Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w zakresie niewłaściwie nałożonej grzywny i przekazaniu sprawy Sądowi Okręgowemu w celu ponownego orzeczenia zgodnego z wymogami art. 94 § 1 k.w.

Sąd odwoławczy narusza art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., jeżeli nie rozstrzyga jednoznacznie zarzutu dotyczącego wykładni znamienia „wytwarzania” środka odurzającego, a zamiast tego posługuje się alternatywnie pojęciami wytwarzania, przerobu i przetwarzania. Sam udział w składzie sędziego powołanego z udziałem KRS ukształtowanej po 2017 r. nie stanowi per se bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

W postępowaniu nakazowym w sprawach o wykroczenia sąd może wymierzyć wyłącznie naganę, grzywnę albo karę ograniczenia wolności. Orzeczenie kary aresztu w wyroku nakazowym jest niedopuszczalne także wtedy, gdy ustawa przewiduje tę karę za przypisane wykroczenie; potrzeba jej wymierzenia wymaga rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych.

Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną i uchylił wyrok łączny, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na potrzebę zgodnego z prawem i rzetelnego ustalenia podstaw orzeczenia łącznego.

Orzekając środki karne, sąd jest zobowiązany, zgodnie z art. 43 § 1 k.k., do wskazania okresu ich obowiązywania, gdyż jego brak narusza prawo materialne, prowadząc do nieokreślonego charakteru zakazu.

W umowie kredytu indeksowanego do waluty obcej klauzula ryzyka walutowego i klauzula kursowa tworzą nierozdzielny mechanizm określający główne świadczenia stron. Jeżeli mechanizm ten zawiera abuzywne postanowienia pozwalające bankowi jednostronnie ustalać kurs waluty, postanowienia te nie wiążą konsumenta, a wobec braku podstaw do ich zastąpienia przepisem dyspozytywnym lub zwyczajem umowa kredytu

Odpowiedzialność odszkodowawcza wspólnoty mieszkaniowej za zaniechanie wykonania robót budowlanych może powstać tylko wtedy, gdy na wspólnocie ciąży konkretny prawny obowiązek ich wykonania, a jego realizacja mogłaby zapobiec szkodzie lub ograniczyć jej prawdopodobieństwo. Brak ustaleń, opartych na wiadomościach specjalnych, potwierdzających techniczną konieczność i możliwość wykonania robót wyklucza

Były członek zarządu spółki z o.o., który utracił tę funkcję przed wszczęciem postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem przeciwko spółce, musi mieć w procesie z art. 299 k.s.h. możliwość kwestionowania istnienia i zakresu wierzytelności stwierdzonej tym orzeczeniem. Jego odpowiedzialność odszkodowawcza ogranicza się do tej części należności, która zostałaby zaspokojona w postępowaniu upadłościowym

W przypadku roszczenia konsumenta o zwrot świadczenia nienależnego spełnionego na podstawie umowy kredytu zawierającej abuzywne postanowienia, roszczenie ma charakter bezterminowy. Jeżeli konsument skutecznie wezwał bank do zapłaty, wymagalność powstaje z upływem wyznaczonego terminu, a bank od tej chwili pozostaje w opóźnieniu i jest zobowiązany do zapłaty odsetek na podstawie art. 481 § 1 k.c.; nie

Konsument dochodzący restytucji po nieważności umowy kredytu zawierającej niedozwolone postanowienia zachowuje co do zasady interes prawny w żądaniu ustalenia nieważności umowy, jeżeli samo powództwo o zapłatę nie zapewnia mu pełnej ochrony prawnej. Wymagalności jego roszczeń ani biegu odsetek nie można uzależniać od złożenia dodatkowego oświadczenia o zgodzie na nieważność, a prawo zatrzymania banku

Uchybienie w orzekaniu kary łącznej w przypadku braku rzeczywistego zbiegu przestępstw skutkuje koniecznością uchylenia wyroku łącznego oraz umorzenia postępowania w tym zakresie, zgodnie z art. 572 k.p.k.

W postępowaniu konsensualnym Sąd jest związany treścią porozumienia zawartego między prokuratorem a oskarżonym, a jego modyfikacja wymaga zgody stron. Wydanie wyroku niezgodnego z takim porozumieniem stanowi rażące naruszenie procedury karnej.

Rażące naruszenie prawa procesowego przy ustalaniu kary łącznej uzasadnia uchylenie wyroku łącznego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd rejonowy musi oprzeć się na pełnym ujawnieniu materiału dowodowego, w tym jakości odpisów wyroków.

Przepadek równowartości pojazdu prowadzonego pod wpływem alkoholu poniżej 0,75 mg/dm3 w wydychanym powietrzu nie jest uzasadniony, gdyż nie spełnia przesłanek art. 44b § 2 k.k. w zw. z art. 178a § 5 k.k. na korzyść oskarżonego.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w zakresie orzeczenia o karze, uznając kasację Prokuratora Generalnego za zasadną, z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego, w tym niewłaściwe zastosowanie art. 178a § 1 k.k. oraz brak uwzględnienia art. 37a § 1 k.k.

Zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych na 2 lata, zamiast wymaganego minimum 3 lat, stanowi rażące naruszenie art. 42 § 2 k.k., co uzasadnia jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił orzeczenie dotyczące kary łącznej grzywny za rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, celem dostosowania jej do ustawowych ograniczeń postępowania nakazowego.

Nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o rozprawie skazanemu osadzonemu za granicą stanowi rażące naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku łącznego oraz koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy stwierdził, że wymierzenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum bez zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary jest rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego, wymagającym uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Uchylając zaskarżony wyrok częściowo, Sąd Najwyższy wskazuje, że ponowne przeprowadzenie całego przewodu sądowego nie było uzasadnione, a Sąd Odwoławczy powinien samodzielnie usunąć braki w ustaleniach dotyczących obowiązku naprawienia szkody.

Kara zamieniona w wyniku kontrawencjonalizacji na podstawie art. 2a k.w. nie podlega łączeniu z karami orzeczonymi według Kodeksu karnego, co uzasadnia uchylenie wyroku łącznego w odpowiedniej części i ponowne rozpoznanie sprawy.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Tarnowie w zakresie uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy w trybie art. 572 k.p.k., stwierdzając rażące naruszenie prawa przez nieuwzględnienie wyeliminowanego wyroku skazującego.

Rażące naruszenie prawa do obrony oskarżonego, polegające na wadliwym doręczeniu wezwań, skutkuje koniecznością uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy z zapewnieniem pełnych gwarancji procesowych.

Sąd Najwyższy uchyla wyrok łączny celem prawidłowego wymierzenia kary łącznej, wskazując na konieczność stosowania współczynnika redukcyjnego dla zbiegu kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bezwzględnego pozbawienia wolności.