Skarga kasacyjna A.B. została oddalona przez NSA, który orzekł brak naruszenia prawa w decyzji RDN, utrzymującej w mocy odmowę przyjęcia pracy doktorskiej A.B. Ocena uwzględniała szczegółową analizę formalną postępowania administracyjnego bez merytorycznej ingerencji w ocenę naukową.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ma właściwość w zakresie oceny legalności przetwarzania danych osobowych w sytuacji, gdy władze publiczne uzyskują dostęp do danych przy użyciu danych logowania pozostawionych na komputerze służbowym, co narusza przepisy RODO.

Organy administracji publicznej nie są zobowiązane do udzielania odpowiedzi wykraczających poza zakres informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., ani do prowadzenia oceny prawidłowości przepisów prawnych. Odpowiedzi udzielone w terminie 14 dni na wniosek o dostęp do informacji uznaje się za wystarczające, jeśli organ wyraża stanowisko w dostępnych granicach swoich kompetencji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w sposób właściwy odpowiadał na wniosek o dostęp do informacji publicznej, wykluczając bezczynność oraz uznając, że organ działał zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przy umorzeniu należności publicznoprawnych należy dokładnie rozważyć zarówno ważny interes zobowiązanego, jak i interes publiczny, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności faktycznych, takich jak stan psychiczny zobowiązanego.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez WIOŚ na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest aktem sygnalizacyjnym, wystarczająco uzasadnionym ustaleniami kontroli, które nie wymaga pełnej sądowniczej weryfikacji zgodności faktycznej.

Skreślenie doktoranta z listy doktorantów z powodu nieuzyskania stopnia doktora w przedłużonym okresie studiów doktoranckich jest zgodne z prawem i nie narusza reguł postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego.

Bezczynność administracji w zakresie udostępniania informacji publicznej nie zachodzi, gdy organ udzielił odpowiedzi zgodnych z zakresem wniosku. Wadliwe konstrukcje skargi kasacyjnej nie mogą wpływać na uznanie zarzutów braku pełności informacji za skuteczne.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na niedostateczną ocenę stanu faktycznego i dowodowego w związku z odmową przyznania pomocy mieszkaniowej.

Nieosiągnięcie zakładanego efektu ekologicznego oraz niedotrzymanie terminów realizacji działań w programach ochrony powietrza uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, której wysokość winna uwzględniać stopień realizacji celu oraz okoliczności niedotrzymania terminów.

Zatarcie skazania karnego nie wyklucza odpowiedzialności dyscyplinarnej; funkcjonariusz Straży Granicznej podlega dyscyplinarnej odpowiedzialności za czyny objęte normami etycznymi swojej służby, niezależnie od skutków procesowych postępowań karnych.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, gdyż oczywista omyłka w decyzji administracyjnej Rektora skorygowana na żądanie strony jest zgodna z art. 113 § 1 k.p.a., a formalny czas trwania studiów doktoranckich ogranicza się do czterech lat.

Postępowanie administracyjne w sprawie przyznania odprawy wojskowej należy uznawać za rozpoczęte z chwilą wypowiedzenia stosunku służbowego, co skutkuje stosowaniem przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nawet po jej uchyleniu przez ustawę o obronie Ojczyzny.

W postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji liniowej, przedstawienie różnych lokalizacji części przebiegu spełnia wymóg przedstawienia alternatywnych wariantów, jeżeli każde z nich zdobywa racjonalne uzasadnienie środowiskowe. Naruszenia prawa własności rozstrzyga się w odrębnym postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z powodu naruszenia przepisów postępowania i braku właściwego ustalenia stanu faktycznego w zakresie tytułu prawnego do nieruchomości.

Nienależyte umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu właściwego organu przyznającego stypendia skutkuje nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obowiązek poddania się kwarantannie, jak określono w art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń, nie wymaga formy decyzji administracyjnej; realizowany jest jako czynność administracyjna, od której brak podstaw do odwołania, lecz istnieje możliwość zaskarżenia jej do sądu administracyjnego.

Nałożenie obowiązku kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy zakaźnej dzieje się w formie czynności administracyjnej, a nie decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, co wyklucza konieczność jej wydania i możliwość odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na niewłaściwą ocenę interesu prawnego emitenta akcji oraz brak uzasadnienia, które nie pozwala na skuteczną kontrolę instancyjną, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Odmowa wydania upoważnienia na wykonywanie przewozów lotniczych pomiędzy Polską a Rosją przez Prezesa ULC jest prawnie uzasadniona; nie wystąpiły podstawy prawne ani faktyczne do uchylenia decyzji w kontekście zastosowania przepisów umowy międzynarodowej oraz braku przesłanek naruszenia prawa UE.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając odmowę poddania się badaniom lekarskim za kluczową podstawę decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej uznawane są za związane z działalnością gospodarczą ze względu na ich potencjalne wykorzystanie, a nie tylko faktyczne użycie, co skutkuje opodatkowaniem według wyższej stawki podatkowej.

Nałożenie kary pieniężnej na E. Sp. k. w Z. za naruszenie przepisów ustawy SENT jest zgodne z prawem. Nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych ani materialnych, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Wymóg wyposażenia łodzi flisackich w kamizelki ratunkowe, w liczbie odpowiadającej liczbie pasażerów, jest zgodny z prawem oraz uzasadniony z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi i pasażerów.