Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych w kontekście oszustwa karuzelowego, uznając działania organu podatkowego za zgodne z prawem. Zarzuty dotyczące przedawnienia oraz pozorności wszczęcia postępowania karnego skarbowego nie znajdują podstaw prawnoprzedmiotowych.

Zaskarżenie decyzji organu podatkowego było niezasadne, ponieważ wszczęcie związanych z tym postępowania karnego skarbowego skutecznie zawiesiło bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, co skutkuje niemożnością odliczenia podatku naliczonego z fałszywych faktur.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że decyzja Prezydenta Miasta Kielce dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, w postaci rażącego naruszenia art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Produkt kosmetyczny zawierający 70% alkoholu etylowego, deklarujący działanie antybakteryjne, kwalifikuje się jako produkt biobójczy, co wymaga uzyskania stosownego pozwolenia zgodnie z Rozporządzeniem 528/2012. Brak takiego pozwolenia skutkuje koniecznością wycofania produktu z obrotu. Skarga kasacyjna odrzucona.

Nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest zgodne z prawem, gdy organy administracyjne prawidłowo oceniły materiał dowodowy i zastosowały adekwatne przepisy ustawy o drogach publicznych.

NSA uchyla wyrok WSA i decyzje organów, uznając naruszenie art. 235¹ k.p. poprzez niewystarczającą ocenę materiału dowodowego dotyczącego choroby zawodowej, wskazując na konieczność uzupełnienia dokumentacji przy pomocy specjalistycznych jednostek orzeczniczych.

Nieprawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku naruszające art. 141 § 4 p.p.s.a. skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.

Oddalenie przez sąd administracyjny skargi na decyzję ostateczną wyłącza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji w zakresie objętym prawomocnym rozstrzygnięciem sądu, z wyjątkiem przypadku, gdy żądanie oparto na przesłance określonej w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Odbiorcą należności w rozumieniu art. 21 ust. 3 pkt 4 u.p.d.o.p. jest podmiot będący rzeczywistym właścicielem (beneficial owner) świadczenia. Zwolnienie z podatku u źródła możliwe jest tylko gdy podatnik wykazuje status beneficial owner.

Sąd oddala skargę kasacyjną, podtrzymując nałożenie kary pieniężnej na spółkę za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu odpadów komunalnych, uznając, że obowiązki te należycie na skarżącej ciążyły, a ich niewykonanie nie wynikało z okoliczności niezależnych.

Status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie przysługuje nabywcy roszczeń dekretowych, w postępowaniu komunalizacyjnym dotyczącym nieruchomości dekretowej oraz w postępowaniach nadzwyczajnych, prowadzonych w odniesieniu do ostatecznej decyzji komunalizacyjnej dotyczącej nieruchomości dekretowej.

Posiadanie obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez cudzoziemca wyklucza zastosowanie przepisów ustawy o cudzoziemcach, uzasadniając odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z uwagi na oczywistą bezprzedmiotowość.

Decyzja organów odmawiająca udzielenia ochrony międzynarodowej oraz wyrok WSA, podtrzymujący tę decyzję, były prawidłowe ze względu na zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, wynikające z materiałów niejawnych, co uzasadniało brak naruszenia procedur prawnych przez organy oraz sądy w ramach dostępnych środków prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność organu w rozpatrywaniu wniosków o pobyt czasowy cudzoziemców sprzed 30 czerwca 2024 r. nie była usprawiedliwiona specustawą. Wyrok sądu I instancji pozostaje w mocy, oddalając skargę kasacyjną Wojewody Pomorskiego.

W orzecznictwie dyscyplinarnym administracyjnym sądownictwie administracyjnym selekcja i wymiar kary dyscyplinarnej jest domeną organów, pod warunkiem zastosowania odpowiednich dyrektyw wynikających z ustawy i zgodności z powagą służby oraz stopniem naruszenia norm etycznych.

Organ administracyjny ma obowiązek umożliwić stronie wgląd w akta sprawy oraz jej kopiowanie, ale nie jest zobowiązany do ich sporządzania i przesyłania, chyba że spełnione są wymogi techniczne i organizacyjne.

Odmowa zakwalifikowania wnioskodawcy do udzielenia pomocy mieszkaniowej przez Zarząd Dzielnicy m.st. Warszawy była legalna, gdyż organ prawidłowo stwierdził niespełnienie przez skarżącego warunków określonych w uchwale dotyczącej wynajmowania lokali.

Odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest uzasadniona, gdy wnioskodawca nie posiada interesu prawnego przysługującego stronie, co weryfikuje się na podstawie dostępnych dokumentów, a jego brak jest oczywisty.

W przypadku przedłużenia terminu udzielenia informacji publicznej zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany nie jest bezczynny, jeżeli przed upływem tego terminu wniosek został rozpatrzony i informacja udostępniona.

Rada miejska nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeśli podane przez pracodawcę przyczyny, niezwiązane z wykonywaniem mandatu, są uzasadnione. Decyzja rady o wyrażeniu zgody nie rozstrzyga o zasadności wypowiedzenia, którą ocenia sąd pracy.

Imiona i nazwiska pracowników NIK, którzy wykonują zadania związane z edukacją i pracą z małoletnimi, mogą stanowić informację publiczną, jeśli mają wpływ na sferę publiczną, co obliguje do jej udostępnienia.

Informacje o wynagrodzeniu kontrolera NIK są informacją publiczną, niepodlegającą ograniczeniom prywatności. Sąd uchyla wyrok pierwszej instancji, kierując sprawę do ponownego rozpoznania, celem oceny przetworzonego charakteru informacji i interesu publicznego.

Skarga kasacyjna W. N. od wyroku WSA w Gdańsku ws. świadczenia pielęgnacyjnego oddalona. NSA uznał, że nie wykazano bezpośredniego związku rezygnacji z pracy z opieką nad matką, co uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Bezczynność Prezesa Rady Ministrów nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a postępowanie sądowe dotyczące zobowiązania do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej podlega umorzeniu.