Dłużnikiem jednostki budżetowej w kontekście zajęcia wierzytelności jest sama jednostka, a nie jej dyrektor. Tym samym wskazanie Izby Administracji Skarbowej jako dłużnika jest prawidłowe. Skarga kasacyjna R. sp. z o.o. nie została uwzględniona.

W zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej prawidłowym jest wskazanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jako dłużnika zajętej wierzytelności, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej R. sp. z o.o.

W zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej prawidłowo oznaczono Dyrektora IAS jako dłużnika. Izba Administracji Skarbowej, jako jednostka organizacyjna, nie uzyskuje statusu dłużnika, co jest zgodne z przepisami ustawy o finansach publicznych i KAS.

Skarga kasacyjna wniesiona przez I. sp. z o.o. nie znajduje usprawiedliwionych podstaw prawnych; nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w VAT w wysokości 100% jest zgodne z u.p.t.u., a zasada proporcjonalności nie została naruszona - NSA

Korekta deklaracji podatkowej złożona przed uwzględnieniem wyników wcześniejszych korekt przez organy kontroli skarbowej jest prawnie bezskuteczna, co wyłącza jej znaczenie dla inicjowania postępowania o stwierdzenie nadpłaty podatkowej.

W przypadku gdy podatnik przy zachowaniu należytej staranności, w ramach dokonanej i udokumentowanej dostawy towarów, staje się ofiarą przestępstwa, w wyniku którego zostaje pozbawiony towaru dostarczonego w ramach transakcji i nie otrzymuje zapłaty za ten towar, to należy przyjąć, że z uwagi na brak woli podatnika do przeniesienia własności towaru na nieznanego nabywcę oraz brak odpłatności transakcji

Dla ustalenia zastosowania postanowień Regulaminu utrzymania czystości, decydujące jest faktyczne wyłączenie działki z produkcji rolniczej, a nie tylko jej formalne przeznaczenie w MPZP. Organy administracyjne winny ustalać rzeczywiste sposoby użytkowania gruntu.

Uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż stosowanie artykułu 92a ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym zawiera nieprzekraczalny limit kary finansowej wynoszący 15 000 zł, co redefiniuje zasady wyznaczania poszczególnych grzywien w załączniku nr 3 do u.t.d.

Umorzenie postępowań administracyjnych na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 11 sierpnia 2021 r. jest zgodne z konstytucyjną zasadą pewności i stabilności prawa, mimo ograniczenia czasu na dochodzenie praw przez strony postępowań nadzwyczajnych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna jest niezasadna, jeżeli opiera się na zarzutach niepopartych wystarczającym uzasadnieniem, a przedawnienie roszczenia wyklucza możliwość dochodzenia nadpłaty w warunkach wskazania przepisów nieadekwatnych do stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Niepoddanie się kontroli, pomimo prawidłowego zawiadomienia, nawet bez działań utrudniających, uzasadnia obiektywną odpowiedzialność i sankcję zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarga oddalona z uwagi na brak dowodów na przewidziane przesłanki wyłączające odpowiedzialność.

Niezachowanie formalności doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego skutkuje brakiem jego skutecznego rozpoczęcia, co w konsekwencji uniemożliwia wprowadzenie decyzji do obrotu prawnego i wywiedzenie od niej środka zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgadzając się z ustaleniami Sądu I instancji oraz Ministra, stwierdził, iż wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miały kluczowe znaczenie przy ustalaniu odszkodowania, a wniesiona skarga kasacyjna pozostała bezzasadna.

Stwierdzenie wydania decyzji podatkowej po terminie, bez zasadnego użycia wyjątku pięcioletniego w art. 68 § 2 O.p., uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i wyroku, skutkując koniecznością ich poprawnego rozstrzygnięcia.

Orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej jest uzależnione od wykazania przez organ przesłanek pozytywnych oraz niewykazania przez członka zarządu przesłanek egzoneracyjnych wyłączających tę odpowiedzialność.

Uchwała Rady Gminy, która nie spełnia wymogów szczegółowego określenia wysokości i sposobu wydatkowania środków finansowych na cele programu opieki nad zwierzętami, narusza prawo i podlega stwierdzeniu nieważności ze względu na istotne naruszenie przepisów ustawy o ochronie zwierząt.

Rozpoczęcie realizacji przewidzianego planem przewozu w ramach umowy, nawet jednorazowe, wystarcza do uznania przewozu za regularny specjalny, co uzasadnia sankcję za jego wykonanie bez stosownego zezwolenia.

Odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy za naruszenia przepisów o transporcie drogowym należy uznawać za odpowiedzialność obiektywną, niezależną od oceny winy, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie opłat zmiennych za pobór wód wskazuje na ochronę zaufania przedsiębiorcy do organów administracyjnych. Organy nie mogły retroaktywnie podwyższać opłat na podstawie późniejszych kontroli, ignorując wcześniejsze, zaakceptowane oświadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność uchylenia decyzji podwyższających opłaty za pobór wód, wskutek naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej i nieprzewidywalności prawa, wynikającej ze zmienności interpretacji przepisów prawa wodnego.

Przepis § 13 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Gminy Wieliszew narusza zasady legislacji poprzez powtórzenie norm ustawowych, czyniąc go nieważnym. Inne przepisy uchwały nie przekraczają ustawowej delegacji i pozostają w mocy. Skarga kasacyjna Wojewody została częściowo uwzględniona.

Dopuszczenie się błędów formalnych oraz zaniechanie pełnej analizy stanu faktycznego przez organ interpretujący skutkowało bezzasadnością odmowy wydania interpretacji. Organ zobowiązany jest do pełnego zbadania wszystkich elementów, aby prawidłowo dokonać oceny zgodności z przepisami ustawy o VAT.

Uchwała Rady Miasta Poznania dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza zasady proporcjonalności oraz nie przekracza granic władztwa planistycznego gminy, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok sądu I instancji i oddalając skargę.

NSA uznaje, że zgodność decyzji o warunkach zabudowy z przepisami prawa budowlanego, wodnego oraz ochrony środowiska jest przedmiotem analizy na etapie pozwolenia na budowę, nie zaś przy określaniu samych warunków zabudowy.