. powoduje, że w przypadku jego upływu, postępowanie karne wobec oskarżonego ulega umorzeniu na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

Nieprawidłowe doręczenie oskarżonemu zawiadomienia o rozprawie oraz zastosowanie niezgodnej z przepisem sankcji karnej uzasadnia uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy przy prawidłowym stosowaniu prawa procesowego i materialnego.

Osoba częściowo niezdolna do pracy od dzieciństwa, która w trakcie ubezpieczenia doznała pogorszenia stanu zdrowia spowodowanego nową, odrębną jednostką chorobową, może spełnić warunek określony w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli pogorszenie to nastąpiło w jednym z okresów wymienionych w tym przepisie i spowodowało

Kontynuowanie postępowania i wydanie orzeczenia wobec zmarłego oskarżonego jest bezwzględnie niedopuszczalne, co stanowi podstawę do uchylenia wyroków i umorzenia postępowania zgodnie z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.

Uchylenie przez sąd odwoławczy wyroku uniewinniającego wymaga wykazania określonych uchybień proceduralnych w granicach wniesionych zarzutów apelacyjnych, zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. Brak tych przesłanek czyni uchylenie wyroku nieskutecznym.

Skład Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie orzekający w sprawie T.G. był nienależycie obsadzony, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Nie spełniono wymogów niezawisłości i bezstronności, co naruszało prawo do sądu ustanowionego ustawą.

Sąd Najwyższy orzekł, iż przepis art. 190 § 1 k.k. w nowym brzmieniu wymaga stosowania kary wyłącznie pozbawienia wolności. W sytuacji recydywy szczególnej, regulacja art. 37a § 2 k.k. wyklucza zamianę tej kary na ograniczenie wolności.

W postępowaniu nakazowym musi istnieć pewność co do okoliczności czynu i winy obwinionego. Sąd Rejonowy naruszył ten wymóg, gdy wydawał wyrok nakazowy pomimo istniejących wątpliwości, co skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez ten sąd.

Orzekając o winie oskarżonego z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, sąd ma obowiązek orzec kumulatywną karę pozbawienia wolności i grzywny, brak wymierzenia grzywny stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Przepis art. 151⁹ § 2 k.p. należy interpretować w ten sposób, że pracodawca w regulaminie pracy może ustalić inne niż ustawowe ramy czasowe uznawane za pracę w niedzielę i święto, przy czym ramy te mogą rozpoczynać się w dniu poprzedzającym kalendarzową niedzielę lub święto. Warunkiem dopuszczalności takiego ustalenia jest objęcie przez nie kolejnych 24 godzin, których dominująca część przypada na

W sprawach dotyczących cofnięcia zaświadczenia A1 sąd odwoławczy obowiązany jest samodzielnie zbadać, czy pracownik wykonywał pracę w jednym, czy w kilku państwach członkowskich, i dokonać oceny przesłanek zastosowania art. 11 ust. 3 lit. a albo art. 13 ust. 1 lit. b (ii) rozporządzenia nr 883/2004; niedopuszczalne jest ograniczenie rozpoznania sprawy wyłącznie do kwestii delegowania (art. 12 rozporządzenia