W postępowaniu dotyczącym przejścia nieruchomości na własność publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r. ciężar dowodu spełnienia przesłanek art. 73 ustawy z 1998 r. spoczywa na wnioskodawcy, który musi wykazać, że nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną oraz pozostawała we władaniu instytucji publicznej z zastosowaniem różnorodnych dowodów dozwolonych prawem.

Postępowanie o wzrost uposażenia policjanta po jego zwolnieniu ze służby staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, gdyż prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem aktywnej służby, co wyłączą materialnoprawne podstawy do jego kontynuacji.

Lokale wynajmowane w budynkach mieszkalnych na rzecz podmiotów gospodarczych do najmu krótkoterminowego są opodatkowane stawką dla nieruchomości zajętych na działalność gospodarczą, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zwolnienie żołnierza z terytorialnej służby wojskowej winno być dokonane w formie decyzji administracyjnej, od której przysługuje odwołanie, zgodnie z przepisami ustawy o obronie Ojczyzny i Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarga kasacyjna M. [...] S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie dotyczące przewlekłości postępowania egzekucyjnego została oddalona, gdyż nie wykazano, że oczekiwanie organu odwoławczego spowodowało przewlekłość. Zarzuty formułowane wewnętrznie sprzecznie uznano za niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że Centralna Komisja Lekarska nie może rozszerzać zakresu rozstrzygnięcia poza zaskarżony przez skarżącą zakres, w ramach postępowania odwoławczego w administracyjnym toku instancji.

Przy wypowiedzeniu stosunku służbowego przez żołnierza zawodowego, wycofanie jest możliwe tylko za zgodą organu wojskowego, a sądy administracyjne nie są uprawnione do badania motywów podjęcia decyzji o wypowiedzeniu ani okoliczności ewentualnych wad oświadczenia woli, takich jak groźba.

Odmawia się przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli opieka nad osobą niepełnosprawną nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia, a związek przyczynowy między niepodejmowaniem pracy a opieką nie jest oczywisty i bezpośredni. Skarga kasacyjna, jako niezasadna, podlega oddaleniu.

Podmiot prowadzący zakład pracy chronionej uprawniony do zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. musi spełniać określone prawem wskaźniki zatrudnienia oraz skutecznie zgłosić przedmioty opodatkowania wojewodzie. Niespełnienie tych warunków skutkuje brakiem możliwości zastosowania zwolnienia.

Zwolnienia z podatku od nieruchomości, przewidziane dla zakładów pracy chronionej na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., wymagają ścisłego spełnienia przesłanek formalnych, w tym zgłoszenia przedmiotów wojewodzie i posiadania decyzji potwierdzającej spełnienie szczegółowych warunków zatrudnienia.

NSA potwierdza możliwość stosowania art. 154 KPA do uchylania ostatecznych decyzji administracyjnych, niezależnie od ich charakteru, jeżeli takie działanie nie prowadzi do naruszenia prawa, uwzględniając przy tym nowe orzecznictwo sądowe dotyczące wykładni przepisów o ekwiwalencie.

NSA uznał, że WSA dokonał wadliwej oceny stanu faktycznego w kontekście podatku od nieruchomości, zakwestionował skuteczność jego uzasadnienia oraz ustalił konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez WSA z uwzględnieniem nowych przesłanek prawnych.

Doręczenie decyzji administracyjnej za pomocą paczki pocztowej jest nieskuteczne; organy mają obowiązek stosować przesyłki listowe zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Takie doręczenie nie wywołuje skutku prawnego związanego z powstaniem zobowiązania podatkowego.

W razie oczekiwania na wznowienie postępowania administracyjnego z urzędu, brak jest podstaw do zarzutu bezczynności organu, gdy wnioskodawca nie składa formalnego wniosku; czynności weryfikacyjne organu nie obligują do wydania postanowienia o odmowie wznowienia.

NSA oddala skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, uznając, że skarga nie spełnia wymogów precyzyjnego określenia podstaw prawnych zarzutów, co uniemożliwia jej uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z uwagi na niejednoznaczność uzasadnienia ustalającego faktyczne podstawy i prawne umocowanie rozstrzygnięcia, które nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA ponownie rozpatrzy skargę na bezczynność z uwzględnieniem wskazań NSA.

NSA uznał uzasadnienie wyroku WSA za niewystarczające i niezgodne z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a., uchyla zaskarżony wyrok i nakazuje ponowne zbadanie sprawy z uwzględnieniem prawidłowości ustaleń faktycznych oraz wykładni wynikającej z orzecznictwa TSUE i NSA.

Zarządzenie poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest legalne i wymagalne, gdy brak formalnych przeciwwskazań medycznych. Skarga kasacyjna zarzucająca naruszenie prawa materialnego i proceduralnego bez przekonujących dowodów na rzecz swoich twierdzeń podlega oddaleniu.

NSA uznał, że egzekwowanie obowiązku szczepień ochronnych zgodnie z rozporządzeniem jest zgodne z prawem, nawet w przypadku braku indywidualnego kalendarza szczepień, o ile nie stwierdzono przeciwwskazań medycznych.

Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej za podstawę wznowienia postępowania mogą być uznane nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi, bez względu na świadomość strony co do ich istnienia.

Postępowanie upadłościowe wobec spółki pełni rolę egzekucji uniwersalnej. Zakończone bez zaspokojenia podatkowych zaległości, uznaje się za spełniającą przesłankę bezskuteczności egzekucji z art. 116 § 1 o.p., umożliwiając dochodzenie odpowiedzialności członka zarządu.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym powstaje ex lege i osoba zobowiązana ma obowiązek wykazania braku przeciwwskazań zdrowotnych do szczepienia, inaczej organy administracyjne są uprawnione do zastosowania odpowiednich środków egzekucyjnych.

Organ administracji publicznej, w przypadku ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego niezdolność strony do posiadania broni, zobowiązany jest do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną, bez możliwości podważenia wniosków medycznych w ramach własnej oceny administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie zaszły okoliczności przedawnienia roszczenia w stosunku do decyzji o zwrocie nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych, a zarzuty proceduralne i materialne były bezzasadne. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.