Wydanie wyroku nakazowego w sprawie o wykroczenie jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał dowodowy nie usuwa wątpliwości co do istnienia ustawowych znamion czynu i winy obwinionego. Rozbieżności dotyczące obowiązku używania okularów lub szkieł kontaktowych przy kierowaniu pojazdem, wynikające z dokumentacji medycznej i danych organu komunikacji, wymagają wyjaśnienia w postępowaniu zwyczajnym

Jeżeli apelacja została wniesiona od wyroku w całości, a sąd odwoławczy zmienia go tylko w części, obowiązany jest w sentencji orzec również o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku w pozostałym zakresie. Pominięcie tego rozstrzygnięcia stanowi rażące naruszenie art. 433 § 1 i art. 437 § 1 k.p.k., gdyż nie pozwala ustalić pełnej treści prawomocnego orzeczenia ani zapewnić jego wykonania.

Uchylenie wyroku uniewinniającego na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. w związku z art. 454 § 1 k.p.k. jest dopuszczalne dopiero wtedy, gdy sąd odwoławczy sam usunie stwierdzone uchybienia, w szczególności uzupełni postępowanie dowodowe i dokona prawidłowych ustaleń, a następnie stwierdzi podstawy do skazania, którego nie może orzec z uwagi na zakaz ne peius. Nie można równocześnie powoływać konieczności

Orzekając zakaz zbliżania się, zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonym albo nakaz opuszczenia wspólnie zajmowanego lokalu na podstawie art. 41a k.k., sąd obowiązany jest określić czas obowiązywania każdego z tych środków zgodnie z art. 43 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu jest rażącym naruszeniem prawa materialnego, którego nie można usunąć w postępowaniu wykonawczym na podstawie art. 13 § 1 k.k.w.

Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z powodu konieczności przeprowadzenia przewodu w całości jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wadliwość obejmuje całość postępowania dowodowego. Pominięcie lub potrzeba ponowienia pojedynczych, konkretnych dowodów stanowi podstawę ich uzupełniającego przeprowadzenia przez sąd odwoławczy, a nie wydania orzeczenia kasatoryjnego na podstawie

Granica 200 stawek dziennych grzywny, przewidziana w art. 502 § 1 k.p.k., ma charakter bezwzględny i wyznacza maksymalny wymiar grzywny możliwej do orzeczenia wyrokiem nakazowym. Wymierzenie w tym trybie grzywny przekraczającej tę granicę stanowi rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, uzasadniające jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Przypisanie oskarżonemu czynu popełnionego w okresie objętym udokumentowaną hospitalizacją, bez wyjaśnienia, czy mógł on opuszczać placówkę leczniczą, stanowi rażące naruszenie art. 7 i art. 410 k.p.k., jeżeli dokumentacja ta oraz nieprecyzyjne zeznania pokrzywdzonego podważają możliwość obecności oskarżonego w miejscu i czasie zdarzenia. Uchylenie wyroku w zakresie jednej z kar jednostkowych powoduje

Znamię braku wymaganych uprawnień z art. 94 § 1 k.w. nie zostaje zrealizowane przez kierującego, który przed kontrolą zdał wymagany egzamin państwowy i tym samym uzyskał uprawnienie do kierowania pojazdem, lecz nie posiadał jeszcze albo nie odebrał dokumentu prawa jazdy. Dokument ten potwierdza nabyte uprawnienie, a jego fizyczny brak nie przesądza o nieistnieniu uprawnienia.

Orzekając karę ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, sąd ma obowiązek wskazać w sentencji wyroku miesięczny wymiar tej pracy w granicach określonych w art. 35 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu rażąco narusza art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., czyni orzeczenie niewykonalnym i nie podlega konwalidacji w trybie sprostowania ani postępowania

Jeżeli prawidłowa weryfikacja dowodów dotyczących wartości skradzionego mienia ujawnia, że wartość ta nie przekracza progu określonego w art. 119 § 1 k.w., sąd odwoławczy nie może ograniczyć się do korekty środka kompensacyjnego. Jest obowiązany, na podstawie art. 440 k.p.k., usunąć rażąco niesprawiedliwe skazanie za przestępstwo, gdy czyn stanowi wykroczenie.

Orzekając w wyroku łącznym karę łączną ograniczenia wolności, sąd jest obowiązany określić jej formę wykonania, tj. obowiązek nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wraz z miesięcznym wymiarem godzin albo obowiązek potrącenia z wynagrodzenia wraz z jego wysokością. Samo oznaczenie czasu trwania kary łącznej narusza art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k. i art.

