Niedopełnienie obowiązku podpisania całego wyroku przez sędziego stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Czynność sądu pierwszej instancji polegająca na wymierzeniu kary pozbawienia wolności niezgodnie z wykonanym wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze i niezgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu jest działaniem wbrew ustawie i stanowi podstawę do uchylenia wydanego orzeczenia.

Na skutek naruszenia art. 85 § 1 k.k., wyrok łączny uwzględniający niewykonalną karę nie może być utrzymany. Połączenie kary pozbawienia wolności zawieszonej i niepodlegającej już wykonalności musi skutkować uchyleniem orzeczenia łącznego.

Niedopuszczalne jest orzekanie w trybie nakazowym, gdy materiał dowodowy wskazuje na uzasadnioną wątpliwość co do poczytalności obwinionego, co obliguje do wprowadzenia obligatoryjnej obrony i rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych.

Postępowanie o wydanie wyroku łącznego wymaga wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności przez sąd prowadzący, z uwzględnieniem istniejących wyroków i decyzji, wprowadzających zmiany, które wpływają na możliwość łączenia kar. Zamiana kary pozbawienia wolności na karę aresztu wyklucza możliwość jej łączenia z innymi karami pozbawienia wolności.

Wyrok Sądu Najwyższego wskazuje na rażące naruszenia prawa procesowego popełnione przez Sąd Okręgowy w wyroku łącznym, obejmującym nieistniejące orzeczenia, co skutkowało uchyleniem wyroku i koniecznością ponownego rozpoznania sprawy.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji przez sąd odwoławczy wymaga wykazania konieczności ponownego przewodu sądowego w całości; norma art. 437 § 2 k.p.k. nie dopuszcza tego w ramach zwykłej korekty zasad wymiaru kary łącznej bez uprzedniego stwierdzenia uchybień dowodowych.

Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest możliwe wobec osoby prawomocnie skazanej za przestępstwo umyślne. Uchybienie tej zasadzie skutkuje uchyleniem wyroku i koniecznością ponownego rozpoznania sprawy.

Sąd Najwyższy uchyla wyrok skazujący za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k., gdyż kara ograniczenia wolności narusza art. 37a § 2 k.k., co wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd Rejonowy.

W sprawie, gdzie oskarżonemu zarzucano przestępstwo z art. 180a k.k., nie dochodzi do popełnienia tego czynu w braku istnienia decyzji o cofnięciu uprawnień w relevantnym okresie. W przypadku wcześniejszego prawomocnego ukarania za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., postępowanie karne winno być umorzone z uwagi na powagę rzeczy osądzonej.

Sąd Najwyższy orzeka: Wyroki Sądu Apelacyjnego i Sądu Okręgowego, rozpoznane przez sąd powszechny zamiast wojskowego, naruszają przepisy proceduralne, wymagając uchylenia i przekazania sprawy do właściwego Wojskowego Sądu Okręgowego.

W sytuacji, gdy decyzja administracyjna z 2008 r. bezterminowo cofnęła uprawnienia do kierowania pojazdami, czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mimo wyroków cofających uprawnienia stanowi występek z art. 180a k.k. Mylne zakwalifikowanie jako wykroczenie wymaga uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Wyrok łączący kary orzeczony z naruszeniem zasady specjalności i dopuszczalnego wymiaru kary zgodnie z art. 607e § 1 k.p.k. oraz art. 86 § 1 k.k. podlega uchyleniu, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy, uznając skargę prokuratora, orzekł, że śmierć oskarżonego K. M. uniemożliwia kontynuowanie postępowania karnego i wymaga umorzenia sprawy; uchylił zatem wyrok Sądu Okręgowego w Nowym Sączu i przekazał mu sprawę do prawidłowego rozpatrzenia.

Wystąpienie rażących naruszeń przez Sąd Rejonowy przy wydawaniu wyroku łącznego skutkuje uchyleniem orzeczenia i koniecznością ponownego rozpoznania w celu prawidłowego zastosowania przepisów prawa.

Sąd Rejonowy naruszył przepisy proceduralne, nie dochodząc zgodności okoliczności czynu z wymogami art. 270 k.k. i nie weryfikując istotności dokumentu religijnego jako dowodu prawa, co doprowadziło do uchylenia wyroku.

Nie można orzec w trybie nakazowym, gdy okoliczności czynu i wina oskarżonego budzą wątpliwości; ponadto wydanie wyroku z naruszeniem zasady ne bis in idem stanowi rażące naruszenie prawa procesowego.

Śmierć oskarżonego przed ogłoszeniem wyroku skutkuje bezwzględnym uchyleniem wyroków sądów obu instancji i umorzeniem postępowania karnego na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.

Sąd Najwyższy uznał, że niedopuszczalne jest łączenie kar za przestępstwo i wykroczenie przy orzekaniu kary łącznej, co stanowiło rażące naruszenie art. 85 § 1 k.k. i uzasadniało uchylenie wyroku w tej części.

Skazanie za zabójstwo w typie podstawowym z art. 148 § 1 k.k. wyklucza orzeczenie środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych na podstawie art. 40 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2022 roku, jeśli brak motywacji szczególnie potępianej.

Górna granica kary łącznej nie może przekraczać sumy kar jednostkowych. Orzeczenie kary łącznej wyższej od sumy stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k. i uzasadnia uchylenie wyroku w zaskarżonej części.

Uchylenie wyroku Sądu Rejonowego z powodu nieprawidłowej kwalifikacji czynów; sąd musi wskazać wszystkie znamiona czynu, w tym winę, by rozstrzygnąć o odpowiedzialności karnej.

Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku skazującego stanowi przesłankę bezwzględną do umorzenia postępowania, co uzasadnia uchylenie wyroku skazującego. (art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.)

O podleganiu obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu stosunku pracy w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych nie decyduje wyłącznie formalne zawarcie umowy o pracę, zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego, wypłata wynagrodzenia czy opłacenie składek, lecz faktyczne i rzeczywiste realizowanie elementów charakterystycznych