Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylający decyzję administracyjną o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną został utrzymany. NSA potwierdził, że dowody geodezyjne były niewystarczające do wydania prawidłowego orzeczenia o takim nabyciu.

Skarga kasacyjna M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczącego przejęcia majątku ziemskiego na podstawie dekretu PKWN o reformie rolnej została oddalona, gdyż całość majątku, w tym obszary leśne, podpadała pod wskazane kryteria reformy rolnej.

Zawieszenie renty do 31 grudnia 2023 r. stanowi warunek sine qua non nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie wcześniejszych przepisów, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym z 2023 r.

Sąd potwierdził, że odmowa odszkodowania za nieruchomość, która w momencie przejęcia przez państwo nie była działką budowlaną, jest zgodna z prawem, ponieważ brak było istotnych przepisów lub planów pozwalających na jej uznanie za budowlaną.

Dla skutecznego stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną według art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., konieczne jest bezsprzeczne wykazanie, że nieruchomość była faktycznie zajęta i użytkowana jako droga publiczna w dniu 31 grudnia 1998 r.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej, gdyż decyzja administracyjna z dnia 30 stycznia 2023 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności wcześniejszej decyzji nie naruszyła prawa w sposób rażący ani materialnie, ani proceduralnie.

Brak dokumentu homologacji przy rejestracji pojazdu z kraju pozaunijnego jest uchybieniem oczywistym, uzasadniającym uchylenie decyzji rejestracyjnej, jednak nie każdorazowo stanowi rażące naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego wobec zarządu M. sp. z o.o. nie stanowiło działań instrumentalnych w rozumieniu niewłaściwego wykorzystywania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zgodność decyzji organów podatkowych z przepisami prawa poprzez odmowę uwzględnienia odliczeń VAT przedstawionych przez M. sp. z o.o.

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej wymaga jednoznacznego ustalenia przekroczenia prawnie dopuszczalnych norm na podstawie wiarygodnych pomiarów, przy uwzględnieniu ewentualnych błędów pomiarowych zgodnych z przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wydatki związane z mieszanym użytkowaniem samochodów służbowych przez pracowników spółki nie stanowią ukrytych zysków ani wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, zatem nie podlegają opodatkowaniu ryczałtem.

Organ administracji publicznej oraz sądy administracyjne prawidłowo odmówiły uznania za spełniony wymogu nieprzerwanego trzyletniego okresu zatrudnienia B.D. jako dyrektora szkoły, przyjmując, że przerwa w zatrudnieniu w sierpniu 2017 roku nie spełnia wymogu art. 9e ust. 1 Karty Nauczyciela. Skarga kasacyjna została oddalona.

W przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, z której wynika prawo do zwrotu akcyzy, art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym należy interpretować z zgodą z zasadami proporcjonalności, dopuszczając zwrot akcyzy mimo upływu rocznego terminu, gdy szczególne okoliczności na to wskazują.

W okolicznościach szczególnych, termin na złożenie wniosku o zwrot podatku akcyzowego musi być interpretowany zgodnie z wykładnią funkcjonalną art. 107 ust. 1 u.p.a., aby zapewnić proporcjonalność prawa, zezwalając na zwrot akcyzy po upływie jednorocznego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia była zasadne z uwagi na istotne braki w postępowaniu dowodowym organu I instancji, które nie mogły być sanowane przez organ odwoławczy.

NSA podkreślił, że przetwarzanie danych osobowych w ramach działalności prywatnej nie podlega pod Rozporządzenie 2016/679, co czyni postępowanie organu administracji publicznej bezprzedmiotowym i właściwie umorzonym.

Dane z ewidencji gruntów, będące informacją publiczną, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych przez Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowiące lex specialis względem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak jest podstaw do stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w którym regulacje geodezyjne dostępu do informacji te szczegółowo określają

W postępowaniach dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy policji konieczne jest precyzyjne określenie momentu powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiedzy o przewinieniu oraz rzetelne przeprowadzenie całościowego postępowania dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej, lecz niearbitralnej oceny dowodów.

NSA uznał, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko funkcjonariuszce Policji A.A. powinno zostać ponownie przeprowadzone z uwzględnieniem pełniejszej analizy materiału dowodowego, w szczególności dotyczącego poprawności wskazań GPS, bez którego prawidłowego zbadania przypisanie winy byłoby przedwczesne.

NSA uznaje, że ustalenia dotyczące naruszenia przepisów transportowych, potwierdzone protokołem kontroli drogowej i analizą danych z tachografu, są wystarczające do utrzymania kary pieniężnej, bez konieczności dowodu z opinii biegłego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że błędne naliczanie kar pieniężnych przez organy, polegające na sumowaniu kar zamiast stosowania stawki progresywnej, nie miało wpływu na ostateczny wymiar kary, wynoszący zgodnie z ustawą 12 000 zł; zatem skarga kasacyjna zasługuje na oddalenie.

Oddala się skargę kasacyjną S. Sp. z o.o. jako bezzasadną. Cofnięcie świadectwa kierowcy oraz roczne zawieszenie wydawania nowych świadectw przez organ administracyjny jest zgodne z prawem, gdy przedsiębiorca nie spełnia warunków formalnych określonych w przepisach prawa krajowego i unijnego.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna z uwagi na brak wykazania istotnego wpływu zarzucanych naruszeń proceduralnych na treść zaskarżonego wyroku, co skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za domniemane naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Uchybienie polegające na rejestracji pojazdu bez dokumentów homologacyjnych, mimo że jest oczywiste, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli nie wywołuje nieodwracalnych skutków społeczno-gospodarczych. Dokument homologacji jest obligatoryjny przy rejestracji nowych pojazdów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość klasyfikacji naruszeń przez organ administracyjny. Uchylając zaskarżony wyrok WSA, potwierdził zgodność decyzji organu nałożenia kary pieniężnej z polskimi przepisami, odrzucając tezę o niezgodności z prawem unijnym.