Jeżeli po wydaniu wyroku pierwszej instancji, a przed rozpoznaniem apelacji, uchylono podstawę prawną obligatoryjnego przepadku równowartości pojazdu i zastąpiono ją regulacją względniejszą przewidującą nawiązkę, sąd odwoławczy ma obowiązek zastosować art. 4 § 1 k.k. z urzędu, także poza granicami środka odwoławczego, w trybie art. 440 k.p.k. Zakaz reformationis in peius ogranicza jedynie wysokość
Sąd rozpoznający wniosek oskarżonego w trybie art. 387 § 1 k.p.k. ma obowiązek zbadać jego pełną zgodność z przepisami prawa materialnego, w tym z normami nakazującymi orzeczenie środka karnego. Niedopuszczalne jest uwzględnienie wniosku nieuwzględniającego zakazu obligatoryjnego z art. 41 § 1a k.k.; sąd powinien doprowadzić do usunięcia tej wadliwości w trybie art. 387 § 3 k.p.k. albo prowadzić sprawę
W postępowaniu nakazowym sąd może skazać oskarżonego tylko w granicach czynu opisanego w akcie oskarżenia, jeżeli jego okoliczności, w tym wartość szkody, oraz wina nie budzą wątpliwości; niedopuszczalne jest samodzielne modyfikowanie ustaleń faktycznych na niekorzyść oskarżonego. Orzeczenie grzywny przekraczającej 200 stawek dziennych stanowi rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k.
Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku powoduje powstanie bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., wyłączającej dopuszczalność prowadzenia postępowania karnego. Wydanie wyroku po śmierci oskarżonego, także gdy sąd powziął wiadomość o tym fakcie dopiero po orzeczeniu, stanowi uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i wymaga uchylenia wyroku oraz umorzenia