NSA stwierdził, że C. Sp. z o.o. naruszyła przepisy o drogach publicznych, zajmując pas drogowy bez zezwolenia. Zgromadzone dowody potwierdziły zasadność kary. Skarga kasacyjna była niezasadna, a wyrok WSA w mocy.

W sytuacji bezprawnego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklam, decyzja administracyjna utrzymująca karę pieniężną jest zgodna z prawem, gdy ustalenia faktyczne opierają się na wystarczającym materiale dowodowym. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

Przy przekształceniu spółki z o.o. w akcyjną kosztem uzyskania przychodu pozostają historyczne wydatki na objęcie udziałów w spółce z o.o., a nie wartość bilansowa spółki z dnia przekształcenia.

Ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nie jest zasadne bez uprawdopodobnienia spełnienia wszystkich przesłanek transportu międzynarodowego, co uniemożliwia zastosowanie ulgi abolicyjnej.

Zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt podlegający karze zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Dowody zebrane przez organ administracyjny były wystarczające, a skargę kasacyjną uznano za nieuzasadnioną.

Przewóz regularny specjalny wymaga osobnego zezwolenia. Wykonywanie tego typu przewozu bez zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, a przepisy o transporcie wyłączają zastosowanie przepisów k.p.a. dotyczących odstąpienia od kary.

Jeżeli operat szacunkowy nie jest właściwie uzasadniony pod względem wyboru metod wyceny, decyzja ustalająca jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości może być podważona, ale tylko wtedy, gdy wykazane zostanie, iż błędne stosowanie tych metod miałoby wpływ na wynik wyceny.

W obecności dostatecznych dowodów, takich jak protokoły kontroli i dokumentacja fotograficzna, brak specjalistycznych dokumentów geodezyjnych nie uniemożliwia ustalenia naruszenia pasa drogowego, za które organ uprawniony może nałożyć karę pieniężną.

Zarządzenia pokontrolne PWIOŚ są legalnym środkiem administracyjnym do egzekwowania zgodności działalności z prawem ochrony środowiska, nawet przy braku precyzyjnych norm emisyjnych zapachowych, a pełna regularność kontroli szczelności F-gazów wynika z przepisów unijnych i krajowych.

Refundacja wywozowa mięsa przyznana na mocy wniosku WPR1 nie przysługuje, jeżeli nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie jego wspólnotowego pochodzenia, co wyklucza przyznanie jej na podstawie przepisów rozporządzenia unijnego.

Dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalane na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy słusznie przyjął pomiary jako podstawę do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia norm hałasu. Skarga kasacyjna była nieuzasadniona.

Nieosiągnięcie przez podmiot poziomu recyklingu skutkuje nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 9x ustawy o utrzymaniu czystości, bez względu na domniemany wpływ siły wyższej; brak przesłanek do miarkowania kary.

Cofnięcie odwołania może być skuteczne jedynie wobec decyzji administracyjnej nieobarczonej wadą prawną lub naruszeniem interesu społecznego, zachodzącymi także w świetle stanu prawnego uwzględniającego nowe plany miejscowe.

Utrata statusu studenta przed dniem wydania decyzji o przyznaniu stypendium rektora skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w tej sprawie, ponieważ stypendium skierowane jest wyłącznie do osób posiadających status studenta.

Uchwała Rady Miejskiej Jasła w przedmiocie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym naruszała art. 25 ust. 2 u.s.g., gdyż rada nie wykazała związku decyzji z wykonywaniem mandatu, co stanowiło podstawę stwierdzenia nieważności uchwały.

Brak wykazania przez Ministra Edukacji i Nauki, że wnioskowane informacje mają charakter przetworzony oraz niedostateczna analiza szczególnej istotności interesu publicznego, uzasadniała uchylenie decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż organ administracyjny musi wykazać, że żądana informacja jest przetworzona oraz że jej udostępnienie nie leży w szczególnie istotnym interesie publicznym, decydując o odmowie spełnienia wniosku o informację publiczną.

Sąd utrzymuje stanowisko, iż przyznanie sumy pieniężnej za przewlekłość w załatwieniu sprawy pozostaje w uznaniu sądu i wymaga wykazania negatywnych przeżyć skarżącego. Wobec braku takich dowodów, skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Negatywna opinia organu opiniującego, wydana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, może uwzględniać aspekty ochrony środowiska wykraczające poza zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że dotyczą one zakresu przedmiotowego postępowania o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów.

NSA potwierdził zasadność nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione i oddalając ją. Uznano poprawność ocen dowodowych oraz uzasadnienia Sądu I instancji.

Wykonanie decyzji zabezpieczającej na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej nie wymaga ukończenia kontroli podatkowej i może nastąpić w toku postępowania podatkowego, jeśli istnieje obawa niewykonania zobowiązań podatkowych przez podatnika.

Protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy, który wiarygodnie stwierdza stan faktyczny z chwili kontroli, wystarczający do uznania skarżącego za przewoźnika odpowiedzialnego za naruszenia przepisów o transporcie drogowym.

NSA oddalił kasację dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na sprzedaż alkoholu, potwierdzając rażące naruszenie prawa przez brak zgody wszystkich współwłaścicieli.

Opodatkowanie usług jednostki kompleksowo świadczącej utrzymanie zieleni i czystości w gminie powinno stosować jednolitą stawkę VAT 8% wobec dominującego charakteru usługi, z wyłączeniem elementów pomocniczych.