Uzyskanie świadectwa kierowcy jest obowiązkiem przewoźnika, który zatrudnia kierowcę z państwa trzeciego w ramach międzynarodowego przewozu drogowego. Brak takiego świadectwa skutkuje odpowiedzialnością przewoźnika za naruszenie przepisów transportowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i utrzymał wyrok WSA, podkreślając obowiązek organu wyczerpującego ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego w kontekście polskiej rezydencji podatkowej na podstawie art. 122 O.p. i Konwencji UPO.

Naczelny Sąd Administracyjny, w sytuacji braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, oddala ją, uznając za zgodne z prawem zarządzenie pokontrolne wydańe przez organ ochrony środowiska, przewidujące usunięcie stwierdzonych naruszeń poprzez zaprzestanie nielegalnego wprowadzania ścieków bytowych.

Obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc składowania odpadów trwa do zakończenia procesu rekultywacji składowiska, niezależnie od ustania przyjmowania odpadów, a każda interpretacja ograniczająca ten obowiązek do fazy przyjmowania odpadów jest błędna.

Umowa o pracę i związane z nią dokumenty dotyczące osoby zatrudnionej na stanowisku niewiążącym się z pełnieniem funkcji publicznej nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego przez kierowcę bez ważnego świadectwa kierowcy, potwierdzając wymóg posiadania takiego świadectwa przez kierowcę pozostającego w dyspozycji przewoźnika polskiego.

Obowiązek zgłaszania informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych jest fundamentalny dla zabezpieczenia interesów społecznych oraz międzynarodowych zobowiązań RP. Naruszenie tego obowiązku nie spełnia przesłanek znikomości wagi naruszenia i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Diety sołtysów mogą być przedmiotem regulacji gminnej w zakresie zarówno zasad przysługiwania, jak i procedur wypłaty, w tym terminu i wzoru oświadczenia, co nie narusza art. 37b ust. 1 u.s.g., a uchwała w tej materii mieści się w kompetencjach rady gminy.

Małżonkowie, nawet przy istnieniu rozdzielności majątkowej, są prawnie zobowiązani do współuczestnictwa w zaspokojeniu potrzeb rodziny. Dochody współmałżonka należy uwzględniać przy ocenie „środków utrzymania”, chyba że strona przedstawi dowody na ich faktyczne odrębne gospodarowanie.

Odpowiedzialność administracyjna za usunięcie drzew bez zgłoszenia spoczywa na posiadaczu nieruchomości, niezależnie od działania podwykonawcy. Niedopełnienie obowiązków zgłoszeniowych rodzi odpowiedzialność karno-administracyjną właściciela, bez względu na świadomą zgodę lub brak nadzoru nad zleceniem.

Skarga J.M. na decyzję o zwolnieniu ze służby została prawidłowo odrzucona z powodu złożenia jej po terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Duplikat ZPO stanowi wystarczający dowód doręczenia decyzji, a próby jego obalenia bez przeciwdowodu są niewystarczające.

Zgodnie z art. 15zzzzzn(2) ustawy o COVID-19 organy administracyjne są obowiązane do zawiadomienia strony o uchybieniu terminowi administracyjnemu i umożliwienia jej złożenia wniosku o jego przywrócenie, jeżeli spadek orientacji terminu został stwierdzony w okresie obowiązującego stanu epidemii.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja Ministra Kultury w przedmiocie przywrócenia elewacji zabytkowej kamienicy do jak najlepszego stanu była legalna i mieściła się w granicach kompetencji organów ochrony konserwatorskiej w świetle ustawy o ochronie zabytków.

Zarzuty popełnienia przestępstwa przeciwko funkcjonariuszowi Policji usprawiedliwiają decyzję o jego zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, bez względu na wynik postępowania karnego.

Zmiana pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie może naruszać wiążącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wydający pozwolenia musi zapewnić zgodność warunków eksploatacji z uzgodnionymi uwarunkowaniami środowiskowymi.

Nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku rejestracji danych w CRBR, mimo braku znikomej wagi naruszenia, jest prawidłowe. Kara musi być proporcjonalna do naruszenia, by spełniać funkcje prewencyjne i represyjne, zgodnie z celem regulacji przeciwdziałającej praniu pieniędzy.

Kierowca realizujący międzynarodowe przewozy drogowe w dyspozycji polskiego przewoźnika musi posiadać ważne świadectwo kierowcy wydane na podstawie licencji wspólnotowej, mimo umów outsourcingowych z zagranicznymi przewoźnikami.

NSA uchylił część wyroku WSA, nakazując ponowne rozpoznanie sprawy, w szczególności co do zasad intertemporalności przepisów ustawy o odpadach, podtrzymując uchylenie pkt 1 zarządzenia pokontrolnego z powodu niewystarczającego uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, na mocy prawa wodnego z 1 stycznia 2018 r., przejęło obowiązek wypłaty odszkodowania za grunty przejęte przed grudniem 2017 r., nie będącym domyślnie obowiązkiem województwa samorządowego.

Określając warunki zabudowy, organy administracji muszą kierować się zasadą dobrego sąsiedztwa, analizując istniejącą zabudowę i jej parametry. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń istotnych przepisów prawa materialnego ani proceduralnego, co skutkuje oddaleniem skargi.

Złożenie planu miejscowego uchwalonego zgodnie z istniejącymi opracowaniami geologicznymi jest zgodne z wymogiem studium, a dokumentacja geologiczna jest pomocnicza przy określaniu warunków i możliwości zabudowy.

Na podstawie odrębnych regulacji prawnych dopuszczalne jest nałożenie dwóch niezależnych kar pieniężnych za różne naruszenia ujawnione w czasie jednej kontroli drogowej, przy uwzględnieniu, że dotyczą one odmiennych reżimów regulacyjnych określonych ustawą o transporcie drogowym i ustawą ADR.

Wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawach nadzoru budowlanego, przewidzianych w art. 53a i 72a Prawa budowlanego, następuje wyłącznie z urzędu, a nie na wniosek osoby powołującej się na własny interes prawny.

Na przewoźniku wykonującym międzynarodowy transport drogowy spoczywa obowiązek zapewnienia, by każdy kierowca posiadał ważne świadectwo kierowcy wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego siedziby przewoźnika. Naruszenie tego obowiązku stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej.