W sprawie ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej sąd administracyjny bada wyłącznie, czy zachodziły przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., uwzględniając przepisy materialne określające zakres niezbędnego postępowania wyjaśniającego, lecz nie może przesądzać o meritum sprawy. Decyzja kasacyjna jest dopuszczalna, gdy istotne dla oceny umorzenia należności alimentacyjnych ustalenia dotyczące sytuacji dłużnika

Jeżeli żądane dane dotyczą przede wszystkim kontaktów, zgłoszeń i innych czynności podmiotów zewnętrznych w relacji z organem ochrony środowiska, a nie stanu elementów przyrodniczych lub działań administracyjnych podejmowanych dla ich ochrony, nie są informacją o środowisku i jego ochronie. W takim przypadku organ nie ma obowiązku wydania decyzji odmownej, lecz może poinformować wnioskodawcę pismem

Osoba będąca stroną postępowania administracyjnego, która nie wniosła skargi, lecz której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowoadministracyjnego, jest uczestnikiem postępowania na prawach strony z mocy art. 33 § 1 p.p.s.a. Pominięcie takiego uczestnika przez sąd, skutkujące niedoręczeniem mu pism i orzeczenia oraz uniemożliwieniem udziału w sprawie, stanowi pozbawienie możności obrony

Przebudowa drogi leśnej, która z mocy art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy o lasach nie jest drogą publiczną, nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wydanie dla takiego przedsięwzięcia decyzji środowiskowej z pominięciem zakazów ochrony przyrody, na podstawie wyjątku przewidzianego dla inwestycji celu publicznego, stanowi rażące naruszenie prawa

Do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenia określone w art. 194 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach stosuje się art. 189g § 1 k.p.a., jeżeli ustawa o odpadach nie ustanawia własnego terminu przedawnienia. Odesłanie z art. 202 tej ustawy do odpowiedniego stosowania działu III Ordynacji podatkowej nie obejmuje art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 26 ustawy o odpadach ustalenie, że podmiot wskazany w decyzji nie jest posiadaczem odpadów, nie uzasadnia umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jeżeli na nieruchomości nadal znajdują się odpady wymagające usunięcia. Organ powinien wówczas ustalić innego posiadacza odpadów zobowiązanego do wykonania obowiązku.

Zarzut kasacyjny oparty bezpośrednio na przepisach k.p.a. lub k.r.o., bez wskazania naruszonych przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów p.p.s.a. oraz bez wykazania ich związku z wynikiem sprawy, nie spełnia wymogów z art. 174 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. NSA, związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do uzupełniania lub rekonstruowania wadliwie określonych podstaw kasacyjnych

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 134 k.p.a. organ odwoławczy jest obowiązany stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, jeżeli wynika ono z materiału sprawy; nie może wówczas rozpoznać odwołania merytorycznie. Strona powołująca się na zachowanie terminu wskutek nadania pisma w placówce pocztowej musi wykazać datę jego nadania, a sam brak koperty lub dowodu nadania nie podważa

Pięcioletni termin określony w art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody ogranicza możliwość wszczęcia albo prowadzenia postępowania sankcyjnego przez organ pierwszej instancji; jego upływ po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie stanowi podstawy uchylenia decyzji w postępowaniu odwoławczym ani sądowoadministracyjnym. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może samodzielnie

Pięcioletni termin z art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody ogranicza możliwość wszczęcia lub kontynuowania postępowania sankcyjnego przez organ pierwszej instancji; jego upływ po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie uzasadnia umorzenia sprawy ani uchylenia decyzji. Zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych nie mogą być skutecznie oparte wyłącznie na art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a.

Uregulowanie w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej nie wyłącza stosowania art. 189f k.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie regulują samodzielnie odstąpienia od nałożenia kary lub udzielenia pouczenia. Pominięcie przez organ ustaleń i oceny przesłanek odstąpienia stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mogące istotnie

Samo uczestnictwo w procedurze powołania sędziego Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej po zmianach z 2017 r. nie stanowi samoistnej podstawy nieważności postępowania ani nie przesądza o braku cechy sądu ustanowionego ustawą. Zarzut taki wymaga wykazania konkretnych, realnych i zindywidualizowanych okoliczności podważających niezawisłość lub bezstronność sędziego. NSA jest związany precyzyjnie wskazanymi

Upływ terminu ważności legitymacji dokumentującej uzyskanie kwalifikacji instruktorskich nie stanowi sam przez się dowodu utraty tych kwalifikacji i nie uzasadnia stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego przyznającego dodatek instruktorski na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ jest obowiązany wykazać ustanie materialnoprawnej przesłanki prawa do dodatku oraz należycie uzasadnić istnienie

Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej z powodu jej przetworzonego charakteru wymaga przekonującego, konkretnego i weryfikowalnego wykazania w jej uzasadnieniu zakresu ponadstandardowych czynności oraz obciążenia zasobów podmiotu zobowiązanego. Braków tych nie może konwalidować argumentacja przedstawiona dopiero w odpowiedzi na skargę. Status wnioskodawcy w organach uczelni nie wyłącza

Przy rozstrzyganiu o udostępnieniu imion i nazwisk pracowników wykonawcy realizujących umowę z podmiotem publicznym sąd nie może automatycznie przenosić zasad jawności odnoszonych do kontrahenta publicznego na osoby wykonujące umowę. Uzasadnienie wyroku musi odrębnie i wyczerpująco wyjaśniać przesłanki wyłączenia ochrony prywatności z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz zawierać jednoznaczne wskazania dla

Prawo odmowy zeznań przysługujące świadkowi na podstawie ustawy o NIK nie zwalnia go z obowiązku osobistego stawiennictwa na prawidłowe wezwanie kontrolera. Uprzednia, także pisemna, deklaracja odmowy zeznań nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa i może skutkować karą pieniężną z art. 48 ust. 1 ustawy o NIK; obowiązku tego nie uchyla ani dostęp do informacji niejawnych, ani immunitet formalny

Nakaz z art. 58 ust. 2 lit. c RODO może być skierowany wyłącznie do podmiotu, co do którego organ nadzorczy ustalił, że jest administratorem danych w rozumieniu art. 4 pkt 7 RODO albo podmiotem je przetwarzającym. Nie wystarcza ogólne ustalenie, że podmiot leczniczy przetwarza dane pacjenta; konieczne jest wykazanie jego władztwa lub faktycznego przetwarzania danych objętych konkretnym żądaniem dostępu

Art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy nowelizującej z 14 czerwca 2020 r. przez „zasady ustalania ekwiwalentu” za niewykorzystany urlop rozumie normy kształtujące zakres prawa do urlopu i ekwiwalentu, a nie współczynnik służący obliczeniu wartości jednego dnia urlopu. Przepis ten nie nakazuje stosowania wyeliminowanego wyrokiem TK K 7/15 przelicznika 1/30 ani nie wyłącza zastosowania przelicznika 1/21.

Skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia art. 145 p.p.s.a. wymaga powiązania tego przepisu wynikowego z konkretnymi przepisami prawa materialnego lub procesowego naruszonymi przez organ albo wadliwie ocenionymi przez sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest skuteczny wyłącznie wtedy, gdy wadliwość uzasadnienia uniemożliwia kontrolę kasacyjną, a nie gdy stanowi jedynie

Nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest zasadne, jeżeli adresat prawidłowego wezwania bez obiektywnie usprawiedliwionej przyczyny nie wykonuje w terminie obowiązku procesowego. Organ nie ma obowiązku wykazywania, że uchybienie spowodowało rzeczywiste przedłużenie postępowania, a późniejsze wykonanie wezwania nie niweczy automatycznie podstawy wymierzenia

Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. jest dopuszczalna, gdy ponowny wniosek dotyczy sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, a zachodzi tożsamość podmiotowa, przedmiotowa i prawna oraz brak zmiany faktów istotnych dla normy materialnoprawnej. Okoliczności niemające znaczenia dla przesłanki „szczególnie uzasadnionego przypadku” z art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej nie wyłączają

W postępowaniu o zwolnienie żołnierza zawodowego na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie Ojczyzny ostateczna opinia służbowa z ogólną oceną dostateczną stanowi wystarczającą przesłankę faktyczną zastosowania tej podstawy. Organ zwalniający ani sąd administracyjny nie są uprawnieni do ponownego badania merytorycznej trafności opinii; kontrola sądowa ogranicza się do legalności decyzji uznaniowej

Wezwanie zobowiązanego do okazania uprzednio zajętych ruchomości albo wskazania miejsca ich przechowywania, wydane na podstawie art. 98 § 1b u.p.e.a., ma charakter materialno-techniczny i nie jest samodzielną czynnością egzekucyjną w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Termin do wniesienia skargi na zajęcie ruchomości biegnie od doręczenia dokumentu stanowiącego podstawę zajęcia, a nie od doręczenia

Art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. nie może być interpretowany jako nakaz stosowania, do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop przypadający przed 6 listopada 2018 r., współczynnika 1/30 wyeliminowanego wyrokiem TK K 7/15. Ekwiwalent należny byłemu policjantowi powinien zostać ustalony z uwzględnieniem skutków tego wyroku, według współczynnika 1/21, a uprzednia wypłata świadczenia nie wyłącza