Osoba sprawująca stałą i niezbędną opiekę nad członkiem rodziny o znacznym stopniu niepełnosprawności ma prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od wcześniejszych powodów niepodejmowania zatrudnienia, jeśli na datę wniosku istnieje obiektywna potrzeba takiej opieki.

Informacje dotyczące działalności Partyjnego Sądu Koleżeńskiego stanowią informację publiczną w rozumieniu prawa, jako że dotyczą funkcjonowania partii politycznej sprawującej władzę publiczną.

Zaliczenie wpłaty na poczet zaległości podatkowej według prawa podatkowego jest czynnością deklaratoryjną, a nie konstytutywną. W postępowaniach o zaliczenie wpłaty kwestionowanie istnienia zaległości nie jest możliwe; można jedynie kwestionować sposób zaliczenia.

Radny sejmiku województwa nie jest wyłączony z kręgu uprawnionych do uzyskania informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak wykazania przez spółkę przesłanek tajemnicy przedsiębiorstwa uzasadnia obowiązek udostępnienia informacji.

Niedopuszczalność złożenia odwołania od pisma informacyjnego nie stanowiącego decyzji administracyjnej uzasadnia brak środka zaskarżenia. Pismo informujące o klasyfikacji informacji jako niepublicznej nie podlega procedurze odwoławczej.

Negatywna opinia komisji habilitacyjnej, iż osiągnięcie naukowe w postaci cyklu publikacji nie spełnia wymogów znacznego wkładu w rozwój nauki, oraz brak tematycznego powiązania między publikacjami, uzasadniała odmowę nadania stopnia doktora habilitowanego skarżącemu. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji RDN.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej ma charakter deklaratoryjny i wskazuje na dokonanie czynności rozliczeniowej. Podatnik może kwestionować sposób, ale nie istnienie zaległości podatkowych w tym trybie.

W razie uchybienia terminowi na wniesienie odwołania, sąd oraz organ podatkowy winny zbadać całokształt okoliczności w celu ustalenia, czy uchybienie nastąpiło bez winy podatnika, oraz mogą przywrócić termin, jeżeli brak winy został uprawdopodobniony.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że upływ kadencji członka zarządu oraz formalne złożenie rezygnacji z funkcji, poparte brakiem faktycznego wykonywania obowiązków zarządczych, skutkuje wygaśnięciem odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki, mimo braku wykreślenia z rejestru KRS.

W postępowaniu skargowym na czynności egzekucyjne, środek ten nie może służyć do rozstrzygania kwestii merytorycznych dotyczących samego obowiązku. Ocena czynności egzekucyjnych sprowadza się wyłącznie do ich zgodności z prawem i poprawności formalnej.

Skarga kasacyjna wniesiona przez S. S.A. została oddalona, bowiem zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie, a umorzenie kosztów egzekucyjnych podlegało rozstrzygnięciu na podstawie przepisów obowiązujących przed 19 lutego 2021 r.

Członkowi zarządu nie można przypisać winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli w chwili objęcia przez niego funkcji wniosek taki został już skutecznie złożony i nie został jeszcze rozpoznany przez sąd, gdyż w takiej sytuacji nie ciąży na nim obowiązek ponownego jego składania.

Właściciele sąsiadujących nieruchomości, uczestniczący w rozgraniczeniowym postępowaniu administracyjnym jako strony, obowiązani są zgodnie z art. 152 k.c. do ponoszenia kosztów tego postępowania po połowie, co obejmuje także koszty nie wynikające z ustawowego obowiązku organu.

Nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego wymaga dostatecznego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego. Decyzje w sprawie z brakiem wyraźnej granicy pasa i dowodów należy uchylić aż do wyjaśnienia stanu faktycznego, z zachowaniem pełni procedur administracyjnych.

Skarga kasacyjna w sprawie kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej została oddalona. Zastosowanie przesłanki znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszenia prawa nie odnosi się do jednorazowych deliktów. Interpretacja przepisów prawa dokonana przez sąd pierwszej instancji została uznana za prawidłową.

NSA orzekł, iż błędna interpretacja przepisów unijnych oraz niewłaściwe ustalenia faktyczne dot. powiązań przedsiębiorstwa z innymi podmiotami uzasadnia uchylenie decyzji odmownej organu oraz wyroku sądu I instancji.

Podstawą opodatkowania wyrobów energetycznych w postaci aerozolu, w postrzeganiu art. 88 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, jest całkowita objętość netto produktu gotowego, obejmująca wszystkie jego składniki, a nie jedynie olej smarowy.

NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA, uznając że brak było usprawiedliwionych podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a zaskarżona decyzja administracyjna została podjęta zgodnie z przepisami prawa i wszechstronnie uzasadniona w sprawie naruszeń transportu drogowego.

NSA stwierdził, iż przekazanie przez gminę dochodów budżetowych na rachunek Skarbu Państwa w kwocie wyższej niż wynika to z obowiązujących przepisów, skutkuje możliwością stwierdzenia nadpłaty w trybie właściwym dla Ordynacji podatkowej.

Realizacja inwestycji drogowej w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem stanowi podstawę dla organów nadzoru budowlanego do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie i wdrożenia trybu naprawczego, jeśli odstępstwa są istotne.

NSA stwierdził nieważność decyzji administracyjnych dotyczących zwrotu dotacji edukacyjnej, kierowanych do podmiotu niebędącego prawidłową stroną postępowania administracyjnego, co skutkuje umorzeniem postępowania.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, będący załadowcą, ponosi odpowiedzialność za prawidłowe zabezpieczenie ładunku zgodnie z przepisami ADR. Niespełnienie tego obowiązku może skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Skarga kasacyjna na oddalenie zarzutów w postępowaniu pierwszej instancji, przy braku istotnych uchybień w ocenie zastosowania prawa, podlega oddaleniu.

W przypadku wznowienia postępowania na skutek nowych dowodów, organ administracyjny ma obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poinformowania strony o jej prawach, a zaniechania w tym zakresie uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzję ARiMR z powodu błędnej wykładni ustaleń co do powiązań przedsiębiorstwa, naruszającej kryteria samodzielności przedsiębiorstw w świetle unijnych przepisów pomocy.