Dofinansowanie nie jest opodatkowaną VAT dotacją z bezpośrednim wpływem na cenę usług świadczonych przez spółkę, gdyż ma charakter kosztowy i służy pokryciu ogólnych wydatków projektu, a nie wpływa bezpośrednio na ich cenę, co nie spełnia wymogów art. 29a ust. 1 u.p.t.u.

Działania podatnika w zakresie handlu samochodami, choć zależne od organizacji zewnętrznej spółki, były rzeczywiste i nie pozbawiały go statusu podatnika VAT. Brak było podstaw do odmowy prawa do odliczenia podatku VAT oraz uznania wystawionych faktur za "puste".

Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu wniesienia odwołania było zasadne, gdyż uchybienie terminu nie wystąpiło w wyniku prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej w trybie zastępczym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej za przewóz okazjonalny bez spełnienia wymogów licencyjnych i konstrukcyjnych jest zasadne i zgodne z prawem.

Wykonanie okazjonalnego przewozu osób bez zgłoszenia pojazdu do istniejącej licencji oraz brak odpowiednich dokumentów uprawniających do przewozu stanowi naruszenie przepisów prawa transportowego, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej.

Zakaz realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest sprzeczny z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i tym samym nieważny, jeśli ogranicza prawa właścicieli w sytuacji braku możliwości podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż uchybienie terminu do wniesienia zarzutów egzekucyjnych, w kontekście zawieszenia postępowania, nie uniemożliwia przywrócenia terminu na podstawie rzeczywistej treści żądania i szczególnych okoliczności skarżącego.

Skarga kasacyjna J.T. od wyroku WSA w Gdańsku w sprawie opłaty planistycznej została oddalona z uwagi na brak wykazania, że zarzucane uchybienia proceduralne mogły istotnie wpłynąć na wynik postępowania administracyjnego.

Radni oraz Przewodniczący Rady Miejskiej nie są podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., gdyż nie wykonują zadań publicznych indywidualnie, a organami władzy publicznej są wyłącznie rada gminy oraz burmistrz.

Informacje publiczne, które wymagają znaczącego nakładu pracy i działań analitycznych do ich przygotowania, stanowią informację przetworzoną; ich udostępnienie wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis ustanawiający termin materialny w rozporządzeniu wykracza poza ustawowe upoważnienie, a datę nadania wniosku w placówce pocztowej należy uznać za finalny moment złożenia, co skutkowało uchyleniem wcześniejszych rozstrzygnięć.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w przypadku posiadania przez wnioskodawcę uprawnienia do zasiłku stałego oraz prowadzenia działalności gospodarczej; brak związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a opieką stanowi dodatkową podstawę odmowy.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne nie spełnia wymogów formalnych i zostaje oddalona; NSA podtrzymuje decyzję o odmowie umorzenia dokonując wiążącej interpretacji wymogów proceduralnych skargi.

Odmowa przyznania pomocy finansowej z tytułu dofinansowania funduszu operacyjnego organizacji producentów owoców i warzyw, w przypadku gdy kryterium uznania zostało naruszone po zakończeniu programu operacyjnego, jest nieuzasadniona. Istotne jest spełnienie warunków uznania w okresie realizacji programu operacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając w części wyrok WSA i umarzając postępowanie w zakresie zobowiązania organu, potwierdził istnienie bezczynności organu na dzień wniesienia skargi. Bezczynność taka, nieusprawiedliwiona zwłoką w zawiadamianiu stron zgodnie z art. 35 i 36 k.p.a., stanowiła podstawę do wydania rozstrzygnięcia, częściowo uwzględniając skargę kasacyjną.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych powinna być dokonana w formie decyzji administracyjnej, podlegającej odwołaniu, z uwagi na ochronę praw adresata aktu administracyjnego.

Opieka nad osobą niepełnosprawną, aby uprawniać do świadczenia pielęgnacyjnego, musi rzeczywiście wykluczać możliwość podjęcia zatrudnienia; brak wykazania związku przyczynowego między biernością zawodową a opieką uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Dla uznania przewozu pojazdem zarejestrowanym do licencji taksówkowej za przewóz taxi, konieczne jest odpowiednie oznaczenie i wyposażenie. Brak spełnienia tych wymogów skutkuje kwalifikacją przewozu jako okazjonalnego, niezależnie od wpisu do licencji.

Kwota pobrana jako opłata komornicza w toku postępowania egzekucyjnego nie stanowi nadpłaty podatku. Oprocentowanie nadpłaty liczy się od daty jej powstania jedynie, gdy organ przyczynił się do przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji.

Akt właściwego organu władzy przerywa bieg przedawnienia zobowiązania do zwrotu dofinansowania, nawet jeśli ten akt dotyczy śledztwa wobec osób fizycznych, pełniących funkcje w strukturze organizacyjnej beneficjenta.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego legalności otworów okiennych było przedwczesne z powodu niezastosowania przepisów prawa materialnego oraz braku wystarczającego uzasadnienia aktów administracyjnych, co narusza zasady postępowania administracyjnego zawarte w KPA.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż decyzja organu administracji ustalająca kwotę do zwrotu z tytułu niekwalifikowalnych wydatków winna opierać się na uprzednio dokonanej rzetelnej weryfikacji kwalifikowalności planowanych wydatków, zachowując zasady dobrej administracji oraz uzasadnionych oczekiwań beneficjenta.

Solidarna odpowiedzialność członka zarządu za finansowe zaległości spółki, z tytułu nienależytego wykorzystania środków unijnych, istnieje jeśli nie wykazano właściwego zgłoszenia wniosku o upadłość w wymaganym czasie (art. 116 o.p.). NSA utrzymuje odpowiedzialność wobec niespełnienia przesłanek egzoneracyjnych.

W sprawie dotyczącej odmowy wypłaty drugiej raty pomocy finansowej, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw, podtrzymuje wyrok sądu I instancji, wskazując na niestaranność w formułowaniu zarzutów skargi przez stronę skarżącą.