Nie można dokonać zwolnienia z ustawowego warunku przynależności do wspólnoty samorządowej gminy w procesie najmu mieszkań komunalnych, a działania organów zgodne z tym zakresem są legalne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wezwanie skarżącego Wójta do procedowania sprawy w ustawowym terminie było zasadne. Organ administracyjny pozostawał w bezczynności, naruszając przepisy k.p.a., mimo czego nie można odmówić uznania pism skarżącego za skuteczne ponaglenia.

Nakaz usunięcia odpadów z działki M.B. jest prawnie uzasadniony, a skarżąca została prawidłowo uznana za posiadacza owych odpadów, które stanowią zagrożenie dla środowiska. Decyzje organów administracyjnych nie naruszają zasad postępowania administracyjnego."

Postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczęte po upływie 30 lat od jej doręczenia, podlega umorzeniu z mocy prawa na podstawie art. 158 § 3 k.p.a. Stabilność decyzji ostatecznych jest chroniona poprzez wyznaczenie granicy czasowej na wzruszenie decyzji administracyjnych.

Brak podstaw do zwrotu nieruchomości wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa, ponieważ cel wywłaszczenia, czyli budowa osiedla mieszkaniowego z usługami, został skutecznie zrealizowany.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz brak rozpoznania istoty sprawy związanej z nienależnym pobraniem świadczenia wychowawczego.

Dla zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego konieczne jest dokładne ustalenie zmiany stanu wód na gruncie oraz jej przyczynowo-skutkowego wpływu na sąsiednie grunty; organy administracyjne zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i oceny całego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego skonfrontowanej z innymi dowodami sprawy.

Długotrwałe niewydanie decyzji przez organ administracyjny stanowi przejaw bezczynności i przewlekłości postępowania, które w niniejszej sprawie nosiły cechy rażącego naruszenia prawa, uzasadniające oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość tego stanowiska sądu niższej instancji.

Podmiot, który wykazuje interes prawny wynikający z następstwa prawnego po współwłaścicielu nieruchomości, posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dot. stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Organ administracyjny musi wszechstronnie rozpatrzeć materiał dowodowy wykazujący prawa własności do nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarga kasacyjna nie zawierała zasadnych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uchylający decyzję organów administracyjnych, jest zgodny z prawem; brak wnikliwej analizy dowodów przez organy narusza przepisy KPA.

W sytuacji, gdy likwidacja urządzenia wodnego jest niemożliwa technicznie lub ekonomicznie, organ powinien rozważyć alternatywne rozwiązania, a nie stosować wyłącznie najdotkliwszą sankcję, jaką jest nakaz likwidacji, jak przewiduje art. 190 ust. 14 Prawa wodnego.

Obowiązek przeprowadzenia remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi oraz zwrotu kosztów opracowania projektu planu remediacji spoczywa na podmiocie prawnym odpowiedzialnym za zanieczyszczenie, co zostało potwierdzone po dokładnej analizie dowodowej i proceduralnej.

Nieprawidłowe uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego uniemożliwia kontrolę sądową jego decyzji. Wadliwość uzasadnienia wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez sąd, ze szczególnym naciskiem na pełne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia co do zasady reprezentacji ROD.

Wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. III OSK 2873/24: Instalacja do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów nie może być traktowana jako sortownia, gdy jej technologia spełnia wymogi najlepszych dostępnych technik. Brak prawidłowego wyjaśnienia tego aspektu uniemożliwia dokonanie skutecznej kontroli instancyjnej.

Instalacje do przetwarzania niesegregowanych odpadów komunalnych mogą stosować technologie alternatywne wobec mechaniczno-biologicznych, o ile spełniają normy najlepszych dostępnych technik zgodnie z prawem unijnym, co wyklucza bezwzględną preferencję jednej technologii przez prawo krajowe.

Skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu o likwidację urządzenia wodnego, prowadzonym na podstawie art. 64a ust. 5 Prawa wodnego, gdyż brak ku temu podstaw w przepisach prawa materialnego.

Po ostatecznym nałożeniu obowiązku likwidacji urządzenia wodnego, brak jest możliwości skutecznego wnoszenia wniosku o legalizację, a wykonalność tej decyzji uniemożliwia ponowne wszczęcie postępowania w przedmiocie legalizacji urządzenia, zgodnie z art. 190 oraz art. 61a k.p.a.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony przed 31 grudnia 2023 r. winien być rozpatrywany według przepisów obowiązujących przed tą datą, jeżeli prawo do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności powstało w okresie przewidzianym prawem, co pozwala na retroaktywne przyznanie świadczeń.

Skarga kasacyjna P. S.A. na decyzję w sprawie odmowy nabycia użytkowania wieczystego nieruchomości była niezasadna z uwagi na brak szczegółowej argumentacji naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Oddalona na podstawie art. 184 ppsa.

Podmiot wnoszący o wznowienie postępowania może wykazywać interes prawny za pomocą wszelkich dowodów, nawet wbrew wpisowi w księdze wieczystej, jeśli domniemanie niezgodności z rzeczywistym stanem ma wpływ na rozpoczęcie postępowania.

Decyzja przyznająca świadczenie rodzinne nie może być uchylona z mocą wsteczną, gdy okres świadczeniowy minął przed złożeniem wniosku o uchylenie; taka decyzja nie kształtuje już uprawnień strony i nie może skutecznie zmienić sytuacji prawnej.

Skarga kasacyjna P. S.A. w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości została oddalona wobec braku usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 ppsa, przy uwzględnieniu zasad dyspozycyjności i granic skargi kasacyjnej.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstaje od daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, a nie od daty złożenia wniosku o samo świadczenie, co obliguje do stosowania przepisów sprzed nowelizacji, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed zmianą przepisów.

Odmowa umorzenia nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych była zasadna, gdyż na gruncie art. 30 ust. 9 u.ś.r. żadne szczególnie uzasadnione okoliczności nie uzasadniały wyjątkowego zastosowania tej ulgi, a decyzja organów była prawidłowa i pozbawiona wad.