Zgłoszone przez skarżącego kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są bezzasadne. Inwestycja, której dotyczy spór, jest zgodna z wymogami obowiązującego prawa oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Instalacje radiokomunikacyjne, po zmianach z 5 maja 2022 r., nie wymagają decyzji środowiskowej do wydania decyzji lokalizacyjnej. Sąd stwierdził, że organy odwoławcze właściwie zastosowały stan prawny obowiązujący w dacie orzekania.

W sytuacji utraty tytułu prawnego przez inwestora, skierowanie do niego decyzji o rozbiórce obiektu nie stanowi rażącego naruszenia prawa, lecz wymaga wyjaśnienia i uwzględnienia aktualnego stanu faktycznego, dla zapewnienia jej wykonalności.

Skarżący, wykonując usługę przewozu drogowego, spełniał przesłanki administracyjnego deliktu określonego w ustawie o transporcie drogowym. Nałożona kara pieniężna była zgodna z przepisami, a skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw do uwzględnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewoda Dolnośląski pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku o pobyt czasowy, nie była to jednak bezczynność rażąca, nakazał załatwienie sprawy w terminie 2 miesięcy.

W przypadku obowiązku rozbiórki, adresat decyzji administracyjnej musi być ustalony w oparciu o dokładne znanie stanu faktycznego, a brak takiego ustalenia stanowi uchybienie proceduralne, nie jednak rażące naruszenie prawa.

Uchwała rady gminy w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi być zgodna z ustaleniami obowiązującego Studium, a jej niezgodność stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały.

Wnioski o przyznanie dotacji oświatowej muszą spełniać wymóg podpisu własnoręcznego, a niekompletność dokumentów formalnych skutkuje odmową przyznania dotacji, niezależnie od późniejszego uzupełnienia. Czynności z zakresu udzielania dotacji nie zawsze wymagają zakończenia decyzją administracyjną.

Podatnik nie może skutecznie odliczyć VAT na podstawie faktur odzwierciedlających nierzetelne transakcje. Niedochowanie należytej staranności przez podatnika wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowych dowodów ujawnionych po wydaniu decyzji. Odrzuca zarzuty Grupy Producentów o błędne interpretacje prawa, potwierdzając legalność ograniczenia przyznanej pomocy finansowej i nałożenia kary za wprowadzenie organu w błąd.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych winna przybrać formę decyzji administracyjnej, co umożliwia wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia.

Sąd administracyjny niedostatecznie rozważył zarzuty skargi, nie zapewniając klarownego uzasadnienia. Rozstrzygnięcie nie spełnia wymogów prawidłowości postępowania administracyjnego, co skutkowało jego uchyleniem i przekazaniem do ponownego rozpoznania.

NSA potwierdził legalność stosowania przepisów dot. zobowiązań podatkowych z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach po wyroku TK, uznając działania organów podatkowych za zgodne z prawem i zasadami proceduralnymi dwuinstancyjności.

Korzystanie z urlopu wychowawczego nie jest równoznaczne z rezygnacją z zatrudnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez co świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobom, które formalnie pozostają w stosunku pracy.

Uchwała rady miejskiej zmieniająca statut miasta przez dodanie przepisów o zdalnym głosowaniu tajnym jest zgodna z prawem, o ile nie wykracza poza kompetencje określone w ustawach szczególnych, takich jak przepisy o COVID-19.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna była bezzasadna oraz że spełnienie wymogu formalnego złożenia wniosku o płatność w terminie wyklucza naliczanie odsetek na gruncie art. 189 ust. 3 u.f.p., niezależnie od oceny instytucji zarządzającej.

Były członek zarządu spółki ponosi solidarną odpowiedzialność za zwrot niewykorzystanych środków unijnych, gdyż spółka nie dopełniła obowiązku złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie, a wszczynającym odpowiedzialność był czas pełnienia funkcji przez członka zarządu.

Opłaty za przekazywanie danych korzystającego z leasingu w odpowiedzi na wezwania organów nie stanowią świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT w myśl art. 8 ust. 1 u.p.t.u., gdyż nie stanowią wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz leasingobiorcy.

Decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uchyleniu decyzji Regionalnego Dyrektora z Białegostoku oraz umorzeniu procedury nie naruszyła przepisów o właściwości. Procedura musi koncentrować się na właściwości organu, a nie merytorycznych aspektach środowiskowych poszczególnych odcinków inwestycji.

Uchwała rady gminy ustalająca zasady diet i zwrotu kosztów podróży sołtysów jest aktem prawa miejscowego, który wymaga ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Brak takiej publikacji stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały.

Uchwała Rady Miejskiej w Kępicach ustalająca diety dla radnych jest aktem prawa miejscowego, który musi być opublikowany w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Ze względu na brak takiej publikacji, uchwała ta jest nieważna w całości.

Rów melioracyjny nie spełnia kryteriów systemu kanalizacji deszczowej przewidzianego w art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Opłata za zmniejszenie naturalnej retencji jest zasadna, gdyż wymaga połączenia z zarządzanym systemem kanalizacji, a nie jedynie technicznej możliwości odprowadzenia wód.

Zarządzenie Prezydenta Miasta O. z 30 grudnia 2020 r. jako akt prawa miejscowego wymaga ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym, brak publikacji skutkuje jego nieważnością.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, nawet jeśli skarżący podejmuje działania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.