Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za niedopuszczalną sytuację, w której uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego sentencją, gdyż uniemożliwia to jego kontrolę instancyjną i wymaga uchylenia wyroku oraz ponownego rozpoznania sprawy.

Ostateczna decyzja Dyrektora ARiMR z dnia 19 lipca 2021 r., dotyczącą zmiany wysokości płatności ekologicznej, nie narusza prawa i stanowi podstawę do ustalenia nienależnie pobranych środków, co wyklucza potrzebę zawieszenia postępowania administracyjnego.

Wymóg posiadania tytułu prawnego do gruntów z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa jako warunek uzyskania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego nie narusza zasad równego traktowania i proporcjonalności prawa unijnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż uzyskanie przez organ nowych dowodów po dacie wydania pierwotnej decyzji w postaci ortofotomapy uzasadniało wznowienie postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona nie wykazała błędów w procedurze; organy poprawnie zastosowały reguły oceny dowodów.

Odwołanie od uchwały Rady Gminy, dotyczące zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jest dopuszczalne, gdy brak jest wiarygodnych dowodów na związanie przyczyny rozwiązania z mandatem radnego. Rada Gminy nie może arbitralnie odmówić zgody bez przeprowadzenia obiektywnej analizy.

Rozkaz personalny odmawiający policjantowi dodatkowego urlopu stanowi decyzję administracyjną, od której przysługuje odwołanie. Tok instancji wymaga proceduralnych gwarancji ochrony interesów strony.

Skarga kasacyjna dotycząca wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności ekologicznej za rok 2019 została oddalona. Zaktualizowane ortofotomapy, będące nowym dowodem, ujawniono po wydaniu pierwotnej decyzji, co uzasadniało wznowienie.

Uchwała wydana z rażącym naruszeniem art. 68 ust. 9 Prawa oświatowego, w sprawie zastępowania nieobecnego dyrektora, nie może być stwierdzona jako nieważna po upływie roku, lecz uznana za wydaną niezgodnie z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, uznając za słuszny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność oceny zarzutów dot. fikcyjnych transakcji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna D. H. była bezzasadna, podtrzymując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który uznał odmowę przyznania płatności rolnośrodowiskowej za prawidłową, mimo podniesionych zarzutów proceduralnych i dowodowych.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przez DKIS, w sytuacji braku możliwości umieszczenia maksymalnej ceny detalicznej na opakowaniach wyrobów akcyzowych, była zasadna, gdyż takie działanie wykraczałoby poza kompetencje organu interpretacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak szczegółowego oznaczenia przebiegu infrastruktury technicznej w planie miejscowym nie wyklucza uznania inwestycji za zgodną z planem, jeżeli funkcjonalnie wpisuje się w jego charakter i przeznaczenie terenu, co potwierdza zgodność z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Decyzja o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości zgodna z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz miejscowym planem zagospodarowania. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak wykazania istotnych naruszeń proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy.

Zmiana przeznaczenia nieruchomości na cele rekreacyjne i sportowe w ramach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest dopuszczalna, o ile mieści się w granicach władztwa planistycznego gminy oraz nie narusza interesu prawnego właściciela nieruchomości.

NSA podtrzymał wyrok WSA, że spełnienie wymogu dobrego sąsiedztwa, przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie wyklucza realizacji zabudowy bliźniaczej w obszarze z zabudową jednorodzinną. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga respektowania zróżnicowania urbanistycznego w granicach ładu przestrzennego.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość udzielonych przez organ informacji zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, oraz brak podstaw do zmiany wyroku WSA.

Dokumenty wewnętrzne, będące przedmiotem korespondencji wewnątrzadministracyjnej, nie mają charakteru informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli działalności organów administracyjnych i zasadnie oddalił skargę, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną za bezzasadną.

W przypadku ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop policjantów zwolnionych przed dniem 6 listopada 2018 r., przepisy ustawy o Policji należy interpretować z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 30 października 2018 r., przyjmując przelicznik zgodny z zasadą sprawiedliwości społecznej.

Komunikaty wydane przez organy administracyjne, posiadające charakter dokumentów wewnętrznych, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja Prezesa ZUS odmawiająca renty z tytułu niezdolności do pracy naruszała przepisy postępowania, wskazując na konieczność dokładnego zbadania szczególnych okoliczności pod kątem możliwości uzyskania okresu składkowego, co uzasadniało uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Dofinansowanie otrzymane z funduszy unijnych w celu pokrycia kosztów realizacji projektu nie stanowi elementu podstawy opodatkowania VAT, gdyż nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług i nie może być uznane jako zwiększający ją czynnik zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Zastosowanie art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne, ograniczającego reklamę aptek, narusza prawo unijne poprzez nieproporcjonalność wobec celów zdrowia publicznego oraz utrudnia swobodny przepływ usług informacyjnych, co uzasadnia uchylenie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego.

Informacje dotyczące formy wniesienia skarg do sądu administracyjnego, w szczególności poprzez e-PUAP, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie odnoszą się do realizacji zadań publicznych przez sąd.