Nałożenie środków karnych bez określenia ich czasookresu obowiązywania stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, co uzasadnia uchylenie orzeczenia w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Stosowanie zasady specjalności z art. 607e § 1 k.p.k. nie wyklucza ścigania za inne przestępstwa, gdy oskarżony odpowiada z wolnej stopy, a tymczasowe aresztowanie nie było egzekwowane.

Wydanie wyroku skazującego wobec zmarłego oskarżonego stanowi rażące naruszenie przepisów procesowych, co uzasadnia uchylenie orzeczenia i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., jak orzekł Sąd Najwyższy.

Osoby fizyczne, będące funkcjonariuszami publicznymi, nie mogą być uznane za pokrzywdzone przestępstwem z art. 224 § 2 k.k. Przepis ten chroni jedynie interes instytucji publicznych. Zasądzenie nawiązek oraz obowiązku przeprosin na rzecz tych osób jest zatem niezgodne z prawem.

Postanowienie umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego przeliczenia wypłaconej kwoty kredytu na walutę indeksacji według kursu kupna swobodnie ustalanego przez bank, stanowi niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., niezależnie od tego, czy kurs stosowany przez bank był zbliżony do kursu rynkowego. Postanowienia określające

Wyrok wydany przez sąd, w skład którego wchodzi sędzia po osiągnięciu wieku emerytalnego bez dalszej zgody na orzekanie, jest nieważny; sprawę należy ponownie rozpoznać przed sądem w prawidłowym składzie.

Sąd Najwyższy stwierdził, że kara łączna nie może przekroczyć sumy kar jednostkowych (art. 86 § 1 k.k.). Naruszenie tej zasady skutkuje rażącym naruszeniem prawa i koniecznością uchylenia wyroku w zaskarżonej części.

Użycie samochodu jako broni nie spełnia kryteriów „przedmiotu podobnie niebezpiecznego” w rozumieniu art. 223 § 1 k.k. Sąd musi ponownie rozpatrzyć instancyjną kontrolę orzeczenia w związku z błędną kwalifikacją prawną.

Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą koniecznością uchylenia wyroku i umorzenia postępowania. Organ procesowy zobowiązany jest uwzględniać tę przesłankę na każdym etapie postępowania.

Wyrok łączny, obejmujący kary warunkowo zawieszone, które według stanu prawnego nie podlegają wykonaniu, musi być uchylony jako naruszający art. 85 § 1 w zw. z art. 75 § 4 k.k., a to, co do zasady, powinno zostać uwzględnione przez sąd odwoławczy.

Zmiana daty przypisanego czynu, niezmieniająca tożsamości zdarzenia ani nie wpływająca na surowszą odpowiedzialność, jest neutralna dla oskarżonego, jeśli ustalona zgodnie z zasadą prawdy materialnej; uniewinnienie w takim wypadku jest błędne.

Uchybienie Sądu Rejonowego w Koszalinie w zakresie orzeczeń obligatoryjnych środków karnych oraz orzeczenia środka zabezpieczającego bez podstawy prawnej uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Nienależyta obsada sądu, obejmująca sędziów powołanych na mocy ustawy z 2017 r. i KRS, nie spełnia kryteriów niezawisłości i bezstronności, stanowiąc bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Udział sędziego powołanego i awansowanego z naruszeniem zasad obiektywizmu i transparentności stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą do uchylenia orzeczenia sądu, zaprzeczając zasadzie prawidłowej obsady. W konsekwencji, Sąd Okręgowy powinien na nowo rozpoznać sprawę oskarżonego.

Umowa zawarta między spółką jawną w likwidacji a wspólnikiem, której przedmiotem jest przelew wierzytelności wchodzących w skład majątku spółki, nie jest bezwzględnie nieważna na podstawie art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 82 § 2 k.s.h. tylko z tego powodu, że odstępuje od reguł postępowania likwidacyjnego. Wspólnicy spółki jawnej mogą, na podstawie art. 67 k.s.h., uzgodnić inny niż likwidacja sposób zakończenia

Rażące naruszenie art. 413 §2 pkt 2 k.p.k. i art. 35 §1 k.k. przy orzekaniu kary ograniczenia wolności uzasadnia uchylenie orzeczenia w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem wymogu określenia miesięcznego wymiaru pracy nieodpłatnej.

Wyrok Sądu Okręgowego z dnia 12 grudnia 2024 r., wydany z udziałem sędziego w stanie spoczynku, narusza zasadę legalności składu sądu, co skutkuje jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

W sytuacji istnienia istotnych wątpliwości co do okoliczności czynu i winy, wydanie wyroku nakazowego na podstawie art. 93 § 2 k.p.s.w. jest niedopuszczalne, a uchybienie to skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

W przypadku spraw o przestępstwa niealimentacji istotne jest precyzyjne określenie czasokresu przypisanego czynu, aby uniknąć dwukrotnego skazania za ten sam czyn (ne bis in idem).

Postanowienia umowy kredytu waloryzowanego kursem waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego ustalania kursów tej waluty na potrzeby przeliczenia zarówno wypłaconego kapitału, jak i spłacanych rat, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c. i kształtują główne świadczenia stron umowy kredytu. Stwierdzenie abuzywności tych klauzul skutkuje nieważnością

W sprawie karnej o sygnaturze II K 160/25, Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Rejonowego z powodu pominięcia obligatoryjnego środka karnego zgodnie z art. 41 § 1a pkt 1 k.k., nakazując jego uwzględnienie w dalszym postępowaniu.

Obowiązek naprawienia szkody nałożony wyrokiem I instancji po jej wcześniejszym zaspokojeniu przez ubezpieczyciela narusza art. 46 § 1 k.k., a jego utrzymanie przez sąd odwoławczy stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające uchylenie wyroku.

W sytuacji, gdy czyn będący przedmiotem oskarżenia został już prawomocnie osądzony, przy czym uprzednie postępowanie zakończyło się uniewinnieniem, występuje negatywna przeszkoda procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, wykluczająca ponowne postępowanie karne.

Wyrok sądu pierwszej instancji, wydany po śmierci oskarżonego, winien być uchylony, a postępowanie umorzone z uwagi na istnienie bezwzględnej przeszkody procesowej z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. oraz art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.