Nauczyciele akademiccy, jako osoby pełniące funkcje publiczne, podlegają regulacjom jawności informacji, a tym samym dane o wynagrodzeniach i nagrodach z funduszy publicznych stanowią informację publiczną dostępną w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Brak bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem pracy a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z uwagi na błędne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. oraz niezachowanie zasady dwuinstancyjności i prawidłowej oceny dowodowej.

Odpowiedzialność za realizację zadań wynikających z programu ochrony powietrza spoczywa na organie wykonawczym gminy, nawet w sytuacji ograniczonych możliwości finansowych. Brak narzędzi egzekwowania zadań od mieszkańców nie zwalnia z obowiązku realizacji programu i może skutkować nałożeniem kary administracyjnej.

Brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności u matki osoby wymagającej opieki wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom spokrewnionym w dalszej kolejności, jak brat, zgodnie z art. 17 u.ś.r.

Informacje dotyczące programu 'Inicjatywa doskonałości', nieobjęte art. 381 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa; odmowa udostępnienia takich danych narusza prawo do informacji publicznej.

Niezasadne są zarzuty naruszenia konstytucyjnych zasad zaufania obywateli do państwa oraz niezgodności art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z Konstytucją RP w kontekście umorzenia postępowań po upływie 30 lat od decyzji.

Postanowienia ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego, umarzające postępowania wszczęte po 30 latach od decyzji, są zgodne z Konstytucją RP i stabilnością porządku prawnego oraz nie naruszają zasad ochrony praw człowieka.

Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego: Spełnienie warunków ustawowych umożliwiających wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości wymaga prawidłowego zainicjowania rokowań przez inwestora. Brak odpowiedzi właściciela spełnia wymogi art. 124 ust. 3 u.g.n., uzasadniając wydanie decyzji. Skarga kasacyjna oddalona.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w okresie, kiedy istnieje uprzednia prawomocna decyzja przyznająca uprawnienie do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Uchylenie takiej decyzji musi nastąpić przed przyznaniem nowego świadczenia, a decyzje te nie mogą być pobierane kumulatywnie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zinterpretował materialnoprawne i proceduralne aspekty decyzji administracyjnej dotyczącej zmiany koncesji radiowej, działając zgodnie z zasadami uznania administracyjnego oraz interesu społecznego.

Stwierdzenie jednego najpoważniejszego naruszenia przez przewoźnika drogowego nie może automatycznie powodować utraty jego dobrej reputacji bez uprzedniej rzetelnej i kompleksowej analizy wszystkich przesłanek i zasady proporcjonalności.

Wnioskowano, że Inspektor Sanitarny nie pozostaje w bezczynności w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej, gdy odpowiedział zgodnie z przypisami u.d.i.p., a zarzuty dotyczące niepełności odpowiedzi nie zostały przez skarżących skutecznie wykazane.

Organ administracji nie pozostaje w bezczynności, gdy poinformuje o przedłużeniu terminu udzielania informacji publicznej z uzasadnionych przyczyn, a żądanej informacji nie posiada.

NSA stwierdził, że słusznie odmówiono przyznania stypendium doktoranckiego z powodu niespełnienia wymogów formalnych niezbędnych do jego uzyskania oraz niewystarczającej liczby punktów, a skarga kasacyjna nie spełniała formalnych wymogów.

Organy administracji publicznej nie są zobowiązane do udzielania odpowiedzi wykraczających poza zakres informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., ani do prowadzenia oceny prawidłowości przepisów prawnych. Odpowiedzi udzielone w terminie 14 dni na wniosek o dostęp do informacji uznaje się za wystarczające, jeśli organ wyraża stanowisko w dostępnych granicach swoich kompetencji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w sposób właściwy odpowiadał na wniosek o dostęp do informacji publicznej, wykluczając bezczynność oraz uznając, że organ działał zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Skarga kasacyjna A.B. została oddalona przez NSA, który orzekł brak naruszenia prawa w decyzji RDN, utrzymującej w mocy odmowę przyjęcia pracy doktorskiej A.B. Ocena uwzględniała szczegółową analizę formalną postępowania administracyjnego bez merytorycznej ingerencji w ocenę naukową.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ma właściwość w zakresie oceny legalności przetwarzania danych osobowych w sytuacji, gdy władze publiczne uzyskują dostęp do danych przy użyciu danych logowania pozostawionych na komputerze służbowym, co narusza przepisy RODO.

Bezczynność administracji w zakresie udostępniania informacji publicznej nie zachodzi, gdy organ udzielił odpowiedzi zgodnych z zakresem wniosku. Wadliwe konstrukcje skargi kasacyjnej nie mogą wpływać na uznanie zarzutów braku pełności informacji za skuteczne.

Skreślenie doktoranta z listy doktorantów z powodu nieuzyskania stopnia doktora w przedłużonym okresie studiów doktoranckich jest zgodne z prawem i nie narusza reguł postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez WIOŚ na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest aktem sygnalizacyjnym, wystarczająco uzasadnionym ustaleniami kontroli, które nie wymaga pełnej sądowniczej weryfikacji zgodności faktycznej.

Uchwała sejmiku województwa o ustanowieniu obszaru chronionego krajobrazu została przyjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, a jej skutki nie naruszają zasad proporcjonalności ani ochrony praw właściciela nieruchomości; skarga kasacyjna nie wykazała błędu prawnego, co uzasadnia oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przy umorzeniu należności publicznoprawnych należy dokładnie rozważyć zarówno ważny interes zobowiązanego, jak i interes publiczny, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności faktycznych, takich jak stan psychiczny zobowiązanego.