Uchybienie jednemu z terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. wyklucza możliwość wznowienia postępowania administracyjnego, nawet w przypadku wystąpienia nowych okoliczności dla sprawy, o ile przed ichyskazaniem nie wykazano należycie powziętej wiedzy przed upływem tego terminu.

NSA oddala skargę kasacyjną M.K., uznając, że przesłanki kasacyjne nie zostały spełnione, a ciężar dowodu spełnienia warunków przyznania płatności spoczywa na wnioskodawcy; organy rozpatrzyły materiały dowodowe zgodnie z przepisami.

W przypadku wniosku o udzielenie informacji publicznej przetworzonej organ jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej odmownej, jeżeli nie wykazano szczególnego interesu publicznego, a nie do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Klasyfikacja rodzaju przewozu drogowego dokonywana przez organy administracji publicznej musi uwzględniać całość wymogów licencyjnych i technicznych pojazdu, przy czym posiadanie odpowiedniego zezwolenia licencyjnego na przewóz taksówką powinno skutkować prowadzeniem dalszego postępowania wyjaśniającego dotyczącego niespełnienia wymogów technicznych, bez przedwczesnej kwalifikacji przejazdu jako okazjonalnego

Podmiot wpisany do rejestru przedsiębiorców w zakresie odbierania odpadów komunalnych, mimo braku faktycznej działalności odbiorczej, jest zobowiązany do składania sprawozdań, w tym zerowych. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary pieniężnej.

Magazynki oraz powierzchnie ekspozycyjne wynajmowane od podmiotów trzecich nie stanowią miejsc prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy o NIP i nie podlegają zgłoszeniu identyfikacyjnemu w NIP-8.

Maksymalna stawka dzienna opłaty targowej ustalana jest w relacji do powierzchni stoiska; jej przedmiotowy charakter nie prowadzi do naruszenia zasady równości względem konstytucji. Samorządy mają prawo różnicować stawki podatków lokalnych w ograniczeniach przepisów materialnych.

Stawkę dziennej opłaty targowej należy rozumieć jako odnoszącą się do każdorazowej czynności sprzedaży na targowisku, istotnej z perspektywy przedmiotowej, co pozwala na różnicowanie stawek przez gminy w ramach wytycznych ustawowych, bez naruszenia zasady równości wobec prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dzienna maksymalna stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy, wspierając gminną kompetencję do różnicowania stawek opłat na targowiskach.

Maksymalna stawka opłaty targowej określona w art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. odnosi się do czynności sprzedaży na targowisku i dotyczy każdej jednostki przestrzennej (stanowiska) sprzedaży, a nie sumarycznej działalności podatnika, co pozostaje w zgodzie z konstytucyjną zasadą równości i kompetencjami gminy.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że przepisy specustawy ukraińskiej mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, a przewlekłość postępowania w sprawie pobytowej ofensywnej była uzasadniona.

Przeznaczenie terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania Lublina symbolem 1MN1(U), obejmujące zabudowę wielorodzinną, jest sprzeczne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które wyznacza jedynie zabudowę jednorodzinną z usługami, co stanowi istotne naruszenie zasad planowania przestrzennego.

Decyzja Wojewody Mazowieckiego o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie naruszała rażąco prawa i była prawidłowo uzasadniona. NSA nie stwierdził podstaw do jej nieważności ani uchylenia poprzednich decyzji.

Zgodnie z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy, działając w ramach władztwa planistycznego, może wprowadzać zasady ochrony środowiska, o ile nie przekracza granic proporcjonalności i racjonalnej gospodarki przestrzennej.

Art. 37b Prawa budowlanego, ograniczający możliwość stwierdzenia nieważności decyzji po upływie pięciu lat od jej doręczenia, znajduje zastosowanie również do decyzji wydanych przed wejściem w życie tego przepisu, jeżeli sprawa nieważnościowa została wszczęta po tej dacie.

Decyzja ustanawiająca użytkowanie wieczyste na rzecz podmiotów z tytułu prawa do roszczeń dekretem warszawskim jest nieważna, jeśli budynek znajduje się na terenie infrastruktury drogowej, co wyklucza prywatną własność tego gruntu, gdyż budowla jest częścią składową drogi publicznej.

Postępowanie odwoławcze w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzone przez organ podatkowy, nie zostało uznane za przewlekłe, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Osoby sprawujące opiekę nad niepełnosprawnym, posiadające prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, nie mogą jednocześnie pobierać świadczenia pielęgnacyjnego, chyba że rezygnują z renty. Pomimo wyroku TK SK 2/17, warunki uzyskania świadczenia pozostają niezmienione. Skarga kasacyjna oddalona.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje dziecku osoby wymagającej regularnej opieki, niezależnie od udziału innych dzieci w zapewnianiu tej opieki, przy uwzględnieniu czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego jako elementu opieki.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest ustalenie związku między rezygnacją z zatrudnienia a opieką, co powinno być oparte na orzeczeniu o niepełnosprawności, a nie na innych możliwościach alimentacyjnych lub zdrowotnych opiekuna.

Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania z art. 119a Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres podatkowy 2016, w związku z wejściem w życie ustawy zmieniającej po zamknięciu tego okresu.

Nie można uznać za skuteczne zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż brak jest wykazania, że naruszenia proceduralne oraz niewystarczające ustalenia faktyczne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia oddalenie skargi.

Interes prawny, wynikający z konkretnej normy prawa materialnego, jest koniecznym warunkiem uzyskania statusu strony w postępowaniu podatkowym o przywrócenie podmiotu do rejestru podatkowego VAT. Sam interes faktyczny nie wystarcza do skutecznej inicjacji takiego postępowania.

Na postanowienie organu podatkowego o odmowie udostępnienia dokumentów niewchodzących w skład akt nie przysługuje zażalenie, zgodnie z art. 178 i art. 179 Ordynacji podatkowej. Samo postanowienie o odmowie winno mieć formę postanowienia, lecz odwołanie możliwe jest tylko w określonych przypadkach.