Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej (CWKL) z dnia 23 czerwca 2022 r. naruszyło przepisy postępowania, dlatego zostaje uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, z obowiązkiem szczegółowej analizy wszystkich dowodów oraz opinii lekarskich w zakresie zdolności do służby wojskowej.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że skarga o wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 2 i 3 p.p.s.a. musi odnosić się do okoliczności faktycznych i środków dowodowych istniejących przed rozstrzygnięciem sprawy i dotyczących tej samej materii oraz stron.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przesłanki umorzenia opłaty produktowej z uwagi na pandemię COVID-19, nie zostały spełnione przez spółkę, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej. Uznaniowy charakter decyzji organów podatkowych pozostaje poza kontrolą sądową.

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wyklucza wymierzenie grzywny, jeśli brak działania nie nastąpił z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzja organu administracyjnego o odmowie udostępnienia informacji publicznej, powołującej się na tajemnicę przedsiębiorcy, musi zawierać szczegółowe uzasadnienie dotyczące wartości gospodarczej informacji oraz podjętych działań w celu ich ochrony. Brak takiego uzasadnienia skutkuje uchyleniem decyzji przez sąd administracyjny.

Art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, w połączeniu z art. 460 ust. 5, wymaga 10-letniego okresu zawodowej służby wojskowej bez doliczania okresu służby w innych formacjach dla uzyskania świadczenia przy samodzielnym wypowiedzeniu służby.

Postanowienie Sądu Rejonowego w C. z dnia 8 marca 2023 r., wywołując skutek jedynie inter partes, nie mogło skutkować zawieszeniem całego postępowania egzekucyjnego, obejmującego również innych wierzycieli. Skarga kasacyjna L. S.A. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Instalacja dodatkowych anten stanowiła nielegalną rozbudowę stacji bazowej, wymagającą pozwolenia na budowę. Skarga kasacyjna została oddalona po ocenie, że organ nadzoru budowlanego prawidłowo zastosował przepisy dotyczące samowoli budowlanej oraz obowiązków inwestora w procesie legalizacyjnym.

Przewlekłe zapalenie okołostawowe barku u W.O. zostało uznane za chorobę zawodową, której powstanie związane jest z wykonywaniem przez niego obowiązków pracowniczych w V.Sp. z o.o., mimo trudności w jednoznacznym określeniu intensywności obciążenia stawów.

Brak przesłanki eksploatacji w transporcie międzynarodowym czyni niezasadnym zastosowanie ulgi abolicyjnej oraz ograniczenia poboru zaliczek, w sprawie marynarzy pracujących na jednostkach o charakterze usługowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Prokurator Krajowy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednakże nie było to rażące naruszenie prawa, co uzasadnia brak obowiązku podjęcia dodatkowych działań przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozszerzona kontrola Okręgowego Inspektora Pracy w przedsiębiorstwie była legalna i zgodna z przepisami Konwencji MOP nr 81 oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, uzasadniając oddalenie zarzutów skargi kasacyjnej.

Sprzedaż nieruchomości obejmująca grunt i budowle trwale z nim związane podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych w zakresie nieobjętym podatkiem VAT, zgodnie z zasadami prawa cywilnego i ustawą o podatku PCC.

Nabycie mienia Skarbu Państwa przez gminę z mocy prawa na mocy ustawy o samorządzie terytorialnym wyłącza spełnienie przesłanek publicznego użytku, jeżeli dowody nie wykazują faktycznego wykonywania zadań publicznych; powództwo kasacyjne w tym zakresie bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją wystarczające podstawy do uznania choroby zawodowej w kontekście przesłanek temporalnych oraz dowodowych, skutkujące oddaleniem skargi kasacyjnej z uwagi na upływ okresu umożliwiającego rozpoznanie schorzenia jako zawodowego.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogu dostatecznej konkretyzacji podstaw kasacyjnych poprzez precyzyjne powiązanie z elementami stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest oczywiście bezzasadna i podlega oddaleniu.

Skarga kasacyjna, zarzucająca naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania przez umorzenie postępowania administracyjnego z mocy prawa po upływie 30 lat od decyzji wywłaszczeniowej, zostaje oddalona jako niezasadna. Nowelizacja k.p.a. wprowadzająca to umorzenie jest zgodna z Konstytucją RP.

W przypadku przekroczenia ustawowego terminu do wydania decyzji administracyjnej, organ ponosi odpowiedzialność za zwłokę, w tym w formie kary pieniężnej, o ile opóźnienie nie wynika z przyczyn niezależnych od organu. Brak zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. co do wezwania do uzupełnienia braków formalnych nie wpływa na bieg terminu.

Oddalenie skargi kasacyjnej. Orzeczona kara dyscyplinarna zwolnienia ze służby jest właściwa i współmierna do ciężaru popełnionego przewinienia, oraz stopnia zawinienia skarżącego, z uwzględnieniem charakteru służby wojskowej.

Art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej umożliwia wznowienie postępowania, gdy nowe okoliczności faktyczne lub dowody były nieznane organowi, niezależnie od ich znajomości przez stronę postępowania.

NSA oddala skargę kasacyjną, podtrzymując stanowisko, iż orzeczenie z 1956 r. weszło do obrotu prawnego poprzez doręczenie, a procedura stwierdzenia nieważności decyzji nie obejmuje odrębnego stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalający skargę na decyzję organu administracyjnego w przedmiocie zwrotu dotacji jest zgodny z prawem i prawidłowo oparty na materiale dowodowym nieuznawanym za niekompletny ani błędnie oceniony.

Wniosek o zwrot wywłaszczonych nieruchomości złożony po terminie, nawet przez jednego ze współwłaścicieli, nie uzasadnia wznowienia postępowania ani powzięcia pozytywnej decyzji administracyjnej. Decyzja umarzająca postępowanie została utrzymana.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły charakter potoku M. jako cieku naturalnego, co uzasadnia korzystanie z udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Odstąpienie od ustaleń organów nie jest zasadne, ponieważ spełniają one wymagania art. 16 i 22 ustawy Prawo wodne.