Skarga kasacyjna N. N. Sp. j. w K. zostaje oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie popełnił błędu, przyjmując iż płatności zostały nienależnie pobrane z powodu celowego wprowadzenia w błąd organu przez spółkę. Skarżąca nie wykazała usprawiedliwionych podstaw dla zarzutów kasacyjnych.

NSA potwierdza, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. mają zastosowanie do budynków wybudowanych przed 1 stycznia 1995 r. w samowoli budowlanej. Legalizacja opiera się na wcześniejszych, mniej restrykcyjnych przepisach.

NSA uchyla wyrok WSA i stwierdza nieważność decyzji o zwrocie dotacji, w związku z naruszeniem tożsamości podmiotowej strony, skutkującym rażącym naruszeniem prawa.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie; zajęcie wierzytelności, zgodne z art. 89 § 2 u.p.e.a., dotyczy także przyszłych wierzytelności wynikających z istniejących stosunków prawnych.

Decyzja Starosty narusza przepisy o właściwości organów, co skutkowało jej nieważnością. Przedsięwzięcia bioremediacyjne winny być kwalifikowane jako instalacje, dla których właściwe są zezwolenia wydawane przez marszałka województwa.

Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa PSZOK, została podjęta zgodnie z prawem, a żadne istotne przepisy o planowaniu i ochronie wód podziemnych oraz złóż kopalin nie zostały naruszone.

Nieopublikowanie uchwały ustalającej zasady przyznawania diet radnym nie zwalnia z odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, gdyż taka uchwała, na mocy art. 25 ust. 4 u.s.g., mimo to określa zasady prawne, których należy przestrzegać.

Gmina Siemianowice Śląskie nie ponosi odpowiedzialności za zmianę stosunków wodnych na sąsiednich działkach na skutek utwardzenia drogi, jako że stagnacja wody wynika z inwestycji związanych z zabudową i modyfikacją terenu pod budowę osiedla.

Postępowanie o stwierdzenie nadpłaty, na podstawie art. 75 § 1 i 2 o.p., nie może służyć do wzruszenia ostatecznych decyzji podatkowych ustalających zobowiązanie, co skutkuje prawomocnością decyzji wymiarowej i brakiem możliwości wszczęcia postępowania w takich okolicznościach.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ulega umorzeniu z mocy prawa, gdy wszczęto je po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2021 r.

Członek zarządu ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, gdy nie zgłosił kolejnego wniosku o upadłość we właściwym czasie, a brak jego winy nie został wykazany. Sąd oddala skargę kasacyjną o naruszenie przepisów postępowania i materialnego.

Dopłaty do spółki, wniesione poprzez kompensatę zobowiązań, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, gdyż art. 15cb u.p.d.o.p. wymaga faktycznej wpłaty na rachunek spółki.

Nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest uzasadnione, gdyż nie stanowi kary, lecz środek zapewniający wykonanie obowiązku prawomocnej decyzji. Sytuacja osobista dłużnika, niewpływająca na jej faktyczną wykonalność, nie uzasadnia uchylenia obowiązku.

Nowe okoliczności lub dowody, na które skarżący powołuje się w celu wznowienia postępowania podatkowego, muszą istnieć w dniu wydania ostatecznej decyzji i być nieznane organowi, aby mogły stanowić podstawę wznowienia w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Decyzja o rejestracji pojazdu wydana przez Starostę Piotrkowskiego została z rażącym naruszeniem prawa, prowadzącym do jej nieważności, z uwagi na brak zgody producenta na zmiany techniczne pojazdu, co wpływało na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Odmowa umorzenia opłaty za usunięcie drzew jest zasadna, gdy brak żywotności drzew wynika z przyczyn zależnych od posiadacza nieruchomości, a zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza należytej pielęgnacji. Organ administracyjny i sąd działają w oparciu o stan faktyczny ustalony prawidłowo na podstawie zgromadzonych dowodów.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzucie wadliwego zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest nieskuteczna, jeśli nie wskazuje poprawnych przepisów do zastosowania i nie uzasadnia ich, a także nie może kwestionować ustaleń faktycznych poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Burmistrz Miasta Sochaczew dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia utrzymanie wyroku WSA w Warszawie, oddalając skargę kasacyjną.

Wykaz aktów pełnomocnictw do głosowania nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym samym organ nie naruszył prawa, odmawiając jego udostępnienia.

Bezczynność organu administracji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej istnieje, gdy organ zobowiązany nie podejmuje czynności wymaganych ustawą w terminach określonych przepisami, co prowadzi do obowiązku sądowego zobowiązania organu do załatwienia wniosku.

Wykreślenie komornika z CEIDG na podstawie art. 32 ust. 1 i 3 ustawy o CEIDG jest niezasadne, gdy dane wpisane są zgodne z rzeczywistością. Zmiana norm prawnych nie wpływająca na rzeczywisty stan danych wpisanych do ewidencji, nie może stanowić podstawy do wykreślenia wpisu z CEIDG.

W sytuacji, gdy składniki majątku opodatkowanego ryczałtem są wykorzystywane w sposób mieszany, wydatki te nie mogą być automatycznie zaliczane do dochodów nieopodatkowanych, chyba że wyraźny przepis stanowi inaczej. Prawo wymaga doprecyzowania regulacji przedmiotu opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Rady Miasta Krakowa. Uznano, że ograniczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymagały należytego uzasadnienia, które nie zostało dostarczone, naruszając w ten sposób prawo własności oraz zasady planistyczne.

Dostęp do drogi publicznej, którego wymaga art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., oznacza możliwość faktycznego korzystania z drogi, także przez drogę wewnętrzną połączoną z publiczną, bez konieczności posiadania prawnego tytułu przez inwestora.