Brak właściwej instancyjnej kontroli odwołania przez sąd apelacyjny, pomijającej szczegółową analizę zarzutów apelacyjnych oraz niewykazującej wystarczających powodów dla odrzucenia wersji oskarżonego, prowadzi do uchylenia orzeczenia i konieczności ponownego rozpoznania sprawy.

Pojęcie „podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w danym miesiącu" użyte w art. 9 ust. 2c ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych należy rozumieć jako wynagrodzenie wynikające z treści umowy zlecenia i faktycznego jej wykonywania w tym miesiącu, a nie jako przychód zdefiniowany w art. 4 pkt 9 tej ustawy, tj. wynagrodzenie faktycznie wypłacone

Ewentualne orzeczenie sądu odwoławczego w składzie jednoosobowym, przy połączonych postępowaniach z różnymi trybami zakończenia, gdy wymagany jest skład trzyosobowy, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą skutkującą uchyleniem wyroku.

Skład orzekający sądu nie może obejmować osób niemających uprawnień do orzekania, a naruszenie tej zasady stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą obligującą do uchylenia wyroku.

Ustalenie, czy spółdzielnia mieszkaniowa prowadząca kotłownię stanowi przedsiębiorstwo wprawiane w ruch za pomocą sił przyrody w rozumieniu art. 435 § 1 k.c., wymaga kompleksowej analizy in casu struktury organizacyjnej, zakresu działalności oraz zbadania, czy wykorzystanie sił przyrody ma charakter zasadniczy czy wspomagający dla realizacji celów statutowych podmiotu. Nazwa i forma prawna nie przesądzają

Ocena niepełnosprawności dziecka poniżej 16 roku życia w rozumieniu art. 4a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wymaga ustalenia konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących wpływu stanu chorobowego na zdolność dziecka do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych (samoobsługa, samodzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem) w stopniu

Nienależyta obsada sądu odwoławczego stanowi przesłankę bezwzględną do uchylenia wyroku (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), skutkującą koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez sąd, z zachowaniem standardów niezawisłości i bezstronności.

Artykuł 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji jest oczywiście niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim ogranicza wysokość emerytury funkcjonariusza do poziomu przeciętnego świadczenia z powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych, gdy część świadczenia przekraczająca

Ustanie stosunku pracy na podstawie art. 51 ust. 7 p.w.u.KOWR, mimo ustawowego określenia jako "wygaśnięcie", stanowi w istocie rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy w rozumieniu § 15 Regulaminu wynagradzania ANR. Wygaśnięcie stosunku pracy nie może być uzależnione od dokonania czynności prawnej (zaproponowania zatrudnienia), gdyż wygaśnięcie zachodzi tylko wskutek zdarzenia

Zwolnienie pracownika odwołanego ze stanowiska (art. 70 § 2 k.p.) z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia nie zwalnia go z obowiązku stosowania się do poleceń służbowych pracodawcy (art. 100 § 1 k.p.). Stosunek pracy trwa nadal, a pracownik pozostaje podporządkowany pracodawcy, który zachowuje prawo wydawania poleceń dotyczących pracy. Odmowa wykonania polecenia służbowego przez odwołanego

Istnienie jednego wierzyciela spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej zwalniającej członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości składkowe na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, gdyż takie rozumienie prowadziłoby do uprzywilejowania niektórych członków zarządu i mogłoby zachęcać

Artykuł 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, limitujący wysokość emerytury do poziomu przeciętnego świadczenia z powszechnego systemu ubezpieczeniowego, jest oczywiście niezgodny z Konstytucją RP w zakresie, w jakim stosuje się go do funkcjonariusza, który po 1990 r. przez okres przekraczający 15 lat służył w Policji demokratycznego państwa

Uznanie świadczenia z ubezpieczenia chorobowego za nienależnie pobrane na podstawie art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wymaga wykazania, że ubezpieczony w momencie pobierania świadczenia działał w złej wierze, to jest miał świadomość, że świadczenie mu się nie należy lub że nie należy mu się w wypłacanej wysokości. Samo zadeklarowanie przez

