Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej przyznania dodatku funkcyjnego funkcjonariuszowi nie może opierać się wyłącznie na zarzucie rzekomego rażącego naruszenia prawa, bez wykazania przekroczenia granic uznania administracyjnego.

NSA potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia WSA, uznając, że decyzje Komendanta Głównego Policji zostały wydane z naruszeniem procedur, nie uzasadniając rażącego naruszenia prawa. Wnioski WSA okazały się zgodne z obowiązującymi przepisami prawa administracyjnego.

Nie stwierdza się rażącego naruszenia prawa w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, gdy decyzja ta mieści się w granicach uznania administracyjnego. Wzruszenie decyzji w trybie nadzorczym bez wykazania kwalifikowanych wad prawnych jest niedopuszczalne.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego była niezasadna, gdyż nie istniało postępowanie o ustalenie odszkodowania, co wykluczało zarzut przewlekłości.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, ponieważ w zakresie wniosku o ustalenie odszkodowania ani bezczynność, ani przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego nie mogły wystąpić z uwagi na brak formalnego wniosku. Działanie organu administracji należy oceniać w oparciu o rzeczywisty przedmiot skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego pozostawał w rażącej bezczynności w niewykonaniu prawomocnego wyroku, co uzasadniało nałożenie grzywny i zasądzenie kosztów na rzecz skarżącego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania naruszenia art. 73 ustawy z 1998 roku przez Wojewodę Mazowieckiego w postępowaniu odszkodowawczym. Brak podstaw dla stwierdzenia przewlekłości lub bezczynności organu.

Stwierdzenie wypadku o którym mowa w art. 4 pkt 15 lit. c tiret pierwsze ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 2055 ze zm.) nie wymaga ustalenia, że doszło do niego w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia.

Decyzja administracyjna ustalająca zmienioną wysokość świadczenia wychowawczego oraz zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranych kwot uznana jest za prawidłową, jeśli spełnia wymogi określone w art. 25 i 27 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. NSA potwierdza prawidłowość wykładni WSA w przedmiocie skontrolowanej decyzji.

Nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa, gdy decyzja o podwyższeniu dodatku mieści się w granicach uznania administracyjnego i nie wykazano oczywistej sprzeczności z normą prawną.

Pracownik powołany do terytorialnej służby wojskowej otrzymuje odprawę w wysokości połowy miesięcznego wynagrodzenia, zgodnie z zasadami dla ustalania ekwiwalentu za urlop, nie zaś według dokładnych przepisów ekwiwalentu urlopowego.

Stwierdzenie nieważności decyzji uznaniowej podwyższającej dodatek funkcyjny policjantowi wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa. Samo wadliwe uzasadnienie nie jest wystarczającą podstawą dla nieważności decyzji w postępowaniu nadzorczym.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Sieradzu pozostaje w bezczynności w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ zobligowany jest do pełnego rozpatrzenia wniosku w sposób zgodny z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji o podwyższeniu dodatku funkcyjnego nie stanowiły rażącego naruszenia prawa, co wykluczało możliwość stwierdzenia ich nieważności w trybie postępowania nadzwyczajnego (art. 156 k.p.a.).

Decyzja organu o podwyższeniu dodatku funkcyjnego nie stanowiła rażącego naruszenia prawa; w ramach uznania administracyjnego organ prawidłowo ocenił sytuację skarżącego, co nie uzasadniało stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o braku bezczynności Wojewody Mazowieckiego, z uwagi na nieistnienie wniosku o odszkodowanie dla nieruchomości, zgodnie z procedurą art. 73 ustawy z 1998 roku.

NSA stwierdził, iż nie doszło do bezczynności ani przewlekłości postępowania Wojewody Mazowieckiego w sprawie ws. odszkodowania, a skarga kasacyjna zmieniająca podstawowy zarzut nie mogła zostać uwzględniona. Oddalono skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podtrzymując wyrok WSA.

Oddalenie skargi kasacyjnej złożonej przez spółkę w kwestii przewlekłości postępowania odszkodowawczego, ze względu na brak potwierdzenia prowadzenia takiego postępowania przed wojewodą, wyklucza naruszenie przez organ administracyjny obowiązku rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

Oddalenie skargi kasacyjnej na bezczynność Wojewody Mazowieckiego było zasadne z uwagi na brak prawidłowo zidentyfikowanego przedmiotu postępowania w skardze, a prowadzenie postępowania przez Wojewodę nie było przewlekłe w sposób rażąco naruszający prawo.

Oddalenie skargi na przewlekłość i bezczynność postępowania uzasadnione jest brakiem formalnie złożonego wniosku o odszkodowanie, przez co nie można przypisać organowi bezczynności. Rozbieżność między żądaniem skargi a treścią wniosku z 2005 r. uniemożliwia uznanie naruszenia przez Wojewodę przepisów prawa.

NSA oddala skargę kasacyjną uznając, że brak wszczęcia postępowania odszkodowawczego czyni zarzuty przewlekłości i bezczynności Wojewody Mazowieckiego nieuzasadnionymi, gdyż wniosek dotyczył innej materii.

Odprawa pieniężna, o której mowa w art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, jest połową miesięcznej kwoty wynagrodzenia obliczonej według zasad ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, bez zastosowania współczynnika urlopowego.

Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczący podwyższenia dodatku funkcyjnego nie naruszył w sposób rażący prawa i mieścił się w granicach uznania administracyjnego.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ze względu na rażące naruszenie prawa wymaga oczywistego naruszenia przejrzystej normy prawnej; sama nieścisłość uzasadnienia nie wystarcza do takiego stwierdzenia.