Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczącej kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, wskazując na prawidłowość ustaleń faktycznych i procedur organu, co uzasadnia nałożenie kary.

Sąd właściwy w sprawie egzekucyjnej nie jest uprawniony do badania zasadności i ważności decyzji będącej podstawą egzekucji, o ile decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W takiej sytuacji egzekucji podlegają decyzje prawomocne i wykonalne.

W przypadku istnienia prawomocnej decyzji o rozbiórce obiektu, odmowa wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego jest uzasadniona, gdyż nie można dopuścić do równoczesnej obecności kontradyktoryjnych decyzji administracyjnych.

W przypadku sporu dotyczącego uznania unieważnienia zgłoszeń celnych właściwe jest dokonanie oceny dowodów przedstawionych przez zobowiązanego; wystarczającym potwierdzeniem wywozu są dokumenty potwierdzające faktyczne opuszczenie przez towar obszaru celnego UE, co winno być udokumentowane zgodnie z przepisami prawa celnego.

Ocena projektu przeprowadzona przez organ administracyjny w sposób naruszający zasady przejrzystości i rzetelności, prowadzący do istotnego wpływu na wynik oceny, jest podstawą do uchylenia decyzji Sądu I instancji oraz zwrotu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracyjny.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop należny funkcjonariuszom Straży Granicznej zwolnionym przed 6 listopada 2018 r. powinien być ustalany zgodnie z art. 119a ustawy o Straży Granicznej, tj. w wysokości 1/21 miesięcznego uposażenia, co zapewnia zgodność z Konstytucją RP.

Brak podstaw do uznania postępowania za bezprzedmiotowe uzasadniał uchylenie decyzji Prezesa UODO o umorzeniu postępowania. Organ powinien umożliwić stronie sprecyzowanie żądań, co wykluczało uznanie bezprzedmiotowości.

Importowane elementy felg, tj. obręcze i tarcze, podlegają klasyfikacji do kodu TARIC 8708 70 99 80, jako przygotowane do montażu felgi stalowe, i obciążone są cłem antydumpingowym. Złożoność montażu nie wpływa na klasyfikację, jeśli brak dalszej obróbki części.

Reguła 2(a) ORINS nie wyłącza klasyfikacji taryfowej do kodu TARIC 8708 70 99 80 towarów, które w całości składają się z elementów gotowych do montażu, niezależnie od złożoności metody montażu, o ile nie podlegają dalszej obróbce.

Postanowienie potwierdza, że klasyfikacja taryfowa towarów może się opierać na założeniu, iż przed dalszym montażem nie doszło do istotnej obróbki, a rozbieżności w tłumaczeniach językowych nie mogą stanowić podstawy skargi, gdy wersje autentyczne wskazują na brak ograniczenia do prostoty montażu.

Dopuszczalne jest nałożenie kary na przedsiębiorcę za naruszenie ustawy o transporcie drogowym, jeśli działania wykazane w protokole kontroli wskazują na brak zgłoszenia pojazdu do licencji i brak odpowiednich dokumentów przy przewozie pasażerów.

Ocena prawidłowości ustalenia spadku obrotów gospodarczych na potrzeby dofinansowania z FGŚP oparta na deklaracjach VAT oraz całkowitej wartości sprzedaży, w tym aktywów trwałych, jest zgodna z ustawą COVID-19. Dane z KAS są wystarczające i wiarygodne, a usunięcie zgłoszonej pomocy jest zasadne przy niespełnieniu kryteriów ustawy.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej możliwe jest tylko w przypadku rażącego naruszenia prawa, którego skutki są nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności; przy braku takich przesłanek skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że organ miał prawo żądać zwrotu nienależnie wypłaconych płatności, gdy beneficjent mógł zgodnie z zasadą należytej staranności wykryć błąd, nawet jeśli rozpoczęcie postępowania przerwało bieg przedawnienia.

Decyzja organu pierwszej instancji dotycząca odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia była obarczona wadami proceduralnymi, które uzasadniały jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sam protest społeczny oraz niepoparte dowodami zagrożenia dla środowiska nie mogły uzasadniać odmowy wydania decyzji środowiskowej.

Kara pieniężna za przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych jest zasadna, gdy stan faktyczny ustalony przez organy nie został skutecznie podważony dowodami podmiotu karanego.

Bezczynność Wojewody Pomorskiego w rozpoznaniu wniosku o pobyt czasowy nie była rażącym naruszeniem prawa z uwagi na przepisy zawieszające bieg terminów, jednak zebrane okoliczności nie usprawiedliwiały dalszej zwłoki po ich uchyleniu.

Decyzje Rzecznika Praw Pacjenta uznawane są za ostateczne z momentem wydania, co obliguje do ich natychmiastowego wykonania, niezależnie od postępowań sądowych. Niewykonanie wymagań decyzji o ochronie zbiorowych praw pacjentów skutkuje administracyjną karą pieniężną.

Wpłaty na Fundusz Promocji Mięsa Wołowego nie są daniną publiczną w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. Interpretacje indywidualne, dotyczące przepisów o tych wpłatach, nie mogą być wydawane na gruncie Prawa przedsiębiorców, a odmowa wszczęcia postępowania uniemożliwia milczące załatwienie sprawy.

W przypadku czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, takich jak nadbudowa budynku, niezbędne jest przedstawienie zgody współużytkowników wieczystych. Brak tej zgody uniemożliwia wykazanie pełnych praw do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., lokalizacja farm fotowoltaicznych, niezależnie od mocy, nie wymaga spełnienia zasad dobrego sąsiedztwa i zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Przepisy te nie znajdują zastosowania wobec instalacji odnawialnego źródła energii, zgodnie z definicją w u.o.z.e.

Brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną skutkuje odmową świadczenia pielęgnacyjnego; decyzje organów administracyjnych i sądu I instancji były zgodne z prawem.

Nabycie prawa użytkowania przez stowarzyszenie ogrodowe na podstawie ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych jest możliwe jedynie na nieruchomościach stanowiących wyłączną własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a nie ich współwłasność z osobami fizycznymi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że wyrok TSUE z 2025 r. nie uzasadnia wznowienia postępowania, gdyż nie wpływa na treść wyroku NSA; zaskarżającej nie pozbawiono możliwości efektywnej obrony w orzeczonych karach administracyjnych, a dostępny materiał dowodowy był wystarczający.