NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przy umorzeniu należności publicznoprawnych należy dokładnie rozważyć zarówno ważny interes zobowiązanego, jak i interes publiczny, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności faktycznych, takich jak stan psychiczny zobowiązanego.

Bezczynność administracji w zakresie udostępniania informacji publicznej nie zachodzi, gdy organ udzielił odpowiedzi zgodnych z zakresem wniosku. Wadliwe konstrukcje skargi kasacyjnej nie mogą wpływać na uznanie zarzutów braku pełności informacji za skuteczne.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez WIOŚ na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest aktem sygnalizacyjnym, wystarczająco uzasadnionym ustaleniami kontroli, które nie wymaga pełnej sądowniczej weryfikacji zgodności faktycznej.

Skreślenie doktoranta z listy doktorantów z powodu nieuzyskania stopnia doktora w przedłużonym okresie studiów doktoranckich jest zgodne z prawem i nie narusza reguł postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego.

Jeżeli właściwy organ krajowy stwierdzi, że wynikające z przepisów prawa krajowego, stanowiących transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (art. 7-9), przesłanki zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej nie zostały zrealizowane, to jego obowiązkiem jest rozpatrzenie z urzędu

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje zakaz wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego pod nazwą "mleko modyfikowane", jako naruszającego przepisy unijne i krajowe o jakości handlowej. Nazwa ta wprowadza w błąd co do składu, istotnie naruszając interesy konsumentów.

Zastosowanie oznaczenia "mleko" dla produktu z domieszką tłuszczów roślinnych nie spełnia wymogów jakości handlowej i może wprowadzać konsumenta w błąd, co uzasadnia zakaz wprowadzenia do obrotu tak zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego.

Nazwa środka spożywczego, która może wprowadzać konsumentów w błąd co do jego rzeczywistego charakteru, narusza prawo unijne dotyczące oznakowania. Użycie pojęcia "mleko" w odniesieniu do produktów zawierających oleje roślinne jest sprzeczne z wymogami określonymi w rozporządzeniu nr 1308/2013.

Stwierdzenie nieważności uchwały zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie prowadzi do przywrócenia poprzedniego planu obowiązującego na obszarze objętym nowym planem; powoduje ono powstanie luki planistycznej. Niezgodność z koncepcją Studium uwarunkowań stanowi podstawę nieważności decyzji.

NSA uchylił postanowienia WSA oraz organu odwoławczego, uznając, że przedłużenie terminu zwrotu VAT wymaga konkretnego uzasadnienia i wskazania czynności weryfikacyjnych w sprawie VAT-7 za wrzesień 2019 r. Nieprzedstawienie takich przesłanek przez organy stanowi naruszenie prawa.

Faktury VAT od M. sp. z o.o., nie dokumentując rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie uprawniają do obniżenia podatku. Świadome ich zgłoszenie przez podatnika wyklucza jego dobrą wiarę, uzasadniając dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Zapłata zaległości podatkowych w toku prowadzonego postępowania o umorzenie zaległości nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym i nie uzasadnia jego umorzenia. Organ zobowiązany jest do merytorycznego rozpoznania wniosku o ulgę podatkową, niezależnie od wykonania zobowiązania między wszczęciem a zakończeniem postępowania.

Przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego muszą uwzględniać pełny zakres opieki osobistej, jeśli w rzeczywistości uniemożliwia ona podjęcie pracy zawodowej, nawet gdy opiekun nie zamieszkuje z osobą niepełnosprawną.

Sąd kasacyjny uznaje, że skarga dotycząca naruszenia przepisów o warunkach zabudowy jako nieuzasadniona, podtrzymując wyrok sądu niższej instancji oraz odrzucając zarzuty proceduralne związane z ujęciem pełnomocnictwa.

Decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, mimo oczywistego naruszenia przepisu prawa, nie wywołała skutków niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. W związku z tym, stwierdzenie jej nieważności było nieuzasadnione.

Zajęcie gruntu na potrzeby działalności gospodarczej, w tym górniczej, musi być rzeczywiste i obiektywnie weryfikowalne, nie zaś oparte jedynie na formalnym posiadaniu koncesji. Rzeczywiste wykorzystanie terenów związanych z działalnością wydobywczą uzasadnia ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Wniosek dotyczący informacji publicznej, wymagającej znaczącego przetworzenia, może być odrzucony, jeśli wnioskodawca nie wykaże szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu takiej informacji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w przedmiocie umorzenia należności z tytułu grzywien, wskazując, że brak jest przesłanek do stwierdzenia błędnej wykładni prawa przez sąd pierwszej instancji oraz że brak jest usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.

Zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania do rozliczeń podatkowych za 2016 r. narusza zasadę niedziałania prawa wstecz, gdyż zmienia reguły obowiązujące w trakcie roku podatkowego, a zaskarżona decyzja miała charakter deklaratoryjny i nie przerwała biegu przedawnienia.

Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego osób bez odpowiednich uprawnień oraz pojazdem niezgodnym z wymogami ustawy o transporcie drogowym jest prawnie uzasadnione. Skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT wymaga wykazania konkretnych przesłanek i czynności weryfikacyjnych przez organ, przy poszanowaniu zasady proporcjonalności i dokonania częściowego zwrotu przy niekwestionowanej części nadwyżki.

NSA orzekł, że brak rozstrzygnięcia o kosztach w orzeczeniu kolegium uniemożliwia wniesienie sprzeciwu do sądu powszechnego. Koszty postępowania muszą być rozstrzygnięte na podstawie art. 79 ust. 6 u.g.n., co stanowi integralną część orzeczenia aktualizacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przedłużenie terminu zwrotu VAT wymaga dokładnego wskazania przez organy podatkowe okoliczności uzasadniających przedłużenie oraz szczegółowego przedstawienia czynności weryfikacyjnych. Uchybienie tym wymogom stanowi podstawę do uchylenia decyzji organu odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut kasacyjny dotyczący braku zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. za bezpodstawny. Ustalono, że naruszenie polegające na umieszczeniu reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia nie było znikome i wymagało nałożenia kary pieniężnej.