Przy zastosowaniu art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej może nastąpić poprzez podpisanie protokołu zajęcia przed doręczeniem tytułu wykonawczego, jeśli uprzednie doręczenie odpisu tytułu wykonawczego było zapewnione, a ponowne doręczenie jest nieuzasadnione.

W przypadku odpowiedzialności podatkowej członka zarządu wykazanie skuteczności doręczenia oraz bezskuteczności egzekucji jest kluczowe do jej przypisania. Doręczenie postanowienia na adres rejestracyjny uznaje się za prawidłowe przy braku innych danych przez organ podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że zdarzenie, któremu uległa skarżąca, nie spełnia przesłanek "wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa" wymienionych w ustawie o weteranach, co wyklucza przyznanie statusu weterana poszkodowanego.

Podmiotom, które nabyły prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop przed 6 listopada 2018 r., przysługuje obliczenie ekwiwalentu zgodnie z konstytucyjnymi standardami orzeczonymi przez Trybunał Konstytucyjny stosując przelicznik 1/21 miesięcznego uposażenia, nawet jeśli nabycie miało miejsce przed zmianą legislacyjną.

Instytucja umorzenia z mocy prawa postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji, której doręczenie lub ogłoszenie nastąpiło ponad 30 lat temu, jest zgodna z art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie KPA, pomimo potencjalnych zarzutów naruszenia Konstytucji RP oraz międzynarodowych standardów ochrony praw człowieka.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak uchybień proceduralnych i prawidłowa ocena dowodów przez Radę Doskonałości Naukowej uzasadniają utrzymanie odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego; ocena merytoryczna dorobku nie leży w kognicji sądów administracyjnych.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop przed 6 listopada 2018 r. musi uwzględniać przepisy ustawy o Policji z wyłączeniem niekonstytucyjnego współczynnika 1/30. Sąd odrzuca wykładnię organów sprzeczną z wyrokiem TK, wzmacniając ochronę praw funkcjonariuszy.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) potwierdza zgodność nałożenia grzywny w celu przymuszenia rodzica do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych dziecka z prawem, wskazując na odpowiednie umocowanie tego obowiązku w przepisach ustawy o zapobieganiu chorobom zakaźnym oraz uregulowaniach wykonawczych.

Rozwiązanie sporu prawnego zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy nowelizującej z 2021 r., pomimo zarzutów skarżącego dotyczących ich niekonstytucyjności, winno opierać się na formalnych przesłankach prawnych dotychczas niezakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny.

Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 o.p. powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, uzasadniając jego umorzenie na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 o.p. Decyzja ta nie podlega ponownej ocenie przesłanek zabezpieczenia.

Bezskuteczność egzekucji, jako przesłanka odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe, może być ustalona nie tylko przez formalne zakończenie postępowania egzekucyjnego, lecz także na podstawie innych dowodów. Ocena ta leży poza kontrolą sądu w postępowaniu z art. 116 ordynacji podatkowej.

Zgodność decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego spełnia wymogi z art. 124 ust. 1 u.g.n. Skargę kasacyjną oddalono z uwagi na brak zasadnych podstaw faktycznych i prawnych.

NSA uznał za zasadne korekty dofinansowania w wysokości 5% dla podstawowej umowy oraz 100% dla aneksów, stwierdzając ich adekwatność wobec naruszeń zasad konkurencyjności i integralności przetargu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując, że bezpodstawne podważanie deklaracji pochodzenia towaru, bez należycie uzasadnionej podstawy prawnej i uwzględnienia skutków upływu czasu, narusza zasady postępowania dowodowego w postępowaniu celnym.

Skarga kasacyjna, oparta na rzekomej błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przez WSA w Gliwicach, jest bezzasadna, gdyż Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na błędne rozstrzygnięcie; stawka podatku od nieruchomości została ustalona prawidłowo.

Zmiana przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. od 1 stycznia 2022 r. miała charakter normatywny, ograniczając zwolnienie podatkowe wyłącznie do dochodów z nowej inwestycji. Wobec tego interpretacja organu odmawiająca całościowego zwolnienia dochodu była niewłaściwa. WSA zasadnie uchylił interpretację organu.

NSA oddalił skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw wykazujących błędną wykładnię przepisów prawa materialnego przez sądy niższych instancji, związanych z ustaleniem stawki podatku od nieruchomości.

Członek zarządu spółki odpowiada za jej zobowiązania, gdy nie zgłoszono wniosku o upadłość mimo niewypłacalności, której podstawą może być niespłacalna należność nawet jednego wierzyciela, jeśli zobowiązania przewyższają majątek przez 24 miesiące.

Zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu przebudowy linii napowietrznej 110 kV jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowość wskazania strony postępowania administracyjnego oraz uzasadnienie wyroku nie naruszają przepisów postępowania.

Bezczynność organu administracyjnego naruszająca rażąco prawo uzasadnia przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W przypadku opieszałości organu sąd może zastosować środki dyscyplinujące mieszczące się w granicach sędziowskiego uznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że niewłaściwe ustalenie statusu prawnego drogi publicznej na dzień 31 grudnia 1998 r. stanowi naruszenie prawa materialnego i proceduralnego uzasadniające uchylenie decyzji odmownych stwierdzających nabycie nieruchomości z mocy prawa przez gminę.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna M.S. była niezasadna z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw procesowych i materialnoprawnych, co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy rzekomym naruszeniem a wynikiem sprawy.

Zarządca masy sanacyjnej Spółki nie wykazał braku wymagalności zobowiązania podatkowego z przyczyn innych niż odroczenie terminu lub rozłożenie na raty. Wspomniane przesłanki nie wpłynęły na status wymagalności należności VAT. Skarga kasacyjna została oddalona.

W sprawie kwalifikacji prawnopodatkowej obiektów takich jak stacje redukcyjne, poszczególne obiekty muszą być oceniane indywidualnie pod kątem spełniania kryteriów budowli, a decyzja podatkowa nie może opierać się wyłącznie na klasyfikacji kompleksu jako całości.