Dla uznania przewozu pojazdem zarejestrowanym do licencji taksówkowej za przewóz taxi, konieczne jest odpowiednie oznaczenie i wyposażenie. Brak spełnienia tych wymogów skutkuje kwalifikacją przewozu jako okazjonalnego, niezależnie od wpisu do licencji.

Zanonimizowane uzasadnienia wyroków w sprawach o przestępstwa przeciwko wolności seksualnej mogą naruszać prawo do prywatności uczestników postępowań, co uzasadnia odmowę ich udostępnienia jako informacji publicznej.

Opieka nad osobą niepełnosprawną, aby uprawniać do świadczenia pielęgnacyjnego, musi rzeczywiście wykluczać możliwość podjęcia zatrudnienia; brak wykazania związku przyczynowego między biernością zawodową a opieką uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Dofinansowanie nie jest opodatkowaną VAT dotacją z bezpośrednim wpływem na cenę usług świadczonych przez spółkę, gdyż ma charakter kosztowy i służy pokryciu ogólnych wydatków projektu, a nie wpływa bezpośrednio na ich cenę, co nie spełnia wymogów art. 29a ust. 1 u.p.t.u.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne nie spełnia wymogów formalnych i zostaje oddalona; NSA podtrzymuje decyzję o odmowie umorzenia dokonując wiążącej interpretacji wymogów proceduralnych skargi.

Działania podatnika w zakresie handlu samochodami, choć zależne od organizacji zewnętrznej spółki, były rzeczywiste i nie pozbawiały go statusu podatnika VAT. Brak było podstaw do odmowy prawa do odliczenia podatku VAT oraz uznania wystawionych faktur za "puste".

Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu wniesienia odwołania było zasadne, gdyż uchybienie terminu nie wystąpiło w wyniku prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej w trybie zastępczym.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej z uwagi na brak formalnych przesłanek do podważenia postanowienia organu podatkowego oraz niedostateczną realizację wymogów formalnych skargi kasacyjnej.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego legalności otworów okiennych było przedwczesne z powodu niezastosowania przepisów prawa materialnego oraz braku wystarczającego uzasadnienia aktów administracyjnych, co narusza zasady postępowania administracyjnego zawarte w KPA.

Rozbudowa parkingu o nowe miejsca postojowe bez wymaganego pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną i podlega obowiązkowi rozbiórki. Organ nadzoru budowlanego nie może zezwolić na legitymizację rozbudowy, jeśli inwestor nie złoży wniosku o legalizację w określonym terminie.

Wykładnia art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dokonywana przez pryzmat celu świadczenia oraz dobra dziecka, wyklucza automatyzm w dzieleniu kwoty wsparcia na połowę w przypadku opieki naprzemiennej, jeżeli tylko jeden z małżonków złożył wniosek, a wypłata pełnej kwoty świadczenia jednemu z rodziców nastąpiła za ich zgodnym porozumieniem i służyła niezakłóconemu zaspokajaniu

Faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie dają podstaw do obniżenia należnego podatku VAT; instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego, które kończy się jego umorzeniem, nie skutkuje zawieszeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W sprawie dotyczącej odmowy wypłaty drugiej raty pomocy finansowej, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw, podtrzymuje wyrok sądu I instancji, wskazując na niestaranność w formułowaniu zarzutów skargi przez stronę skarżącą.

Art. 127b ust. 1a w zw. z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie uprawnia organów farmaceutycznych do nakładania kar pieniężnych za nieprzekazanie dokumentów w postępowaniu niekontrolnym, co skutkuje uchyleniem nałożonej kary.

Nieuzyskanie odpowiedniej licencji na prowadzenie działalności przewozu osób w ramach krajowego transportu drogowego uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, nawet jeśli przewóz wydaje się mieć charakter okazjonalny.

W sprawie o nr sygn. akt I FSK 1445/17, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, stwierdzając, że strony skarżącej nie wpłynęły istotne naruszenia proceduralne na wynik sprawy.

Solidarna odpowiedzialność członka zarządu za finansowe zaległości spółki, z tytułu nienależytego wykorzystania środków unijnych, istnieje jeśli nie wykazano właściwego zgłoszenia wniosku o upadłość w wymaganym czasie (art. 116 o.p.). NSA utrzymuje odpowiedzialność wobec niespełnienia przesłanek egzoneracyjnych.

Skarga kasacyjna dotycząca określenia kwoty zwrotu dofinansowania z unijnych środków została oddalona z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych i brak wykazania istotnego naruszenia przepisów prawa przez sąd pierwszej instancji.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz wyrok WSA były zgodne z prawem. Przewóz realizowany przez aplikację Uber nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, a argumenty skargi kasacyjnej nie przemawiały za zmianą tego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż decyzja organu administracji ustalająca kwotę do zwrotu z tytułu niekwalifikowalnych wydatków winna opierać się na uprzednio dokonanej rzetelnej weryfikacji kwalifikowalności planowanych wydatków, zachowując zasady dobrej administracji oraz uzasadnionych oczekiwań beneficjenta.

Dokumenty dotyczące zewnętrznych działań organu, powiązań interpersonalnych oraz realizacji zadań publicznych, mieszczą się w zakresie informacji publicznej, co uzasadnia obowiązek ich udostępnienia przez podmioty publiczne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że w okresie nieobsadzenia organu i jego reorganizacji, termin do wykonania wyroku WSA nie rozpoczął biegu. Krajowej Radzie Bibliotecznej nie można zarzucić bezczynności w realizacji zobowiązania wynikającego z wyroku.

Czas dojazdu wraz z przesiadkami uwzględniony w art. 93 ust. 1 i art. 88 ust. 4 ustawy o Policji nie może przekraczać dwóch godzin w obie strony. Brak zasadności roszczenia o zwrot kosztów dojazdu, gdy czas ten przekracza określony limit.

Bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowi przesłankę do uznania naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p, nawet jeśli organ podejmuje czynności niezgodne z prawem, mające na celu przedłużenie terminu załatwienia sprawy.