Renta szkoleniowa, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, stanowi szczególną postać renty z tytułu niezdolności do pracy i może być przyznana przez sąd rozpoznający odwołanie od decyzji odmawiającej prawa do renty, wyłącznie na okres 6 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku, z uwagi na prospektywny charakter tego świadczenia

Standard konstytucyjny wynikający z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 r. (P 20/16), dotyczącego kobiet urodzonych w 1953 r., które przed 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do wcześniejszej emerytury, ma szersze zastosowanie i obejmuje również ubezpieczonych, którzy w tej samej sytuacji prawnej nie mogli w chwili przejścia na emeryturę wcześniejszą przewidzieć, że decyzja ta spowoduje

Udział w składzie sądu sędziego powołanego przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną w trybie określonym ustawą z 8 grudnia 2017 r. stanowi przyczynę nieważności postępowania w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c., gdy wadliwość procesu powołania prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności sądu, co wymaga indywidualnej oceny uwzględniającej w szczególności: brak poparcia ze strony

Ustalenie wysokiego stopnia przyczynienia się poszkodowanego do wypadku komunikacyjnego i związanej z tym znacznej redukcji odszkodowania wymaga dokonania stanowczych ustaleń faktycznych co do prawidłowej obserwacji drogi przez kierowcę i adekwatności jego reakcji na zagrożenie. Brak takich ustaleń, przy jednoczesnym przyjęciu odpowiedzialności sprawcy na zasadzie ryzyka, czyni znaczną redukcję świadczeń

Złożenie przez stronę w apelacji wniosku o przeprowadzenie rozprawy w rozumieniu art. 374 zdanie drugie k.p.c. jest dla sądu drugiej instancji wiążące i wyłącza możliwość rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, niezależnie od oceny sądu co do konieczności przeprowadzenia rozprawy. Rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym mimo złożenia przez stronę skutecznego wniosku o przeprowadzenie

Przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej bezpośrednio poprzedzającej wyrok i wydanie wyroku w sytuacji, gdy zawiadomienie pełnomocnika strony o terminie rozprawy zostało doręczone w trybie zastępczym (art. 139 § 1 k.p.c.) w dniu samej rozprawy, co narusza wymóg art. 149 § 2 k.p.c. doręczenia zawiadomienia co najmniej na tydzień przed posiedzeniem, stanowi nieważność postępowania z art. 379 pkt 5 k.p.c.

W przypadku oświadczenia woli prokuratora co do wniesienia aktu oskarżenia wystarczające jest przesłanie go do sądu z pismem przewodnim. Szczególna forma zatwierdzenia nie jest wymagana, jeżeli okoliczności wskazują na zgodność z treścią aktu oskarżenia.

Służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nie uznaje się za służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, co wynika wprost z art. 13c tej ustawy i co potwierdza, że wraz z mianowaniem pierwszego niekomunistycznego rządu zakończył się okres, za który można przypisać funkcjonariuszowi realną służbę na

Zarządzenie uchylenia wyroku w zakresie odszkodowania wynikłego z internowania K. K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kosztów dojazdów i paczek jako potencjalnych szkod w majątku represjonowanego.

Utrata uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 3 k.p. odnosi się wyłącznie do sformalizowanych wymagań kwalifikacyjnych wynikających z przepisów prawa warunkujących dopuszczenie do wykonywania pracy na określonym stanowisku, wymagających urzędowego certyfikatu, a nie do uprawnień które są niezbędne jedynie z punktu widzenia interesów pracodawcy

Skoro procedura legislacyjna zmieniająca art. 190a § 1 k.k. do brzmienia z karą do 8 lat więzienia była niezgodna z prawem, a ustalenia co do stanu poczytalności skazanego były niewystarczające, Sąd Najwyższy uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym.