Decyzja o rejestracji pojazdu, której dokonano z rażącym naruszeniem przepisów prawa przez brak zgody producenta na istotne zmiany konstrukcyjne, powinna zostać uznana za nieważną. Unieważnienie zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest uzasadnione, gdy decyzja jest sprzeczna z jasną normą prawną.

Informacja roczna ustalająca wysokość opłat za usługi wodne ma charakter materialno-techniczny. Korekta odbywa się poprzez decyzję administracyjną. Opłatę stałą ustala się w oparciu o pełną liczbę dni roku kalendarzowego.

NSA potwierdza, że brak przeciwwskazań medycznych oraz skuteczne doręczenie upomnienia wystarczają do uznania obowiązku szczepień jako wymagalnego, a procedura egzekucyjna została wszczęta zgodnie z prawem.

Decyzja administracyjna może korygować wysokość opłaty wodnej ustaloną w informacji rocznej, jako że informacja ta nie ma charakteru konstytutywnego. Do korekty można stosować art. 21 Ordynacji podatkowej w związku z art. 300 ustawy Prawo wodne. Informacja jest czynnością techniczną, a decyzja ustala zobowiązanie.

Taksa dla opłat za usługi wodne może być określana decyzją administracyjną na podstawie Ordynacji podatkowej, nawet gdy informacja roczna nie została zaskarżona; decyzja ta ma charakter konstytutywny, ustalając zobowiązania różnie od informacji przeddecyzyjnej.

Dane dotyczące przebudowy stacji elektroenergetycznej mogą stanowić informację publiczną, niezależną od subiektywnego celu ich pozyskania przez wnioskodawcę, o ile dotyczą realizacji zadań publicznych, a odmowa udostępnienia wymaga istnienia przesłanek wyłączających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Rejestracja pojazdu bez dokumentów homologacji wymaganych przez art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. stanowi rażące naruszenie prawa jedynie wtedy, gdy prowadzi do skutków sprzecznych z zasadami państwa prawa; zatem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i utrzymał wyrok WSA.

Art. 110u § 1 u.p.e.a. przewiduje 14-dniowy termin na wniesienie zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości, biegnący od daty ukończenia tych czynności, co zgodnie z Naczelnym Sądem Administracyjnym jest zgodne z konstytucyjnymi wzorcami prawnymi, a wniesienie zarzutów po tym terminie jest uchybieniem.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że organy podatkowe naruszyły przepisy w zakresie doręczeń, co skutkowało brakiem możliwości udziału strony w postępowaniu. Skarga kasacyjna została oddalona, co potwierdza obowiązek prawidłowego doręczania korespondencji podatkowej na adres znany organom.

NSA stwierdził, że zmiany konstrukcyjne pojazdu nielegitymują do uznania za producenta, a brak koniecznych dokumentów homologacyjnych jest podstawą do stwierdzenia nieważności rejestracji. Sąd oddalił skargę kasacyjną.

Nie można domagać się wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowych dowodów, jeżeli wniosek złożono po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a., a obowiązek wznowienia z urzędu występuje jedynie w ściśle określonych sytuacjach.

Skarga kasacyjna została oddalona ze względu na niespełnienie wymogów formalnych oraz brak precyzyjnego uzasadnienia naruszeń. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz zastosowały obowiązujące przepisy prawa materialnego i procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu, wydana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające jej uchylenie. Sąd podtrzymał stanowisko, że decyzja rejestracyjna nie mogła być wydana bez spełnienia warunku przedłożenia świadectwa zgodności.

W przypadku pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium UE, brak przedstawienia wymaganych dokumentów homologacyjnych skutkuje oczywistym naruszeniem prawa, co uzasadnia odmowę stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

W sprawach dotyczących przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna oparta na zarzutach procesowych nie może skutecznie podważyć decyzji, jeżeli materiał dowodowy zebrany przez organ administracyjny jest wystarczający, a ewentualne uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

NSA potwierdził iż wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wymaga zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego określającym cele publiczne. Brak spełnienia tej przesłanki uniemożliwia uwzględnienie wniosku o taką inwestycję.

Art. 62 ust. 2 u.p.z.p. wymaga obowiązku sporządzenia planu miejscowego wynikającego z przepisów szczególnych dla skutecznego zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Uchybienie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia administracyjnego, wynikające z braku dochowania przez stronę minimum staranności przy zapoznawaniu się z decyzją organu, stanowi podstawę do odmowy przywrócenia terminu, gdy przyczyna uchybienia leży po stronie skarżącej.

Brak dokonania nasadzeń zastępczych, określonych w decyzji administracyjnej, uzasadnia nałożenie opłaty sankcyjnej. Przeprowadzone postępowanie oraz zgromadzone dowody potwierdzają zasadność decyzji administracyjnej o nałożeniu obowiązku finansowego na spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego była zgodna z przepisami prawa, a odstępstwo od wymagań technicznych uzasadnione. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów, które wpływałyby na wynik postępowania.

Skarżąca, posiadając dorozumianą umowę użyczenia do lokalu rodziców, nie spełnia przesłanek do przyznania lokalu socjalnego, niezależnie od planów osobistych dotyczących przyszłości, co potwierdza rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalające skargę kasacyjną.

W sprawach dotyczących uzgodnień warunków zabudowy na obszarach objętych ochroną zabytkową, kwestionowanie procedury ewidencyjnej nie może odbywać się w ramach postępowania uzgodnieniowego, a postanowienia organów konserwatorskich mają charakter wiążący dla rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy.

Uzasadnienie wyroku sądu musi posiadać określone normy prawne i przesłanki oraz umożliwiać organom administracyjnym pełne skierowanie dalszego postępowania zgodnie z przepisami prawa.

Fundacja, nie będąc stroną w postępowaniu zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie jest uprawniona do żądania jego wznowienia, a rozpoznanie jej żądań nie może skutecznie nastąpić w trybie postępowania wznowieniowego ze względu na brak legitymacji procesowej oraz materialnoprawnej.