Po zmianie kwalifikacji prawnej czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na art. 62 ust. 3 tej ustawy niedopuszczalne jest utrzymanie świadczenia pieniężnego orzeczonego na podstawie art. 70 ust. 4a tej ustawy. Przepis ten, jako ustanawiający zamknięty katalog podstaw orzeczenia świadczenia, nie obejmuje skazania za wypadek mniejszej wagi posiadania środków odurzających.

Jeżeli postępowanie przygotowawcze zostało zakończone w formie śledztwa, sąd odwoławczy rozpoznaje apelację na rozprawie w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 29 § 1 k.p.k. Odstępstwo przewidziane w art. 449 § 1 k.p.k. nie obejmuje takiej sprawy. Rozpoznanie apelacji przez jednego sędziego stanowi nienależytą obsadę sądu i bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania sąd jest obowiązany orzec środki karne wskazane w art. 41a § 2 k.k. Pominięcie tego obligatoryjnego rozstrzygnięcia, niezależnie od zastosowania zakazu z art. 41 § 1a k.k., stanowi rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wyroku

Orzeczenie świadczenia pieniężnego na podstawie art. 43a § 2 k.k. jest niedopuszczalne w razie skazania za czyn nieobjęty zamkniętym katalogiem przestępstw wskazanych w tym przepisie. Zaliczenie okresu zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 63 § 4 k.k. może natomiast nastąpić wyłącznie wtedy, gdy wobec skazanego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.

Świadczenie pieniężne przewidziane w art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii może zostać orzeczone wyłącznie w razie skazania za przestępstwo wyraźnie wymienione w zamkniętym katalogu tego przepisu; nie dotyczy ono czynu z art. 62 ust. 3 u.p.n. Przy skazaniu za czyny stanowiące ciąg przestępstw nie orzeka się odrębnych środków karnych tego samego rodzaju za każdy z tych czynów.

Jeżeli zgromadzone dane wskazują na możliwość popełnienia czynu w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k., sąd nie może wydać wyroku nakazowego bez uprzedniego wyjaśnienia tej okoliczności. Wyłączenie zastosowania art. 37a § 1 k.k. przez art. 37a § 2 k.k. eliminuje możliwość orzeczenia kary wolnościowej, a więc także procedowania w trybie art. 500 § 1 k.p.k.

Udział w składzie sądu sędziego powołanego z udziałem KRS ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. nie oznacza per se braku uprawnienia do orzekania, lecz może prowadzić do nienależytej obsady sądu z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jeżeli test niezawisłości, uwzględniający indywidualne okoliczności nominacji i kariery sędziego, wykaże brak gwarancji bezstronności i niezależności.

Na gruncie art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 30 września 2023 r. kara łączna pozbawienia wolności musi zostać wymierzona powyżej najwyższej z łączonych kar jednostkowych. Wymierzenie jej w rozmiarze równym tej karze, nawet przy zastosowaniu zasady względności ustawy z art. 4 § 1 k.k., stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Po złożeniu przez finansowy organ postępowania przygotowawczego wniosku z art. 156 § 1 k.k.s. sąd jest obowiązany rozpoznać go w przewidzianym dla niego trybie, a nie może z urzędu zastosować dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Instytucja ta wymaga odrębnych wniosków oraz spełnienia ustawowych warunków, a jej zastosowanie jest wyłączone, gdy czyn jest zagrożony także karą pozbawienia wolności

Wspólnik dwuosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej, nawet jeżeli posiada niemal wszystkie udziały i faktycznie samodzielnie kontroluje spółkę. Konstrukcja „wspólnika dominującego” nie może stanowić pozaustawowego tytułu ubezpieczeniowego.

Orzekając zakazy zbliżania się do określonej osoby oraz kontaktowania się z nią na podstawie art. 41a § 1 k.k., sąd obowiązany jest oznaczyć czas ich trwania w granicach określonych w art. 43 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu skutkujące faktyczną bezterminowością środków karnych stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, którego nie można usunąć w trybie art. 13 § 1 k.k.w.

W sprawie o przestępstwo niealimentacji uprzednie prawomocne skazanie obejmujące jedynie fragment okresu uchylania się od obowiązku alimentacyjnego nie powoduje powagi rzeczy osądzonej co do dalszych okresów tego zachowania. Niedopuszczalne jest jednak ponowne przypisanie sprawcy okresu już objętego skazaniem; sąd ma obowiązek precyzyjnie określić granice czasowe czynu po uprzedniej weryfikacji wcześniejszych

Jeżeli okres niealimentacji objęty kolejnym oskarżeniem tylko częściowo pokrywa się z okresem uprzednio prawomocnie osądzonym, nie zachodzi negatywna przesłanka rei iudicatae z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Nie zwalnia to jednak sądu z obowiązku wyłączenia z opisu przypisanego czynu okresu już osądzonego; jego uwzględnienie narusza art. 410 oraz art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. i może mieć istotny wpływ na wymiar