Zarządzenie zabezpieczenia według art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a prawidłowość tej czynności kontrolowana jest w ramach odwołania od decyzji o zabezpieczeniu, nie zaś w głównym postępowaniu podatkowym.

W sytuacji, gdy strona zyskuje wiedzę o doręczeniu decyzji administracyjnej, termin do wniesienia o przywrócenie terminu liczy się od daty uzyskania tej wiedzy, nie zaś od daty fizycznego zapoznania się z jej treścią.

Oddalenie skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z uwagi na brak wykazania naruszeń proceduralnych oraz materialnoprawnych. Uczestnictwo w karuzeli podatkowej z wykorzystaniem nierzetelnych faktur uniemożliwia uzyskanie zwrotu VAT.

Ekran przeciwfiltracyjny stanowi budowlę ziemną zgodnie z definicją z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co uzasadnia jego kwalifikację jako budowli w rozumieniu podatkowym. Skarga kasacyjna bez usprawiedliwionych podstaw została oddalona.

Późniejsze zgłoszenie darowizn po rozpoczęciu przez organ podatkowy czynności sprawdzających nie eliminuje możliwości zastosowania sankcyjnej stawki podatku od darowizn.

Interpretacja art. 89a ust. 4 u.p.t.u. winna respektować zasady proporcjonalności i neutralności VAT, co uzasadnia proporcjonalne zwiększenie podstawy opodatkowania przy zbyciu wierzytelności za cenę niższą niż nominalna wartość, po wcześniejszym skorzystaniu z ulgi na złe długi.

Decyzja organu administracji, doręczona nie do ustanowionego pełnomocnika ogólnego, lecz do innej osoby, nie stanowi skutecznego doręczenia. W takim przypadku termin na zaskarżenie decyzji nie rozpoczyna biegu, a decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego.

Nieruchomości przedsiębiorcy zarejestrowane jako środki trwałe i uwzględnianie w kosztach uzyskania przychodów są opodatkowane wyższą stawką podatku od nieruchomości jako związane z działalnością gospodarczą, nawet przy pozornym braku faktycznej działalności na tych nieruchomościach.

Sprzedaż monet wykonanych ze złota dewizowego, posiadających status środka płatniczego poza Polską, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych jako waluty obce na mocy art. 9 pkt 1 u.p.c.c.

NSA potwierdza zasadność cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji istnienia ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne, co determinuje obligatoryjność działania organu Policji zgodnie z ustawą o broni i amunicji.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zasadnie odmówił wydania upoważnienia na wykonywanie przewozów lotniczych, kierując się postanowieniami Umowy Polska-Rosja, przy braku wyjątkowych okoliczności. Odmowa ta jest zgodna ze standardami unijnymi, nie zagrażała konkurencji wewnętrznej w UE oraz nie stanowiła niedozwolonej pomocy publicznej.

Uprawnienie do odliczenia podatku VAT z faktur nie znajduje zastosowania, gdy faktury dokumentują świadectwa zdarzeń gospodarczych, które nie zostały faktycznie wykonane przez podmiot widniejący na fakturze jako usługodawca. Zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) UPTU wymaga zgodności faktury z rzeczywistością pod względem podmiotowym i przedmiotowym.

Prawomocne skazanie za umyślne przestępstwo skarbowe, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., samoistnie uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń palną przez organy Policji, bez konieczności badania dodatkowych przesłanek związanych z zagrożeniem dla porządku publicznego.

Uchybienie zgłoszeniom danych w systemie SENT przed rozpoczęciem przewozu oraz brak aktualizacji danych geolokalizacyjnych uprawnia do nałożenia odrębnych kar za każde naruszenie przepisów ustawy o SENT, niezależnie od ewentualnego uszczerbku budżetowego i realizowanej samodyscypliny.

Postępowanie restrukturyzacyjne nie wpływa na istnienie zobowiązań podatkowych, a jedynie na możliwość ich dochodzenia. Z uwagi na zastosowanie przepisów prawa materialnego do ustalenia wymiaru, pozostawanie w restrukturyzacji nie stanowi podstawy do zmiany wysokości zobowiązania w podatku VAT.

Skarżąca spółka nie miała prawa do odliczenia kwot podatku naliczonego wskazanych w sporządzonych fakturach, z uwagi na ich nierzeczywisty charakter oraz świadomy udział w oszustwie karuzelowym mającym na celu wyłudzenie nienależnego podatku VAT.

Brak zastosowania odpowiedniej formy prawnej przez DIAS w Gdańsku do rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty uniemożliwia jego utrzymanie. Organ zobowiązany jest do rozpatrzenia sprawy merytorycznie w świetle art. 165a § 1 O.p., nie skupiając się jedynie na jego proceduralnym aspekcie.

Nałożenie kary pieniężnej za zgłoszenie niezgodnych z rzeczywistością danych w systemie SENT jest zasadne, nawet przy późniejszych korektach. Odstąpienie od kary możliwe jest jedynie przy spełnieniu przesłanek ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego.

Dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty podatnika w zakresie zobowiązań podatkowych nie jest wiążąca dla organu, jeśli istnieją zaległości podatkowe; wpłaty są zaliczane na poczet najstarszych zaległości zgodnie z art. 62 Ordynacji podatkowej.

Nieodpłatne ustanowienie służebności przesyłu nie powoduje powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., jako że umowa taka ze swej istoty nie posiada charakteru odpłatnego.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za zobowiązania podatkowe powstaje, gdy spółka zaprzestaje regulacji wymagalnych zobowiązań i nie zgłasza upadłości, niezależnie od liczby wierzycieli.

Nieruchomości należące do przedsiębiorcy mogą być uznane za zajęte na działalność gospodarczą, a zabytkowy charakter nieruchomości nie wyklucza takiego zajęcia, co skutkuje opodatkowaniem według stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej.

Opodatkowanie nieruchomości należącej do przedsiębiorcy według stawek właściwych dla działalności gospodarczej wymaga nie tylko posiadania nieruchomości, ale także faktycznego lub potencjalnego jej wykorzystania gospodarczo, co wynika z przepisów oraz orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Zaprzestanie działalności nie wyklucza związku, gdy zachowane są inne elementy tego związania.

Świadczenia na rzecz zakwaterowania i transportu pracowników delegowanych przez pracodawcę nie stanowią przychodu pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Sąd uznaje, że są one ponoszone wyłącznie w interesie pracodawcy i nie powodują obowiązku podatkowego.