Posiadacz nieruchomości, na której magazynowane są odpady bez wymaganych zezwoleń, jest odpowiedzialny za ich usunięcie. Substancje mogą być kwalifikowane jako odpady na podstawie zachowania się właścicieli oraz potencjalnego zagrożenia dla środowiska.

Podział nieruchomości, który nie jest niezbędny do korzystania z budynku mieszkalnego, nie może naruszać ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; decyzje odmowne zatwierdzające podział są zgodne z art. 95 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Reburge z ulgi na złe długi po upływie dwulektniego terminu z art. 89a ust. 2 pkt 5 ustawy o VAT jest niedopuszczalne, chyba że opóźnienie spowodowane było przepisami krajowymi sprzecznymi z prawem unijnym, czego w niniejszej sprawie nie wykazano.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty kasacyjne za bezpodstawne, oddalił skargę kasacyjną B.K., potwierdzając prawidłowość decyzji odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, w związku z niespełnieniem przesłanek nabycia tego prawa przed 31 grudnia 2023 r.

Oddalenie skargi kasacyjnej wskutek braku spełnienia przesłanek do przyznania odszkodowania za nieruchomość, w szczególności utraty faktycznej możliwości władania nia przed 5 kwietnia 1958 r., zgodnie z art. 215 ust. 2 u.g.n.

Konieczność przeprowadzenia przez organ administracyjny postępowania wyjaśniającego dotyczącego posiadania i ustalenia granic nieruchomości objętej wnioskiem uwłaszczeniowym. Obowiązek ten spoczywa na organie, a nie na wnioskodawcy.

Skarga kasacyjna Polskiego Radia S.A. na wyrok WSA w sprawie przewlekłości postępowania jest bezzasadna. NSA potwierdza obowiązek waloryzacji odszkodowania przez spółki wymienione w art. 26 ust. 2 i 3 u.r.t., wskazując na konieczność przestrzegania terminów wynikających z K.p.a.

Przepisy ustawy zabużańskiej przyznają prawo do rekompensaty także osobom, które nie repatriowały się na obecne terytorium RP. Prawo to obejmuje właścicieli nieruchomości pozostawionych w wyniku wojny oraz ich spadkobierców, bez wymogu fizycznego przesiedlenia.

Zastosowanie trybu art. 155 k.p.a. nie może służyć ponownej weryfikacji decyzji ostatecznych jako surogat kolejnej instancji, lecz wymaga wykazania istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, co nie może być jedynie subiektywnym przekonaniem strony.

Bezczynność organu administracji publicznej może zostać uznana za rażące naruszenie prawa nawet w sytuacji wcześniejszego orzeczenia o bezczynności tego organu względem innej strony postępowania. Ostateczne rozstrzygnięcie o sankcji pieniężnej wymaga merytorycznej oceny stwierdzenia takiego naruszenia.

Decyzji RDOŚ, określającej środowiskowe uwarunkowania, nadano rygor natychmiastowej wykonalności w zgodzie z art. 108 k.p.a., uzasadniony bezpieczeństwem energetycznym kraju i interesem gospodarczym inwestora, gdyż wykonalność natychmiastowa nie stoi w sprzeczności z prawem do odwołania.

Decyzja o wstrzymaniu użytkowania instalacji do wytwarzania produktów przez mieszanie i konfekcjonowanie chemicznych półproduktów, wydana z uwagi na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, została uznana za zgodną z prawem i nie naruszającą przepisów materialnych ani proceduralnych.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie składowiska odpadów prowadzonego przez I. sp. z o.o. było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego oraz procesowego, a uchybienia wskazane przez organ w zarządzeniu były uzasadnione stanem faktycznym stwierdzonym podczas kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, skuteczne zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego wymaga nie tylko faktycznego zaniechania działalności rolniczej, ale także spełnienia formalnych wymogów, takich jak wykreślenie z ewidencji producentów rolnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę na czynność materialno-techniczną polegającą na aktualizacji danych ewidencyjnych gruntów i budynków za dopuszczalną, gdyż doszło do naruszenia przepisów regulujących tryb tej aktualizacji, co wpływa na uprawnienia stron.

Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, nawet pomimo złożenia wniosku o przywrócenie terminu, nie narusza zasad procedury administracyjnej i konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego postępowania.

Momentem stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci infrastruktury technicznej jest data uzyskania pozwolenia na jej użytkowanie. Trzyletni termin na wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej biegnie od tej daty. NSA oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość przyjętej wykładni przez WSA.

Prawo użytkowania nieruchomości przez ogrody działkowe nie może zostać nabyte w sytuacji istniejącego użytkowania wieczystego. Przepisy u.r.o.d. nie uzasadniają uchybienia prawom dotychczasowego użytkownika wieczystego.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A.A. zostaje oddalona jako bezzasadna. Niedopełnienie terminu do złożenia odwołania nie zostaje usprawiedliwione poprzez wskazywaną sytuację życiową skarżącego, gdyż postanowienia organu i sądu były zgodne z prawem.

Skarżący nie wykazał istnienia naruszenia przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Organy celne miały uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej, a opinia biegłego została uznana za wiarygodną i wystarczającą.

Zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie istnieje, gdy podstawowe postanowienie administracyjne pozostaje skuteczne i wiążące.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że naruszenie przez Ministra Rozwoju i Technologii procedury administracyjnej (art. 10 k.p.a.) nie wpłynęło na wynik sprawy i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oddalając skargę z uwagi na nieistotność uchybienia proceduralnego dla meritum.

Skarga kasacyjna G. E. N. Sp. z o.o. Sp. k. w Białymstoku została rozstrzygnięta przez NSA negatywnie – art. 155 k.p.a. nie uzasadnia zmiany decyzji ostatecznej w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej wobec nieprawidłowości zarzutów dotyczących wykładni i zastosowania przepisów unijnych.

Decyzja starosty żyrardowskiego o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów została prawidłowo unieważniona jako wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż właściwym organem do jej wydania był marszałek województwa.