Zgodnie z art. 2 ust. 2 nowelizacji KPA z 2021 r., postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczęte po upływie trzydziestu lat od jej doręczenia, które nie zakończyło się ostateczną decyzją, podlega automatycznemu umorzeniu z mocy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności przez organ odwoławczy i konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji.

Przebudowa przegród zewnętrznych budynku mieszkalnego, skutkująca zwiększeniem obszaru jego oddziaływania poza działkę, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; naruszenie przepisów o minimalnych odległościach od granicy działki uzasadnia nakaz przywrócenia stanu zgodnego z prawem.

Zastosowanie dopuszczalnych korekt pomiarowych w procesie administracyjnym sankcjonującym wymaga wykazania rzeczywistych wartości przez organy; przy niepewności pomiarowej należy rozstrzygać je na korzyść strony.

Nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy jest związana z działalnością gospodarczą, jeśli jej cechy pozwalają na potencjalne wykorzystanie jej w działalności gospodarczej, co uzasadnia stosowanie wyższej stawki podatkowej; stan deweloperski nieruchomości nie wyklucza tej możliwości.

Uchwała Rady Miasta dotycząca przyznania diet członkom komisji wyborczych za czynności wyborcze jest zgodna z prawem, nie narusza regulacji o samodzielności statutowej jednostki pomocniczej, a jej uchylenie przez organ nadzorczy było bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając legalność decyzji odwoławczej SKO w zakresie zezwolenia na imprezę masową, podkreślając prawidłowe zastosowanie przepisów u.b.i.m. oraz właściwą ocenę faktyczną przez sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna dotycząca odwołania od decyzji o odmowie zezwolenia na założenie publicznego przedszkola została oddalona z uwagi na brak spełnienia przesłanek poprawy warunków kształcenia oraz korzystnego uzupełnienia sieci placówek oświatowych.

Samodzielność jednostki samorządu terytorialnego w zakresie stanowiącym prawo miejscowe, w tym uchwalanie diet dla członków komisji wyborczych, jest chroniona, jeżeli brak wyraźnego przepisu wykluczającego takie działanie. Rozstrzygnięcie nadzorcze uznające nieważność takiej regulacji może naruszać zasadę proporcjonalności.

Uchwała Rady Miasta Katowice w przedmiocie przyznania diet za czynności wyborcze w jednostkach pomocniczych nie narusza prawa, a jej uchylenie przez Wojewodę Śląskiego było bezzasadne. Samodzielność samorządów pozwala na takie regulacje, o ile nie są sprzeczne z wyraźnymi przepisami prawa.

NSA uznaje za uzasadnione przyznanie diet za pracę w komisjach wyborczych do Rad Dzielnic, uwzględniając potrzebę ochrony samodzielności gmin i proporcjonalność ingerencji nadzorczej.

Uchwała przyznająca diety członkom komisji wyborczych nie jest sprzeczna z prawem, o ile statut jednostki pomocniczej przewiduje regulacje wyborcze zgodne z ustawą i konstytucyjnie dopuszczalny jest zakres autonomii samorządu.

Uchwała Rady Miasta Katowice z dnia 29 lutego 2024 r. zmieniająca statut Dzielnicy nr 3 Zawodzie, przyznająca zryczałtowane diety członkom komisji wyborczych, nie narusza obowiązujących przepisów prawa, pod warunkiem że jej treść nie pokrywa się z wcześniejszymi, unieważnionymi rozstrzygnięciami. Samodzielność jednostek samorządu terytorialnego, w kontekście regulacji statutowej, jest kluczowym elementem

Zgodność krajowych przepisów o zawieszeniu wydawania świadectw kierowców z prawem unijnym potwierdza prawo organów do nakładania sankcji przy poważnych naruszeniach, w tym za podanie nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy.

Organ administracji, analizując odpowiedzialność za naruszenie przepisów transportowych, musi rzetelnie rozważyć wszystkie przedstawione środki dowodowe mogące wykazać okoliczności wyłączające tę odpowiedzialność, w tym oświadczenia uczestników sprawy, gdyż ich pominięcie stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Decyzje organów administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenia przepisów Prawa o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym mają odrębny reżim prawny i nie są objęte zasadą zakazu podwójnego karania na podstawie art. 189a k.p.a. oraz art. 189f k.p.a.

Umowy zawarte pomiędzy P. Sp. z o.o. a uczestnikiem były kwalifikowane jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, co determinuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd potwierdził stanowisko, że brak zindywidualizowanego rezultatu działań wyklucza uznanie ich za umowę o dzieło.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego przez prokuraturę, mające na celu ściganie przestępstw podatkowych, prawidłowo zawiesza bieg terminu przedawnienia dla zobowiązań podatkowych, jeżeli istnieje formalny związek przedmiotowy i podmiotowy, oraz wyznacza sądowi pierwszej instancji konieczne do zbadania obszary.

Dokumenty z akt zakończonego postępowania karnego nie mogą być udostępniane jako informacja publiczna w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej; wyłączność przepisów art. 156 k.p.k. reguluje zasady dostępu w tym zakresie.

Obowiązek zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom transportu do najbliższego przedszkola, w rozumieniu art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe, nie ogranicza się wyłącznie do odległości geograficznej, ale obejmuje również zdolność placówki do realizacji zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

Wpisanie budynku do rejestru zabytków jest zgodne z prawem; unikalne wartości historyczne uzasadniają ochronę nad prawem własności. Organy administracyjne właściwie zrównoważyły interesy prywatne i publiczne, postępując w zgodzie z normami prawa materialnego oraz standardami proceduralnymi.

Uchwała Rady m.st. Warszawy, nr LXIV/2081/2022, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie naruszała prawa, w tym konstytucyjnych norm dotyczących ochrony własności; ingerencje w prawo własności były odzwierciedleniem prawidłowego wyważenia interesu publicznego i prywatnego.

Odmowa rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej z powodu nieprzedłożenia dowodu tożsamości była zgodna z prawem. Brak dokumentu uniemożliwia rejestrację, a potwierdzenie tożsamości przez Policję nie może zastąpić formalnych wymogów.

NSA potwierdza, że brak wystąpienia szczególnie uzasadnionych okoliczności o których mowa w art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych uzasadnia odmowę całkowitego umorzenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia.