W sprawach o pozwolenie na budowę, obszar oddziaływania obiektu budowlanego określa krąg stron postępowania. Wyłącznie działki, na których wprowadza się ograniczenia w zagospodarowaniu na podstawie przepisów odrębnych, mają wpływ na przynależność do tego kręgu.

Wydanie decyzji organu podatkowego nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, uzasadniającego stwierdzenie jej nieważności w trybie nadzwyczajnym, pomimo istnienia rozbieżności interpretacyjnych dotyczących wykładni art. 9 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Sąd orzekł, że doręczenie decyzji osobie niebędącej stroną postępowania oraz brak wezwania do usunięcia nieprawidłowości projektowych nie stanowią rażących naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej. Oddalono skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Plan miejscowy, uchwalony przez Radę Miasta, który przeznacza nieruchomość pod drogę publiczną, nie narusza prawa i przeprocedowano go zgodnie z wymogami ustawowymi. Ingerencja w prawo użytkowania wieczystego jest uzasadniona interesem publicznym.

Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym wymaga spełnienia przesłanki interesu społecznego, której nie spełnia wyłącznie cel statutowy organizacji ani ogólne twierdzenia o naruszeniach przepisów. Brak podstaw do wszczynania postępowań administracyjnych destabilizujących rynek farmaceutyczny.

NSA wyjaśnia, że w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie bada wymagalności i zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, gdyż te aspekty podlegają ocenie w ramach innych postępowań.

Organizacja społeczna nie może być dopuszczona do postępowania administracyjnego wyłącznie na podstawie zgodności celów statutowych z interesem społecznym. Przesłanki udziału z art. 31 § 1 k.p.a. muszą być spełnione łącznie i rozpatrywane oddzielnie.

NSA uznał za zgodną z prawem decyzję WKSA oddalającą skargę J.L. Rozstrzygnięcie oparte na prawidłowo ustalonym wzroście wartości nieruchomości i nałożeniu opłaty z tego tytułu zgodnie z planistycznymi oraz materialnoprawnymi normami. Zarzuty proceduralne skargi kasacyjnej zostały uznane za niezasadne.

W przypadku uchylenia decyzji wymiarowej opartej na wadliwym operacie szacunkowym, opinia biegłego nie może stanowić podstawy do obciążenia podatnika kosztami ustalenia wartości budowli.

Ograniczenia lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie naruszają prawa własności, jeśli mają racjonalne uzasadnienie zgodne z zasadą proporcjonalności i ładem przestrzennym oraz są w zgodzie z lokalnym Studium.

Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy prawa i pozostaje wymagalny, gdy w badaniu kwalifikacyjnym nie stwierdzono przeciwwskazań medycznych; uchybienia proceduralne nie wpływają na wymagalność obowiązku szczepień.

Sąd oddalił skargę o wznowienie postępowania, uznając, że Skarżący nie przedstawił dostatecznych dowodów na wpływ orzeczenia TSUE na treść wydanego wyroku. Utrzymano zatem odpowiedzialność solidarną członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

Nałożenie dwóch niezależnych kar na podstawie różnych ustaw za korzystanie z pojazdu nienormatywnego nie narusza zasady ne bis in idem, gdyż chronią one różne dobra prawne i realizują odmienne cele regulacji.

Nałożenie kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw za odrębne naruszenia nie stanowi zakazu podwójnego karania, gdyż każdy delikt odnosi się do innego przedmiotu ochrony prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia na podstawie ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest prawidłowe i nie narusza zasady ne bis in idem, mimo wcześniejszego ukarania na mocy ustawy o transporcie drogowym.

Nałożenie administracyjnych kar pieniężnych w ramach różnych reżimów prawnych za niezależne aspekty jednego zdarzenia nie narusza zasady ne bis in idem, gdyż cele tych regulacji są komplementarne, a postępowania były odpowiednio koordynowane.

Rzeczywiste używanie znaku towarowego może być wykazane różnorodnymi dowodami potwierdzającymi jego użycie zarobkowe, w tym fakturami i umowami licencyjnymi. Dodanie elementu niezmieniającego odróżniającego charakter znaku nie wpływa na jego rzeczywiste używanie.

Zawieszenie obowiązków z art. 12a ustawy COVID-19 dotyczy jedynie przepisów proceduralnych okresowych i nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku zatrudniania kierowców posiadających zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz odpowiednich kwalifikacji.

W przypadku braku włożenia karty kierowcy do tachografu, w sytuacji bezczynności kierowcy, mamy do czynienia z naruszeniem zasad użytkowania tachografu opisanym w lp. 6.3., a nie z ingerencją opisanym w lp. 6.2.1., co skutkuje obniżeniem wymiaru kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, iż art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w brzmieniu przed 1 lipca 2022 r. nie obejmował prokurentów obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego jako osób powołanych do pełnienia funkcji.

Oznaczenie "KWE" nie może być automatycznie uznane za niedystynktywne bez oceny jego zdolności odróżniającej w odniesieniu do konkretnych towarów i usług oraz analizy jego postrzegania przez właściwy krąg odbiorców.

Decyzja o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika w oparciu o nieprawomocną decyzję o utracie dobrej reputacji jest przedwczesna i narusza przepisy prawa administracyjnego. Organ powinien rozpatrzyć wniosek o zawieszenie postępowania w tym kontekście.

NSA uznaje, że nałożenie kar na podstawie odrębnych ustaw regulujących różne aspekty transportu drogowego nie narusza zasady ne bis in idem, gdyż druki te normują różne odpowiedzialności administracyjne. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Sąd uznał brak ryzyka konfuzji między znakami towarowymi „ALICE” oraz „ALICE PIZZA”, uznając że mimo pewnych podobieństw, różnice wizualne, fonetyczne i koncepcyjne skutecznie eliminują możliwość pomyłki co do pochodzenia usług gastronomicznych oznaczanych tymi znakami.