NSA uznaje, iż art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie stanowi przeszkody do stosowania art. 115a ustawy o Policji w nowym brzmieniu, dla stanów faktycznych zaistniałych przed datą zmiany. Nowelizacja nie dotyczy zdarzeń sprzed 6 listopada 2018 r. w kontekście obliczeń ekwiwalentu.

Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, jako administracyjnoprawny, pozostaje podstawą do rozpatrywania roszczeń dotyczących uposażenia na drodze administracyjnej, również po zakończeniu służby.

Wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop ustala się według zasad sprzed 6 listopada 2018 r., z wyłączeniem niekonstytucyjnego przelicznika 1/30. Współczynnik ten winien zostać zamieniony na nowy, zgodny z Konstytucją, tj. 1/21.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy ustala się zgodnie z zasadami wynikającymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 7/15, wyłączając niekonstytucyjny współczynnik 1/30 z obrotu prawnego.

W drodze administracyjnej funkcjonariuszom Policji przysługuje dochodzenie roszczeń związanych z wyrównaniem wynagrodzenia. Ustalanie kwot bazowych na podstawie ustawy okołobudżetowej nie narusza zasady równości, gdyż różnicowanie uposażeń motywacyjne jest uzasadnione.

Zwrot zamrożonych środków finansowych na mocy rozporządzenia nr 269/2014 jest możliwy jedynie, gdy zobowiązanie powstało przed wpisaniem na listę sankcyjną. Wypowiedzenie umowy po wydaniu decyzji sankcyjnej nie daje podstaw do zwolnienia środków, nawet gdy umowa przewidywała wcześniej możliwość takiego zakończenia.

Decyzja o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wyrównania uposażenia byłego funkcjonariusza Policji była nieuprawniona; właściwa droga rozstrzygania tego sporu znajduje się przed sądami powszechnymi.

Zastosowanie art. 161 § 1 Kpa wymaga istnienia realnego i obiektywnego zagrożenia dla życia lub zdrowia, które nie może być wykorzystywane jako środek legalizacji samowolnych działań naruszających prawo budowlane.

Umowy o współpracy, w ramach których świadczone były konkretne usługi obejmujące wykonanie dokumentacji i kosztorysów szkód, jako umowy o dzieło, nie rodzą obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego wynikającego z przepisów o świadczeniu usług.

Ekwiwalent pieniężny za urlop niewykorzystany przed 6 listopada 2018 r. ustala się według zasad sprzed tej daty, ale z wykluczeniem niezgodnego z Konstytucją przelicznika 1/30, stosując przelicznik 1/21 zgodnie z przepisami nowelizacji z 2020 r.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchyla się z powodu nieuzasadnionego przyjęcia braku dostatecznego ustalenia stanu faktycznego przez Prezesa NFZ, co uzasadnia ponowne rozpoznanie sprawy.

Odwołanie ze stanowiska kierownika jednostki organizacyjnej powiatu bez zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu stanowi naruszenie zasad proceduralnych, uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd administracyjny.

Świadczenia P. L. wykonywane w ramach obowiązków zarządczych w H. Sp. z o.o. podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako świadczenie usług w rozumieniu ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, niezależnie od przepisów k.s.h., które nie dotyczą ubezpieczeń społecznych.

Umowy zawierane na podstawie zamówień dotyczących opracowywania dokumentacji i kosztorysów komunikacyjnych, kwalifikowane jako umowy o dzieło, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczeniowemu z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Decyzje organów podlegają uchyleniu jako błędne.

NSA uznaje brak naruszenia zakazu reformationis in peius w klasyfikacji nieruchomości jako mieszkalnej, co wyklucza stosowanie ulgi podatkowej dla gruntów rolnych; wymaga od skarżących precyzyjnych podstaw kasacyjnych.