Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie dopuścił się rażącej bezczynności w zakresie pytań skarżących dotyczących informacji publicznej. Skarga kasacyjna była bezzasadna wobec przekonania o zgodności odpowiedzi udzielonych zgodnie z ustawą.

Instytucja X. N. jest uznawana za jednostkę wojskową w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f., co uprawnia jej członków do zwolnienia podatkowego. Cel jednostki odpowiada przepisom podatkowym, mimo że nie uczestniczy bezpośrednio w działaniach bojowych.

Przepisy art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 mogą być stosowane do terminów materialnych w prawie podatkowym, co umożliwia przywrócenie terminów i skorzystanie z ulg podatkowych w przypadku uchybienia terminowi zgłoszenia spadku, zgodnie z zasadą in dubio pro tributario.

Przewoźnik lotniczy odpowiada administracyjnie, niezależnie od winy, za przekazanie nieprawdziwych informacji, zgodnie z obiektywną odpowiedzialnością przewidzianą w art. 209u Prawa lotniczego. Sankcje są stosowane bez oceny winy, co ma charakter prewencyjny.

Sprzedaż działek przez skarżącego nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, lecz zarząd majątkiem prywatnym; zatem transakcje te nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA w Gliwicach, wskazując na nieistotność naruszeń proceduralnych w odniesieniu do czynnego udziału strony w postępowaniu, i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

Podmiot wynajmujący lokal, zawierający automaty do gier hazardowych, może być uznany za urządzającego gry hazardowe, jeśli jego zaangażowanie obejmuje istotne wsparcie logistyczne umożliwiające organizację i działania gier, podlegając tym samym karze zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

Przekroczenie dopuszczalnej liczby 24 punktów karnych uzasadnia zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej i art. 130 p.r.d. do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Techniczne brak wdrożenia systemu informatycznego nie wstrzymuje stosowania dotychczasowych przepisów prawnych.

Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za nieprzekazanie informacji API jest niezależna od winy; przekazanie informacji po czasie skutkuje odpowiedzialnością zgodnie z art. 202a ust. 1 Prawa lotniczego.

NSA stwierdził, że skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. jest bezzasadna, gdyż decyzje organów sanitarnych w zakresie stwierdzenia warunkowej przydatności wody do spożycia były prawidłowe i zgodne z przepisami, mimo iż Skarżący nie przedstawił dowodów podważających prawidłowość poboru próbek.

Organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania poprzez nieuzasadnione wydłużanie terminu załatwienia sprawy, co uzasadniało stwierdzenie przez sąd administracyjny bezczynności organu.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym jest prawnie skuteczny i zgodny z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.; zastosowanie grzywny w celu przymuszenia nie narusza przepisów o nadmiernej uciążliwości środka egzekucyjnego.

Obowiązek przekazywania informacji API przez przewoźnika lotniczego jest niezależny od winy i nie może być przeniesiony na podmiot trzeci. Przewoźnik ponosi pełną odpowiedzialność za naruszenia wynikające z nieprzekazania danych w określonym terminie.

Obowiązek szczepień ochronnych, wynikający z ustawowych regulacji, podlega przymusowi administracyjnemu, a grzywna w celu przymuszenia tego obowiązku jest zgodna z prawem; obowiązek nie narusza praw konstytucyjnych i konwencyjnych.

Podejmując decyzję o zawieszeniu funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych, organ może kierować się dobrem służby i postępowania dyscyplinarnego, jeśli przesłanki uznaniowości decyzji zostały należycie udokumentowane, a zachowanie funkcjonariusza koliduje z zasadami etyki zawodowej.

W postępowaniu o uzyskanie informacji publicznej dokumenty wewnętrzne i prywatne, tworzone w ramach procedur niezwiązanych bezpośrednio z realizacją zadań publicznych, nie podlegają reżimowi u.d.i.p. Nawet dofinansowanie funkcji trenerskiej ze środków publicznych nie determinuje uznania wewnętrznego postępowania za informację publiczną.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2025 r. wskazuje, że odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niekonstytucyjny nie stanowi samoistnej podstawy do wznowienia postępowania, co do decyzji ostatecznej wydanej na jego podstawie.

Zażalenie na postanowienie organu podatkowego w przedmiocie powołania biegłego rzeczoznawcy majątkowego jest niedopuszczalne, jeśli przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie tego nie przewidują. Skarżący może kwestionować opinię biegłego jedynie w procesie odwołania od decyzji organu podatkowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. na wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie podatku od nieruchomości; brak podstaw do zmian kwalifikacji nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą, opodatkowanej według stawek odpowiadających budynkom niemieszkalnym.

Skuteczność postępowania egzekucyjnego nie może być zakwestionowana, jeśli zobowiązanie do rozbiórki samowolnej budowli utrzymane jest w mocy prawomocnie oraz formalnie doręczono stosowne upomnienia, a wątpliwości dotyczące numeracji działek nie stanowią o nieistnieniu obowiązku.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest zgodny z obowiązującym prawem i konstytucją, stanowiąc niezbędny środek ochrony zdrowia publicznego oraz zgodę na ograniczenie pewnych praw jednostki w interesie społecznym.

Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wymaga pełnego rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej poprzez wnikliwe odniesienie się do twierdzeń skarżącego i dokonanie merytorycznej oceny legalności decyzji administracyjnej, przy uwzględnieniu wszystkich aspektów zgłoszonych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, stwierdzając zasadność umorzenia postępowania administracyjnego wobec upływu ustawowego 30-letniego terminu, co było zgodne z intencjami ustawodawcy, zmierzającymi do stabilizacji porządku prawnego.

W sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, negatywna przesłanka jego przyznania w postaci istniejącego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego uniemożliwia ustalenie daty przyznania świadczenia wcześniejszej niż data jej wyeliminowania poprzez uchylenie. Skarga kasacyjna jako bezzasadna, została oddalona.